Jezelf overgeven aan de liefde.

Door Wom op dinsdag 17 juni 2014 13:03 - Reacties (21)
Categorie: Ervaringen, Views: 7.216

Deze maand zijn mijn vriendin en ik zo'n vier jaar samen. Dit lijkt misschien heel vanzelfsprekend, maar er is een moment geweest waarop ik dacht dat ik haar waarschijnlijk nooit meer zou zien. Of dat ik in ieder geval mijn eigen ruiten had ingegooid. Dat we toch nog samen zijn ligt dan waarschijnlijk meer aan de vergevingsgezindheid van mijn vriendin dan aan mijn charmes.

Na een langdurige scharrelperiode (ik laat me niet zo maar vangen natuurlijk :+ ) werd het steeds serieuzer en werd er steeds regelmatiger afgesproken. Zoals bij waarschijnlijk alle nieuwe stelletjes was het vooral op het gebied van tongworstelen een ontdekkingstocht aangedreven door hormonen en pure opwinding. Mooie periode waarvan ik aanraad iedereen daar ten volste gebruik van te maken.

Ieder moment dat je kon afspreken werd dan ook benut. Zo was mijn vriendin op stap met vriendinnen en zat ik in haar toenmalige woonplaats in een café waar ik wel vaker kwam. De vrienden waar ik mee was zijn stevige drinkers, iets wat ik totaal niet ben. Ik probeer het wel, maar mijn grens is gewoon veel sneller bereikt. Ook het feit dat ik langzaam drink en daardoor veelal lauw bier naar binnen werk helpt natuurlijk niet.

Toen na een paar uur het ons wel een goed plan leek om op de sterkere drank over te gaan, wist ik eigenlijk al uit ervaring dat het foute boel was. Maar alcohol is nu eenmaal een slechte raadgever en dus gingen de wodka's over de toog. Toen kwam daar een sms'je binnen (Whatsapp speelde toen nog geen rol) met de vraag of we elkaar nog konden zien die nacht. Uiteraard een goed plan als je om drie uur 's nachts flink aangeschoten in een café zit. Elk voorstel wat dan gedaan wordt is het beste idee in de wereld opeens.

Enfin, een half uurtje later stond ik buiten op het boerenerf van mijn vriendin haar ouders te wachten tot ze thuis kwam. Op zich voelde ik me nog redelijk fit, dus dat verbaasde me eigenlijk wel. Na een vluchtig gesprekje namen de hormonen al snel de overhand. Flink zoenend gingen we zitten op een bankje vlak bij een grote loods.

Zoenen doe je met je ogen dicht. Althans, ik neem aan dat ik daar niet de enige in ben. Daar zat dan ook direct het probleem. Elke keer dat ik mijn ogen dicht deed werd ik erg misselijk. Flink lastig als je zo geil als een pony zin hebt in een flinke zoensessie. Tegen beter weten in bleef ik het proberen, tot een punt wat ik maar al te goed kende: ik moest overgeven. Gezien mijn niet geheel nuchtere status bleek logisch nadenken een te grote uitdaging en liep ik snel de loods in. In een vlaag van vluchtgedrag leek me dat de meest logische plek.

Iemand die mij ooit heeft horen overgeven weet dat het geluid wat ik produceer een kruising is tussen een klaarkomende brulaap en Gordon. Zeer luidruchtig en zeker geen prettig geluid. Bedenk je dan dit geluid in een grote loods midden in de nacht. U begrijpt dat mijn volumeproductie redelijk overheersend aanwezig was in de omgeving. Het feit dat mijn toen aanstaande schoonouders zo'n 20 meter van de loods sliepen sterkte mij in de gedachte dat dit wel eens mijn laatste keer kon zijn dat ik hier was. Had ik dan toch mooi een stukje van mezelf daar achter kunnen laten.

Maar zoals ik in het begin van dit verhaaltje al liet merken, we zijn nog steeds samen. Wonder boven wonder toonde mijn vriendin begrip en ruimde ze zelfs zo goed en zo kwaad als ze kon mijn mix van Jupiler en wodka op. In de kantine kon ik mezelf enigszins opfrissen, maar een afscheidszoen zat er uiteraard niet meer in.

Ondanks mijn schaamtevolle gedrag wilde ze de dag erop me nog steeds kennen en afspreken. Zo'n vier jaar verder kun je de conclusie dus wel trekken: soms moet je jezelf gewoon overgeven aan de liefde.