Waarom Schumacher bij Ferrari weg moest.

Door Wom op donderdag 3 januari 2019 11:06 - Reacties (9)
Categorie: Actualiteit, Views: 4.336

Vandaag wordt Michael Schumacher 50 jaar. Over zijn conditie is deze dagen genoeg geschreven, maar ik wil met jullie delen hoe het eigenlijk kwam dat Schumacher toentertijd zijn eerste vertrek uit de F1 aankondigde. Want Schumacher vertrok toen hij nog amper aan snelheid had ingeboet en had ogenschijnlijk nog veel plezier in datgene wat hij deed.

Wat ik in ieder geval je nu al kan meegeven: het was niet zo vrijwillig als dat in het begin werd aangenomen. Tuurlijk, Schumacher was de meest succesvolle coureur van dat moment en had inmiddels de leeftijd dat je aan een afscheid zou kunnen denken. Maar naast het sportieve vlak is de Formule 1 ook gekend om zijn politieke spelletjes. En het is dan ook die politiek die een (voorlopig) einde maakte aan F1-carriere van Schumacher.

Met vijf recente wereldkampioenschappen op zak, gewonnen met een coureur die inmiddels halverwege de dertig was, is het niet meer dan logisch dat Ferrari aan het nadenken was over de opvolging van Michael Schumacher. Geen gemakkelijke taak, want het zijn grote schoenen om te vullen. In de periode dat dit speelde (zo rond 2004-2005) waren het Kimi Raikonnen en Fernando Alonso die de meeste aanspraak maakten. De Fin was op jonge leeftijd als groot talent de Formule 1 ingekomen en was inmiddels bij (toenmalig topteam) McLaren sterk groeiende in aanzien en resultaten. Ook de Spanjaard Alonso wist samen met Renault zich steeds nadrukkelijker te melden aan de voorkant van de grid.

Je moet weten dat de successen van Schumacher en Ferrari het resultaat waren van een heel team aan mensen, die een heel sterke organisatie wisten neer te zetten. Namen als Ross Brawn, Jean Todt en Rory Byrne waren op technisch en organisatorisch vlak heel belangrijk voor de opmars van Ferrari sinds dat Schumacher in 1996 de overstap maakte vanaf Benneton. Het was Ferrari-baas Luca Di Montezemolo die al deze mensen aannam, in een poging het verliesmakende Ferrari er terug financieel en sportief bovenop te helpen.

Het gevoel in de paddock heerste dat Alonso de beste kansen had om door Ferrari aangetrokken te worden. Hier is Jean Todt echter persoonlijk voor gaan liggen. In de periode dat Alonso een reizende ster was bij de F3000 probeerde Jean Todt Alonso een voorcontract te laten tekenen bij Ferrari. Er was een mondeling akkoord maar het was uiteindelijk Flavio Briatore die een handtekening van Alonso op een contract wist te krijgen. Dit zorgde voor kwaad bloed bij de Fransman Todt, die dat halverwege de jaren 2000 nog niet vergeten was.

Jean Todt wilde eigenlijk door met Schumacher, waar hij al jarenlang goed mee samenwerkte en inmiddels een hechte vriendschap mee had ontwikkeld. Het was echter diezelfde hechte band waar Montezemolo moeite mee had. De Italiaan was bang dat de mensen rond Schumacher teveel macht hadden binnen Ferrari. Montezemolo wilde dus dat Schumacher vervangen zou worden. Nu dat Alonso uit beeld was bleef daar de andere meest logische optie over: Kimi Raikonnen.

Toenmalig McLaren-teambaas Ron Dennis wilde Raikonnen een contract voor het leven laten tekenen, maar de Fin weigerde dit pertinent. Ron Dennis en Kimi Raikonnen konden niet met elkaar door één deur en daarom zag Kimi het niet zitten om een dergelijk contract te tekenen. Dit feit kwam ook tot Luca Di Montezemolo, die zijn kans schoon zag om de concurrentie voor te zijn. Vrij brutaal (en zonder veel overleg met de dagelijkse leiding van het Ferrari F1 team) tekende hij Kimi Raikonnen in de zomer van 2005. Voor Raikonnen dé manier om weg te kunnen bij McLaren (en dus vooral Ron Dennis) en voor Di Montezemolo een sterke opvolger voor Schumacher.

Ferrari had in die tijd al een aantal coureurs aan zich gebonden waarin ze een toekomstig kampioen zagen. De Braziliaan Felipe Massa was er daar één van en werd op aanraden van Ferrari bij Sauber getekend zodat deze ervaring kon opdoen in de Formule 1. Al reeds in 2003 had Massa een langdurig contract met Ferrari getekend, zodat ook hij een racezitje bij de Italiaanse renstal zou krijgen.

Toen Schumacher dit kwam te weten waren de opties vrij beperkt en hield hij uiteindelijk de eer aan zichzelf. De Duitser zou bij Ferrari betrokken blijven als adviseur en als assistent van Jean Todt gaan werken. Maar in de praktijk is dat nooit tot wasdom gekomen. Schumacher was geen coureur meer en moest aan dit idee gaan wennen. Hiermee kwam er een einde aan één van de meest succesvolle samenwerkingen die de Formule 1 gezien had.

Later heeft Luca Di Montezemolo wel verklaard dat hij spijt had van zijn acties. Toen Massa in 2009 zwaar crashte en tijdelijk vervangen moest worden, is de Ferrari-baas samen met teambaas Domenicali naar Schumacher gegaan om hem persoonlijk te vragen terug te komen. Voorbereidingen hiervoor werden getroffen, maar door een eerder motorongeluk was Michael Schumacher langdurig geblesseerd aan zijn nek en werd hij uiteindelijk niet fit genoeg bevonden voor een terugkeer.

Later is hij wel terug ingestapt in de F1 bij Mercedes, maar dat is een verhaal voor een volgende keer.