Nat gaan op een examen.

Door Wom op vrijdag 23 juni 2017 11:54 - Reacties (8)
Categorie: Ervaringen, Views: 3.842

Misschien ken je wel iemand of heb je de tassen en vlaggen al zien hangen. De afgelopen tijd zijn er veel mensen die hun eindexamens hebben gehaald en daarmee hun middelbare school hebben afgerond. Het zien hangen van die boekentassen (wat is er gebeurd met de oldskool leren boekentas trouwens?) deed me terugdenken aan mijn eigen eindexamen op de middelbare school.

Elke schooldag fietste ik met dorpsgenoten richting de nabijgelegen middelbare school. Via een fraai fietspad door een ouderwetse Nederlandse polder trotseerde je daar weer en wind om je kennis te vergroten en jezelf voor te bereiden op toekomstige stappen. Of om een aantal jaar lang het mooiste meisje van de klas proberen te versieren, zoals in mijn geval. Nooit gelukt overigens.

Die eerder genoemde polder doorkruisen betekende het passeren van een aantal sloten. Sommige hiervan hadden een gemaal om zo de stand van het water te kunnen regelen. Op latere leeftijd bleek een dergelijke sloot ook goed te werken om dronken fietsers op te vangen, maar dat is kennis die ik tijdens mijn middelbare schoolperiode nog niet had opgedaan.

Eén van de zaken waar je als puberjongen veel tijd aan kwijt bent is het uitdagen van je vrienden tot acties die ze eigenlijk niet willen doen. Kijken wie er het hoogste in een boom durft te klimmen, zien ze er het snelste rond de boei op zee kan zwemmen en nog een heel aantal andere zaken die er eigenlijk niet toe doen. Maar die wel zeer belangrijk zijn voor jou en je vrienden.

Het grootste gemaal wat we elke dag passeerden was één van die onderwerpen die regelmatig terugkwam tijdens onze fietstocht naar school. Ondanks dat het best een brede sloot was, kon iedereen er met gemak over springen. Althans, met onze mond ging dat in ieder geval prima. Het risico van een nat pak durfde we gek genoeg dan toch niet aan, zodat de diverse claims nooit waargemaakt zijn.

Maar je voelt het al aan je water, dit veranderde tijdens de examenperiode. Op weg richting het examen Nederlands, besefte we dat dit wel eens één van de laatste keren zou zijn dat we in deze samenstelling voorbij het gemaal zouden fietsen. Hoe zonde zou het dan niet zijn dat we niet minimaal één keer de sloot over gesprongen zouden zijn. Dit was eigenlijk onze kans om onze grote mond dan toch maar eens te bewijzen ten opzichte van de andere vrienden. De druk was nog nooit zo hoog.

Het zal u niet verbazen dat we geen eindexamen voor het Gymnasium moesten doen, want hoewel er geen duidelijke noodzaak was besloten we op weg naar het examen de sloot te bedwingen. Het kaf zou van het koren gescheiden worden. Het zou nu eindelijk duidelijk worden wie de échte mannen waren. Groepsdruk in zijn meest pure vorm.

Lezers van dit blog weten dat ik niet de meest atletische van het stel ben. Maar zelfs ik had het idee dat me dit nog wel zou lukken. Fietsen dus aan de kant en wachten op de persoon die als eerste zou springen. Verrassend genoeg bleek dat eigenlijk iedereen de overkant haalde. Behalve ik dan uiteraard. Niet geholpen door mijn relatief korte benen kon ik de overkant nog wel met mijn tenen raken, maar viel uiteindelijk achterover in de sloot.

Volledig doorweekt werd ik de sloot uit gehesen. Dit duurde wel even, want al mijn mede-kompanen lagen uiteraard over de grond te rollen van het lachen. Op dat moment kwam bij mij ook het besef dat ik nog een examen voor de boeg had. Terug naar huis voor een omkleedsessie was tijdtechnisch niet mogelijk. Dan maar doorweekt richting school, weinig andere keuze.

Stilstaand water bij hoge temperaturen ruikt niet bepaald naar de nieuwste geur van Dior of Chanel. Het laat zich raden dat ik omgeven werd door een behoorlijke putlucht. De vragende gezichten op het schoolplein veranderde na uitleg naar een flinke dosis schaterlachen. In mijn eentje had ik de zenuwachtige sfeer in ieder geval kunnen laten omslaan.

Bij de leraren bleef het vooral bij onbegrip en plaatsvervangende schaamte. Een handdoek werd nog snel gevonden, maar de stank die ik meedroeg leek erger te worden met de minuut. Gelukkig bleek dat het niet nodig was om lekker fris te ruiken om je examen Nederlands te mogen doen. Wel werd er beslist dat ik helemaal aan de kant moest gaan zitten, omdat de geur die ik verspreidde wel eens mijn mede examenkandidaten zou kunnen afleiden.

Waar het examen precies over ging kan ik mij niet meer voor de geest halen. Wel weet ik dat ik uiteindelijk met een voldoende geslaagd was, ondanks nat te zijn gegaan tijdens het examen. Daar had ik de door mijn ouders uitgehangen zwembroek ipv. de traditionele schooltas dan ook nog wel voor over.

De foute kersttrui.

Door Wom op donderdag 15 december 2016 11:42 - Reacties (12)
Categorie: Ervaringen, Views: 4.853

Het fenomeen van de foute kersttrui is inmiddels bij iedereen wel bekend. In deze periode zo voor kerst wordt je hier meermaals per dag mee geconfronteerd. Is het niet een advertentie op je Facebook dan is het wel een collega die zijn enthousiasme voor zijn nieuwe trui met kerstmotief niet kan verbergen.

Ikzelf waag mij er echter niet aan. Niet omdat ik mijzelf zo serieus neem, maar meer omdat ik al een negatieve ervaring heb met foute kleding. Dit is de schuld van een oud-collega met een papegaaien-overhemd.

De kantooromgevingen waar ik tot op heden gewerkt heb laten zich typeren als zeer vrij in de omgang. Casual kleding en een klassiek 'open-deuren-beleid'. Niet dat iedereen in korte broek en wifebeater door het kantoor liep, maar een spijkerbroek met t-shirt was geen vreemde verschijning. Dat er echter grenzen zijn bleek wel toen een collega een overhemd aan had waarop twee papegaaien op waren afgebeeld. Niveau van de befaamde wolvenshirts en truien, maar dan nog wat fouter.

Dit leverde reacties op van de collega's met de mededeling dat 'dit wel het meest foute overhemd ooit moest zijn'. De persoon zelf zag nadien ook wel in dat dit niet zijn meest stijlvolle kledingstuk was, maar hij lag er gelukkig ook niet direct wakker van. Dit was echter wel de aanzet van een idee wat uiteindelijk ook tot uitvoer kwam: de foute overhemdendag.

De gehele afdeling sprak af om de week er op zijn meest foute overhemd aan te doen. En dan niet alleen om te laten zien, maar ook om echt de gehele dag te dragen. Enthousiasme en voorpret genoeg, zoals je misschien wel kunt voorstellen. Zo kun het dus gebeuren dat een week later een kleine tien man op kantoor kwam opdraven, waarbij met enige terughoudendheid de jassen werden opgehangen.

De befaamde papegaaien waren weer te zien. Maar ditmaal konden ook diverse hawaiprints, kinderdesigns en zelfs veel te kleine en strakke overhemden worden gespot op de afdeling. Met genoegen keken we al uit naar de lunch, waarbij we benieuwd waren naar de reacties van het overige personeel in de kantine.

Nu was onze afdeling een beetje een vreemde eend in de bijt. Maar weinig mensen kwamen daar binnen en omdat het werk wat we deden niet direct lokaal impact had was niet iedereen een bekend gezicht. De momenten dat er dan toch iemand een afspraak zou maken en op de afdeling moest zijn zouden dus wel bekend moeten zijn. Met nadruk op zouden zijn.

Nog vol in de bewondering van de diverse foute overhemden kwam daar plots de personeelsdirecteur binnen. We kregen binnen de firma namelijk een nieuwe medewerker verantwoordelijk voor de IT. En deze persoon wilde zichzelf dus even persoonlijk komen voorstellen. Het schaamrood sprong direct op een groot aantal kaken. Hoe kon het toch zijn dat we juist nu bezoek op de afdeling kregen?

Dit werd dus een zeer ongemakkelijk moment. Met een combinatie van lacherigheid en schaamte werd er kennis gemaakt. Sommige collega's durfden niet op te gaan staan om de hand te schudden. Een overhemd wat maar tot je navel komt ziet er toch raar uit. Het laat zich raden dat dit direct de laatste keer was dat deze HR persoon op onze afdeling is geweest.

Overigens is er later iemand nog wel gaan vertellen wat de reden was achter de ongemakkelijke sfeer. Maar het is mij inmiddels wel duidelijk: geen foute kleding meer voor mij.

Tankstationvermaak.

Door Wom op vrijdag 14 augustus 2015 09:30 - Reacties (24)
Categorie: Ervaringen, Views: 6.051

Sinds een klein jaar ben ik werkzaam in België. Bevalt goed en aangezien ik al dicht tegen de grens woonde weinig aanpassingen nodig van mijn kant. Als fervent autorijder is het bijkomende voordeel dat de benzineprijs daar een flink stuk lager ligt dan in Nederland. Mijn zwarte goud haal ik dan dus ook bij onze Zuiderburen. Ons zeeuwen bin zuunig.

Dat je echter naast de lage prijs ook nog eens extra stuk vermaak hier gratis bij krijgt vind ik echter vrij bijzonder. Is toch wat anders dan de speciale kortingsactie zodat je Twix waar je niet om gevraagd hebt voor de helft van de prijs kan krijgen als je twee Twixxen koopt.

Elke vrijdag ga ik na het werk tanken zodat ik het weekend start met een volle tank. Dus ook afgelopen vrijdag, waar ik naast een Ford Mondeo parkeerde om te gaan tanken. Al tankende (helaas was het palletje onklaar gemaakt dus moest de slang vast blijven houden) viel mijn oog op mijn buurman, die achter het stuur wild gebarend tegen zijn telefoon bezig was. Al snel viel het kwartje en zag ik dat dit een waarschijnlijk dove of slechthorende man was die via Facetime aan het bellen was.

Slim bedacht vond ik zelf, al vroeg ik mijzelf op dat moment af wat er allemaal bij komt kijken als je doof bent en wilt rijden. Deze gedachte werd onderbroken door een viertal jonge mannen die achter de dove persoon aansloten. Die was nog steeds druk aan het bellen.

Het gesprek duurde wat lang voor de vier mannen en al snel volgde er het geluid van een claxon. Waarschijnlijk had de bestuurder niet in de gaten dat de persoon voor hem in gebarentaal bezig was. Behulpzaam als ik ben riep ik naar de wachtende auto dat de bestuurder waarschijnlijk doof was en hun dus niet zou horen.

Goede raad krijgen is zeldzaam, maar goede raad opvolgen is nog schaarser. Een andere verklaring kan ik niet bedenken. Waar één keer claxonneren niet werkte kwamen de vier tot de volgende conclusie: dan maar twee keer claxonneren. Dit gadegeslagen voelde ik een mix van verbazing en keihard lachen opkomen, zodat ik me maar omgedraaid heb en na het tanken ben weggereden. U raad het al: de vier mannen stonden nog steeds te wachten achter de Mondeo.

8)7

Auto's zijn beter dan helikopters.

Door Wom op donderdag 4 juni 2015 14:08 - Reacties (20)
Categorie: Ervaringen, Views: 5.770

De firma Nikko heeft in het verleden veel geld aan mij en mijn ouders verdiend met zijn radiografisch bestuurbare auto's. Ladingen met accu's en banden zijn er doorheen gegaan tijdens mijn jaren op de basisschool. Geholpen door een nabij gelegen (inmiddels ter ziele gegane) speciaalzaak waren speciale snelladers en grotere accu's binnen handbereik. De koning van het schoolplein was ik als het ware met mijn buggy, wat het snelste model van Nikko toentertijd op de markt was.

Dat mannen diep van binnen kinderen blijven is stiekem bij veel mensen wel bekend. Dat bleek ook wel toen ik op een kantoor kwam te werken waar de pauze vooral bestond om met kleine bestuurbare auto's een parcours door het kantoor af te leggen. De mannelijke collega's hadden ieder hun eigen autootje die zelfs in sommige gevallen gepimpd werden met stickers of andere tandwielen.

Toch bleek het inzetten van geld op de uitkomst niet zo verslavend dat we dit jaren aan een stuk konden volhouden. Vernieuwing is op zijn tijd nodig, waarna een advertentieblad uitkomst verschafte. Helikopters. Op afstand bestuurbare helikopters. Voorzien van een 'wapenfunctie' zodat je elkaar uit de lucht kon schieten. Meerdere jongensdromen konden met deze set vervuld worden.

Het duurde dan ook niet lang of er stond een man of tien rond een kartonnen doos verzameld. Teleurstelling was dan ook groot dat de helikopters eerst een half uur opgeladen moesten worden voordat ze de lucht in konden. Alsof je in volle staat van opwinding dat lekkere ding van inkoop eerst nog moet voorzien van 30 minuten voorspel. Geen man die daar zin in heeft.

De opwinding was dan ook groot toen de lampjes op de laders groen gingen branden. Dit ten teken dat de helikopters vliegklaar waren. Blij als een kind was ik dan ook dat een van de afstandsbedieningen in mijn bezit was, zodat ik een van de eerste was die de helikopter kon besturen. Net als bij dat lekkere ding van inkoop is als eerste mogen toch altijd fijner.

Met mijn vele ervaringen in mijn jeugd met de firma Nikko zouden deze helikopters toch ook geen probleem mogen zijn. En na een korte gewenningsperiode kon ik zowaar de helikopter in de lucht houden. Al snel ontstonden de eerste gevechten tussen de drie helikopters waarbij de spelregels 'on the fly' werden verzonnen en aangepast.

Toen kwam de vraag of de helikopters het buiten ook zouden doen. Overmoedig door mijn premature succes gooide ik een van de ramen open en stuurde de helikopter naar buiten. Dit is dan ook het laatste wat ik van de helikopter heb gezien.

De wind blies mijn kleine vliegende vriend zodra hij aan het kozijn kwam naar boven, direct het dak opwaaiende. Wat ik ook probeerde, dit onheil kon ik niet meer terugdraaien. Uiteraard heb ik nog geprobeerd het dak op te geraken om te zoeken, maar een combinatie van hangsloten, schaamte en dieptevrees zorgde er voor dat ik mijn verlies moest erkennen. Wetende dat mijn helikopter daar de rest van zijn tijd op het dak zou moeten doorbrengen.

Uiteraard werd dit incident met veel gelach ontvangen door de overige collega's. Uit eigen zak heb ik een vervanger gekocht die ik met geen vinger meer heb aangeraakt. In plaats van koning op het schoolplein was ik nu de pispaal op kantoor. Vandaar de eenvoudige conclusie: auto's zijn beter dan helikopters.

Hoe mannen mannen ontmoeten.

Door Wom op woensdag 6 mei 2015 21:10 - Reacties (10)
Categorie: Ervaringen, Views: 7.935

Hier in de buurt waar ik woon zijn er geen paden of wegen die ik niet ken. Al als klein ventje verkende ik de buurt, iets wat later handig bleek om op een stil plekje te zoenen met je vriendinnetje van dat moment. Met een gerust hart durf ik wel te stellen dat ik voor het eerst een vrouwenborst(je) in mijn hand heb gehad in de open lucht. Enorm stoer en opwindend als je veertien bent, maar ook vooral handig omdat het op de bank naast je ouders een wat vreemde reactie teweeg brengt.

Waarschijnlijk is dat voor veel jongens die op jongens vallen ook het geval. Alhoewel het aandeel vrouwenborsten waarschijnlijk lager is, zullen veel van de eerste ervaringen in de open lucht zijn gebeurd. Maar waar ik uiteindelijk toch het comfort van een woning op zocht, zijn er blijkbaar mensen die het buiten toch net wat spannender vinden.

Nu ben ik nogal ruimdenkend en vind ik vooral dat iedereen moet doen waar hij zich goed bij voelt. Maar al fietsende kwam ik er achter dat bij een directe confrontatie jezelf een houding geven toch wat lastig is. Nu is het feit dat ik fiets al redelijk bijzonder. Het eerste wat ik deed bij het behalen van mijn rijbewijs was het verkopen van mijn enorm stoere Giant mountainbike met zeer gevaarlijk uitziende bul-bars. Want met een rijbewijs wordt een fiets direct overbodig natuurlijk. Luiheid in optima forma.

Toch kon het gebeuren dat ik op de fiets zat. Mijn auto had een onderhoudsbeurt nodig en met een geleende fiets van de garage kon ik toch op mijn werk geraken. Gelukkig was de te fietsen afstand zeer respectabel, dus ik zou niet al te veel inspanning moeten leveren. Het zijn de kleine dingen in het leven nietwaar?

Na een dag gewerkt te hebben fietste ik terug naar de garage, matig onthoudend hoe ik precies terug moest fietsen. De omgeving was voor mij onbekend terrein, maar met enige Google Maps-skills kon ik wel een route terug vinden.

Vol goede moed volgde ik de aanwijzingen van mijn smartphone, die mij op een steeds smaller wordend paadje had gestuurd. Redelijk diep in de bossen fietste ik daar ogenschijnlijk alleen tot het moment dat ik plots een man iets verder in de bosjes zag staan. Ik schrok er enigszins van, maar fietste stug door. Tot het moment dat ik niet één maar twee mannen zag. En een eindje verder nog een groepje. Verbaast remde ik en merkte ik zeker een man of tien in mijn nabijheid op.

Het duurde even tot het kwartje viel. Waarschijnlijk omdat ik alleen eurocenten op zak had, maar toen dit stukje nostalgie ingezakt was besefte ik mij opeens de situatie waar ik mijzelf in bevond. Ik stond op een homo-ontmoetingsplaats midden in het bos.

Geschrokken liet ik alle ruimdenkendheid varen en kon ik niks anders bedenken dan als een malle terug te fietsen naar waar ik vandaan kwam. Maar half begrijpend wat er gebeurd was kon ik alleen maar de verbaasde blikken van die mannen in de bosjes mijzelf voor de geest halen.

Uiteindelijk bij de garage aangekomen deelde ik mijn zojuist gebeurde avontuur, waarbij zowel de receptioniste als de monteur in de lach schoten. Feit was dat dit in de buurt een zeer bekende plek was voor mannen die mannen willen ontmoeten. En hoe het toch kon dat ik dit niet wist.

Op weg naar huis passeerden alle gebeurtenissen nog eens. Het gevoel van ongemak was niet te beschrijven en kon me ook niet indenken hoe ik anders had moeten reageren. Ook hoe het op die mannen moest zijn overgekomen gaf mij een enigszins bevreemd gevoel.

Volgende week heeft de plaatselijke toerclub een fietsroute door het bos. U raadt het al: ik fiets niet mee.