Vrijheid.

Door Wom op woensdag 14 januari 2015 13:37 - Reacties (15)
Categorie: Ervaringen, Views: 3.590

Normaal gezien zou je verwachten dat een Peugeot 205 geschikt zou zijn voor maximaal vijf personen. Een aanname gebaseerd op het formaat en het aantal stoelen wat beschikbaar is in een dergelijke auto. Toch kan ik uit eigen ervaring vertellen dat wanneer de nood hoog is, men erg creatief wordt.

Als arme student is het budget voor een vervoersmiddel niet zo groot. Een gekregen Peugeot 205 is dan een waar godsgeschenk als een auto het enige middel blijkt te zijn tot totale vrijheid. Althans, in de regio waar ik woon is het openbaar vervoer van een dergelijk niveau dat reizen per bus net zo makkelijk is als een vrouw buitenspel bij voetbal uitleggen. Of het discusseren met een vrouw die deze regel wel kent en zich dus aangevallen voelt na het lezen van de vorige zin.

Tel daarbij op dat de enige trein die in de regio rijdt wordt gebruikt voor goederenvervoer en je zult begrijpen dat een auto pure noodzaak is mocht je de regio willen ontvluchten. Hoewel voorheen de scooter ook zeer geschikt was om grotere afstanden te overbruggen, blijft het dragen van een helm een redelijk dilemma. De met grote precisie gestileerde kapsels vol met gel moesten natuurlijk in de zo perfect mogelijke conditie de uitgaansgelegenheid bereiken. Aangezien de helmplicht nog niet de automobilist heeft bereikt was de auto dus hét perfecte vervoersmiddel om uit te gaan.

Het enige wat je feitelijk nodig had was een persoon die wilde rijden en een auto. Kwam het dus goed van pas dat een goede vriend het eerder genoemde godsgeschenk had gekregen. Omdat zijn trots groter was dan zijn dorst was hij bereidt ons te vervoeren. Het feit dat hij als enige een rijbewijs had maakte het ook eenvoudig om hem als chauffeur te promoveren overigens.

Op mijn oh-zo-stoere Nokia verschenen diverse SMS-berichten (we situeren ons een kleine 14 jaar geleden) van vrienden die de planning van de zaterdagavond vormden. De eerder genoemde
vriend zou na zijn bijbaantje ons allen oppikken in een café waar we zouden verzamelen. De opmaat voor een prima avond met vrienden. Al snel stroomden de bekende gezichten het café
binnen, waar we een bestelling plaatste voor zes bier. Basisschoolniveau rekenen leert ons dat we met een probleem zaten. Doordat er geen echt overzicht was van wie er mee ging bleek dat we met teveel waren om in een auto te passen. Met de chauffeur er bij zouden we op zeven man zitten. De oplossing voor dit probleem was het bestellen van nog een rondje bier. Zoals je weet is alcohol een goede raadgever, dus de logische oplossing zou ons vanzelf wel te binnen schieten.

Na enige biertjes verscheen daar de chauffeur, enigszins verrast door het aantal aangeschoten vrienden welke hij aantrof aan de bar. Als u zich de eerste alinea van deze blog nog kan herinneren begrijpt u waar dit naartoe gaat. Na veel discussie werd er besloten om niemand achter te laten en het er op te wagen. Het vooruitzicht van luide muziek, onbekend vrouwelijk schoon en nog meer alcoholische versnaperingen kon simpelweg niet worden onthouden aan iemand.

Drie man op de achterbank en twee man op de bijrijdersstoel zorgde dat de chauffeur al
aardig knus in zijn 205 kwam te zitten. Echter was het onmogelijk om de laatste persoon nog in de auto te krijgen. Hoe clowns het toch doen zal voor ons altijd wel een raadsel blijven. Ingegeven door de raadgever alcohol werd besloten dat de kofferbak een prima ruimte was voor vriend nummer zeven. Bij geluk ook de kleinste van stuk, dus eigenlijk was het een match made in heaven.

Het meest verstandige in deze situatie zou zijn om vooral rustig te rijden en niet teveel op te vallen in het verkeer. Dat is echter buiten een 18-jarige gerekend die er van overtuigd is dat Michael Schumacher nog wel wat van hem kon leren. Na een paar minuten kruiste een politieauto ons op de weg die direct er na keerde en in de achtervolging ging op de Peugeot 205 die bijna door zijn assen zakte. Geholpen door de zeer krachtige 1.1L motor met vier kreupele paarden en een verdwaalde ezel (of zeven ezels zoals u wilt) had de politie geen moeite om ons aan te kant te zetten.

Ik heb geen idee wat de term sterker dan uitzinnig of furieus is, maar zelden heb ik een agent zo kwaad gezien als toen. Zes geschrokken knaapjes met hun haar strak in de gel stonden schuldbewust naar de grond te kijken terwijl de agent een busje regelde om ons naar het bureau te vervoeren. Hoe we het in godesnaam in ons hoofd konden krijgen dit te bedenken.

*TOK TOK*
"Heej jongens..." kwam er vertwijfelend uit de kofferbak.

Vriend nummer zeven liet een teken van leven horen. Terwijl de agent de zin "Het zal toch niet waar zijn!" uitsprak gooide hij de achterklep open. Opgevouwen en weggedoken sinds de aanhouding lag daar de meest magere van het stel.

"Hoi".

De woorden die toen door de agent werden gebruikt zal ik niet herhalen hier, maar de strekking van de woorden laat zich wel raden denk ik zo. Na opgepikt te worden door de ingeschakelde ouders bij het bureau konden we naar huis voorzien van dikke boetes, een afspraak bij bureau HALT en een ingetrokken rijbewijs. Dit los van de straffen die door de ouders bedacht werden. Laat ik het zo stellen: na een tijd was een ritje op de fiets naar een café in de regio opeens weer een groot gevoel van vrijheid.

Te oud geworden.

Door Wom op donderdag 8 januari 2015 12:23 - Reacties (31)
Categorie: Ervaringen, Views: 7.826

Opeens was het moment daar. Als aangevallen door een ninja in de nacht werd ik overvallen door het gevoel dat mijn leven hier op aarde niet oneindig is. Hoewel ik zeker van duidelijkheid hou, was het met de neus op de feiten gedrukt worden iets waar ik nog niet klaar voor was. Ik ben te oud geworden voor iets.

Nu is dat geen vreemd gegeven natuurlijk. Maar ik ben te oud geworden voor iets wat ik nog steeds leuk vind om te doen. Het mooie aan dit gegeven blijkt dat deze beslissing voor jou gemaakt wordt en niet door jezelf.

Waren het vroeger mijn ouders die me wat stuurden (Als 12-jarige in de draaimolen is ook wat vreemd natuurlijk) is het op latere leeftijd meer de sociale druk van vrienden en vriendinnen die op subtiele wijze laten merken dat volwassen worden er bij hoort. Nu ben ik redelijk goed in het weinig aantrekken van andermans mening, maar soms voel je diep van binnen dat er ergens wel een kern van waarheid in zit. En dat is in mijn geval het gevoel dat ik te oud ben geworden voor iets.

Het aantal mensen wat jonger dan mij is wanneer ik op stap ga groeit gestaag en ook de dunner en grijzer wordende haardos verraden mijn begin jaren '80 bouwjaar. Het feit dat ik inmiddels samenwoon in een grotendeels zelfgebouwd huis draagt ook bij aan het imago van een verstandige volwassene. Echter wel eentje met de geest die qua gesteldheid nog amper aan de alcohol zou mogen.

Mede daardoor komt het dan ook dat ik verzeild ben geraakt in een grote oorlog tussen twee clans, waarbij mijn aanval allesbeslissend zou zijn voor de eindoverwinning. De voorbereiding had me uren gekost en alle details waren goed uitgedacht. Met een uitgekiende strategie zou ik de eindoverwinning binnen slepen en zo eeuwige roem vergaren voor de eerstvolgende 10 minuten.

Echter had ik geen rekening genomen met de factor vriendin. Dergelijke oorlogen kijken niet naar gunstige timing of makkelijke werkuren. De strijd op leven en dood houdt rekening met niks. Het was bekend dat na het vernederen van de tegenstander ik richting de schoonouders moest vertrekken. De ene grote uitdaging na de andere dient zich aan in mijn leven zoals je merkt. Echter bleek dat ik eerder moest vertrekken dan verwacht, iets wat mijn strijdplan in de war gooide.

"Eerst even deze oorlog winnen en we kunnen door"
- " We zijn al te laat, je gaat dus niet eerst op je gsm zitten pielen"
"Op die paar minuten steekt het nu ook niet he, ik heb nog maar vijf minuten voor deze aanval"
-"Ben je nu serieus?"

Dat is het moment dat het gevaarlijk wordt. Woorden moeten goed gekozen worden en gezichtsuitdrukkingen mogen in deze fase geen tegenstrijdigheid veroorzaken.

"Euhm.. jah."

Zoals je leest, ik ben een tovenaar met woorden.

-"Ben je niet te oud voor zulke spelletjes inmiddels?"

Daar kwam de aap uit de mouw. Voor een schoolgaand persoon is het spelen van een spelletje op de mobiel geaccepteerd, maar zogauw je een hypotheek hebt en je zorgen maakt over haaruitval past dit niet meer in het sociaal geaccepteerde beeld. Ergens wist ik dat ze gelijk had. Was dat spelletje dan echt zo belangrijk dat ik haar daar best wel even voor wilde laten wachten? Had ze stiekem niet gewoon gelijk? Het besef over mijn leeftijd en de gevolgen daarvan sijpelde langzaam door. Wat kon ik dan het beste doen?

Lang verhaal in het kort: dankzij mijn gewonnen aanval van drie sterren wist mijn clan de overwinning binnen te slepen. Bam! Ik mag dan wel te oud worden bevonden voor het spelen van spelletjes, ik ben ook oud genoeg om te weten dat wanneer ik haar gelijk had gegeven ik dit nog lang had moeten aanhoren. Wijsheid komt met de jaren zeggen ze wel eens.