Wat nu in het nieuws is of wat me nu bezig houdt.

Mooi weer.

Door Wom op woensdag 5 juni 2013 15:15 - Reacties (8)
Categorie: Actualiteit, Views: 3.957

Buiten schijnt inmiddels de zon weer, een teken dat misschien de zomer er dan toch inderdaad aan zit te komen. De tijd om buiten biertjes te drinken en te barbecueën samen met vrienden en aanhang. Goede vooruitzichten die me echter ook aan een bepaald voorval van vorig jaar lieten terug denken.

Het grootste gedeelte van mijn vriendengroep voetbalt, of is op andere manieren sportief aangelegd. Helaas liggen mijn kwaliteiten niet direct op het sportieve. Bewijs hier voor kun je terug lezen in oudere blogs. Tuurlijk, ik sport en beweeg voldoende, maar ik beperk me tot een beetje krachttraining en cardio. Op het moment dat hand en oog-coördinatie een rol gaan spelen heeft mijn lichaam moeite met die gegevens te verwerken. Waarschijnlijk is het al druk genoeg om er niet als een volslagen idioot uit te zien, zodat het stukje finesse wat vaak nodig is niet meer berekend kan worden.

In de loop der jaren is dit wel wat verbeterd, ik heb niet voor niks vanaf mijn zevende tot mijn zeventiende op voetbal gezeten. Maar als je terugkijkend op je ‘carrière’ moet besluiten dat de ingooi je grootste kwaliteit was, dan had ik waarschijnlijk beter voor een andere sport gegaan. Welke durf ik dan nog niet direct te zeggen, aangezien ik wat kort van stuk ben voor basketbal (1.76m) en bij honkbal ik de knuppel waarschijnlijk zou upgraden naar moordwapen.

Toch werd het plan vorige zomer opgevat om op de voetbalvelden van de lokale V.V. een potje te gaan ballen op een mooie zomeravond. Koelbox met bier en een muziekje er bij, prima setting voor wat vermaak. Mijn vriendengroep weet dat mijn talenten niet direct op het veld liggen, maar mijn ingooi stond hun nog echter helder voor de geest. Omdat ik echter al een kleine tien jaar niet meer gevoetbald had, was de kwaliteit van mijn ingooi dankzij allerlei wilde verhalen echter tot bijna mythische proporties gegroeid. Het scheelde niet veel of ik kon met mijn ingooi vrouwen van afstand zwanger maken, dat niveau.

Vanzelfsprekend werd er dus reikhalzend uitgekeken naar het moment dat ik moest ingooien. Ik was me terdege bewust van de druk die op mijn ingooi was gelegd, want mijn ego had me weerhouden mijn maten tegen te spreken. Plus, zo slecht was mijn ingooi inderdaad ook niet. Vol zelfvertrouwen pakte ik dus de bal en nam een kleine aanloop om de bal ergens rond de penaltystip te gooien. Dat laatste mislukte echter.

Mijn super-hippe Asics waren prima om mijn maat 42 voetwerk te beschermen, maar niet om grip te krijgen op een grasveld. Vol overgave probeerde ik de bal te gooien, niet wetende dat mijn lichaam al op het toppen van zijn kunnen aan het presteren was. Met een sierlijke zwiep gleed ik door op mijn standbeen, belandde half in een split en viel achterover op mijn hoofd. Dit vergezeld van een erg mannelijk “oeoeoeoeoaoahaha”.

Resultaat was een verrekte bovenbeenspier, een lies waar teveel speling op zat en een ego wat onherstelbaar in diggelen lag. Met mijn demonstratie van onkunde was het laatste stukje voetbalkunde wat ik dacht te hebben genadeloos neergeslagen. Toen mijn maten uitgelachen waren en me op vakkundige wijze aan de zijkant van het veld hadden neergelegd kon het spel weer hervat worden. Wel zonder mij uiteraard. Zodoende zat ik de rest van de avond naast de koelbox, de meest veilige plaats voor mij en misschien nog wel het dichts bij mijn talent ook. Toekijken.

Sommige dingen zullen nooit veranderen.

Door Wom op maandag 4 januari 2010 19:55 - Reacties (6)
Categorieën: Actualiteit, Ervaringen, Views: 4.256

Maf hoe soms een gebeurtenis van lang geleden opeens weer boven komt drijven door een bepaalde recente gebeurtenis. Deze ochtend kwam de nieuwe single van mijn oude jeugdhelden 2 Unlimited voorbij bij Radio 538. Mensen die zo half de twintig zijn moeten haast wel een paar nummers van deze act kennen.

Zo was ik zelf een jaar of 13 toen daar opeens een nummer van 2 Unlimited in de hitlijsten boven kwam drijven. Daarvoor hadden ze al wat nummers uitgebracht die het vooral goed in de tipparade en bepaalde verzamelalbums deden. Maar kan me nog goed herinneren dat ik voor het eerst de clip van "No Limit" zag. Eerlijk moet ik toegeven dat ik eerst nogal gefixeerd was op de boezem van Anita (daar ben je 13 voor he) maar later kon zeker het nummer zelf me ook bekoren.

Het bleek wel dat ik niet de enige was die daar zo over dacht. Alle jongens waren verliefd op Anita en ook ik vroeg of ik mijn haar niet net zoals Ray kon doen. In al haar wijsheid zei mijn moeder dat dit me niet zou staan en als 13-jarige knulletje nam je dat dan ook maar braaf aan.

De weken gingen voorbij en het nummer bleef maar populair. Inmiddels was het dan ook al op de nummer 1 positie van de Mega Top 50 én de Top 40 (jaja, vroeger waren er twee hitlijsten die er toe deden) terecht gekomen. Nog nooit had ik het idee gehad een singeltje te kopen, maar nu moest het er maar van komen. Zakgeld kreeg ik al, maar moest toentertijd toch altijd nog even goedkeuring krijgen van moeders voordat ik tot de aanschaf van iets overging. En zo geschiedde.

We zaten in de auto op weg naar oma toen mijn moeder voorstelde om na de cola met lange vingers (ik ben er groot mee geworden) richting het centrum te rijden naar een heuse platenzaak. Dat vond ik uiteraard een goed idee, maar wel op één voorwaarde: ze moesten nog op nummer 1 staan in de Top 40. Geen idee waarom ik dat precies verlangde maar dat was mijn eis anders zou ik de single niet kopen.

Eenmaal in de platenzaak aangekomen bleek dat No Limit nog steeds op de eerste plaatst stond. Dit kon je snel zien omdat in die tijd alle singeltjes nog aan de muur waren opgesteld op basis van hitnotering. Blij als een kind (wat ik dan ook nog was) sprintte ik naar de balie en wat onhandigheid met kleingeld later was ik de trotse eigenaar van mijn allereerste singletje!

In de auto van mijn moeder was de autoradio nog niet voorzien van een CD-speler, wat ervoor zorgde dat het één van de langst durende ritten uit mijn leven was. Maar toen ik eenmaal thuiskwam was de vreugde dan ook dubbel zo groot! Eindelijk kon ik zelf beslissen wanneer ik No Limit kon horen. En dat voorrecht buitte ik ook tot op het bot uit. Hoewel het niet mogelijk was deed ik toch echt een poging om de CD al op een week tijd te laten verslijten. Mijn CD-speler (met Bass-boost, jawel) moest overuren draaien om aan mijn No Limit verslaving te voldoen.

Normaal gezien zou je bij een dergelijke overkill het nummer al 3 keer beu geweest moeten zijn, maar puur alleen de romantiek over het feit dat het mijn eerste singeltje was liet mij "No no, Nooonenoonooo!" meebléren met Ray.

Zelfs nu staat op mijn iPod No Limit in de playlist en komt geregeld voorbij. En ook deze maal weer gewoon meebléren alsof ik weer terug 13 ben. En ja, elke keer als ik Anita zie op tv of in een tijdschrift word ik nog steeds een beetje warm van binnen. En nu ze weer opnieuw muziek uitbrengen weet ik het wel zeker, sommige dingen zullen wel nooit veranderen.

De terugkeer van een held.

Door Wom op woensdag 23 december 2009 14:38 - Reacties (17)
Categorie: Actualiteit, Views: 4.902

Het kan soms raar lopen. Jarenlang volgde ik de Formule 1 op de voet, elk detail wilde ik weten en zat altijd braaf op zondag klaar voor de race. Dit nadat ik uiteraard de vrije trainingen en de kwalificatiesessies ook al had gekeken.

Hoe het precies gekomen is weet ik niet direct, maar eigenlijk al vanaf het begin dat ik Formule 1 begon te volgen (1994 als ik het goed voor heb) had ik sympathie voor een bepaalde coureur. In mijn ogen was er maar één coureur die mijn volledige aandacht waard was en dat was Michael Schumacher.

Jarenlang volgde ik zijn verrichtingen, waaronder ook het bezoeken van races in Duitsland en België. En aangezien Michael Schumacher nu niet bepaald door iedereen geliefd was mondde dit ook uit tot flink wat discussies op diverse fora (voornamelijk op het inmiddels ter ziele gegane f1forum.nl). Je mag gerust zeggen dat ik een redelijke fanboy was. Ik wist altijd wel een manier om iets negatiefs in iets positiefs te laten klinken.

Toen het moment kwam dat Michael zijn afscheid aankondigde wist ik het stiekem al en het daaropvolgende seizoen bleek het wel; ik was meer een fan van Schumacher als van de sport zelf.

De eerste paar races volgde ik nog wel, maar al gauw merkte ik dat ik iets mistte en de races me niet meer zo konden boeien als voorheen. De reden was al snel duidelijk uiteraard. Je probeert je toch altijd met iemand te identificeren en dat kon ik niet direct meer met het toenmalige veld aan coureurs.

De afgelopen paar seizoenen keek ik enkel nog maar naar de uitslag zelf en zelfs dat was af en toe al teveel moeite. Interesses veranderen dus ik had daar verder ook niet zoveel problemen mee.

Toen vorig jaar de eerste geruchten daar waren over een (tijdelijke) terugkeer was ik net op vakantie in Spanje. Hoewel mijn medereisgenoten het niet zoveel kon schelen begon ik al gelijk te speculeren over wat er nog mogelijk zou zijn. Misschien wel een vervolg aan zijn racecarriére?

Beter had ik toen de voorgestelde weddenschappen afgesloten want zoals iedereen wel al gehoord heeft in de media: Schumacher komt terug! Als je ziet hoe breed dit uitgemeten wordt ben ik denk ik niet de enige die hier toch wel een beetje blij van word. Tuurlijk wordt het afwachten wat hij nog kan brengen en uiteraard zal alles wat hij doet onder een vergrootglas worden geplaatst.

Maar wat zal ik blij zijn als de eerste race in maart daar is. Ik weet in ieder geval zeker dat bij de start ik op mijn oude vertrouwde plek zal zitten, met dezelfde zenuwen als dat ik deze altijd had bij de start.

Formule 1, je hebt er weer een kijker bij!

Tevens mijn eerste blogposting. Hoera, hoezee en yippie!