De kunst van op een knopje drukken.

Door Wom op dinsdag 21 april 2015 15:38 - Reacties (12)
Categorie: Ervaringen, Views: 5.369

In een regio wonen waar geen treinen te vinden zijn zorgt er voor dat je op jonge leeftijd al snel onder de indruk bent van een trein. Voor veel mensen is het een alledaags vervoersmiddel die weinig opbeurende gevoelens opwekt. Maar de eerste keer de trein zien als een jong knaapje is toch een hele belevenis.

Geholpen door het feit dat mijn eerste keer in de trein een dagje weg naar Madurodam betekende, zorgde voor romantische gevoelens bij het zien van een trein. Samen met oma eerst de bus in die ons na een half uur aan het veerplein afzette. Daar wachten tot een van de veerboten aanmeerde om zo richting het dichtstbijzijnde treinstation te komen. Spanning en sensatie alom zoals u merkt, mede geholpen door het voorspel van een dik uur natuurlijk.

Maar kleine bebrilde jongetjes uit een grensdorpje worden iets minder kleine bebrilde pubers met puistjes en een vlassig snorretje. Na een periode van leren omgaan met haargroei en hormonen komt de tijd dat er gestudeerd moet gaan worden. Dit betekende dus richting de bewoonde wereld om iets te gaan leren over de wereld van computers.

Normaal gezien was het de befaamde bus die voor het vervoer zorgde. Simpel mechanisme. Je zorgt dat je op een bepaalde tijd bij de halte bent, zwaait vriendelijke naar de chauffeur, waarna de deur opengaat en je kunt instappen. Het voelde altijd een beetje alsof je door de magische deur bij Henny Huisman stapte dankzij alle bijbehorende geluiden.

Toch gebeurd het wel eens dat je een bus mist. Ondanks dat je vriendelijk zwaait doet de chauffeur alsof zijn neus bloedt en gaat je halte voorbij. Klagen op Twitter kon in die tijd nog niet, dus was het al snel zoeken naar alternatieven. Toen viel mijn oog (gelukkig niet letterlijk) op het treinstation. Geholpen door een vriendelijke conductrice was mijn alternatieve reisplan in no-time in orde. Van dorpsjongen naar stadsjongen in vijf minuten.

Vol goede moed stap je in de al wachtende trein. Geholpen door het zojuist gevonden zelfvertrouwen weet je te herinneren dat je in de trein niet op een stopknop moet drukken wanneer je er uit wilt. Deze trein zal automagisch stoppen op de plek waar jij de met nostalgische gevoelens geladen veerboot kunt opstappen. Dergelijke gelukzalige momenten moet je koesteren.

Hoewel ik mijn pas gekochte LG 32MB MP3-speler op standje instant-doof had staan drong de muziek niet echt tot me door. Gespannen leefde ik toe naar het moment dat mijn station er aan kwam. Ruim op tijd wrong ik mij langs de smalle glazen deur naar beneden toe en wachtte tot de trein tot stilstand kwam. Wachtende tot de deur open zou gaan en ik me weer voelde als een deelnemer aan de Playbackshow.

Maar de deur bleef dicht. Verbaasd zag ik mensen uit andere deuren uitstappen en voorbij lopen maar mijn deur bleef dicht. Dichtbij de deur gaan staan hielp ook niet zo bleek. Verbaasd keek ik rond mij, maar tegen de tijd dat ik moet had verzameld iemand aan te spreken om wat te vragen reed de trein verder.

Mijn pas ontdekte zelfvertrouwen was gedaald tot een minimum. Op de eerste plaats had ik geen idee waar ik precies bij de volgende halte terecht zou komen. Ten tweede had ik geen idee waarom mijn deur niet open ging. Een soort van paniek ontfermt je op zo'n moment over je. Net op tijd kreeg ik het heldere moment om samen met andere mensen mee te lopen naar de deur bij de volgende halte. En daar bleek uiteraard van zelf wat ik fout deed.

Er hangt een stom en lullig knopje naast de deur. Druk daar op en de deur zal bij de halte opengaan. Het meest simpele principe wat je kunt bedenken was te ingewikkeld geweest voor mij. Alsof je bij een trimsalon voor honden denkt aan een indoor loopband. Dat niveau.

De pech die ik had was dat er niemand via mijn deur naar binnen wilde en dat ik in het verleden me drukker maakte of ik een pannenkoek of hamburger ging eten, zodat ik niet opmerkte dat mijn oma er (waarschijnlijk) op gedrukt had.

Op de vraag waarom je te laat thuis kwam was de waarheid vertellen het meest pijnlijke wat je kon doen, dus vertelde ik maar dat ik mijzelf overslapen had. Terwijl ik het knopje van mijn wekker juist altijd prima weet te vinden. U ziet, het meest simpele kan soms nog lastig genoeg zijn.