Liefdesverdriet.

Door Wom op vrijdag 14 juni 2013 11:59 - Reacties (17)
Categorie: Anders, Views: 13.868

Ik zie je liggen, in duizend stukken. Ik weet dat het mijn schuld is, want ik heb je laten vallen. Het was zeker niet mijn intentie, maar het gebeurde. En het klopt, het was niet de eerste keer. Maar toch wisten we altijd weer tot elkaar te komen. Al merkte ik de laatste tijd wel dat het steeds meer moeite van mijn kant kostte. Iets wat ik je ook niet kwalijk kan nemen eigenlijk.

Was het maar zo makkelijk dat ik je met een beetje tape weer terug heel kon maken, maar de schade die ik gemaakt heb is te groot. Als ik naar je kijk weet ik dat het over is. Nooit meer zal ik je zoeken als ik je nodig heb, nooit meer zal ik je betasten zoals ik alleen jou kan betasten. Wat heb ik je hard nodig en wat zal ik je missen.

Inderdaad, ik heb mijn afstandsbediening maar weer eens laten vallen.

Mooi weer.

Door Wom op woensdag 5 juni 2013 15:15 - Reacties (8)
Categorie: Actualiteit, Views: 3.957

Buiten schijnt inmiddels de zon weer, een teken dat misschien de zomer er dan toch inderdaad aan zit te komen. De tijd om buiten biertjes te drinken en te barbecueŽn samen met vrienden en aanhang. Goede vooruitzichten die me echter ook aan een bepaald voorval van vorig jaar lieten terug denken.

Het grootste gedeelte van mijn vriendengroep voetbalt, of is op andere manieren sportief aangelegd. Helaas liggen mijn kwaliteiten niet direct op het sportieve. Bewijs hier voor kun je terug lezen in oudere blogs. Tuurlijk, ik sport en beweeg voldoende, maar ik beperk me tot een beetje krachttraining en cardio. Op het moment dat hand en oog-coŲrdinatie een rol gaan spelen heeft mijn lichaam moeite met die gegevens te verwerken. Waarschijnlijk is het al druk genoeg om er niet als een volslagen idioot uit te zien, zodat het stukje finesse wat vaak nodig is niet meer berekend kan worden.

In de loop der jaren is dit wel wat verbeterd, ik heb niet voor niks vanaf mijn zevende tot mijn zeventiende op voetbal gezeten. Maar als je terugkijkend op je ‘carriŤre’ moet besluiten dat de ingooi je grootste kwaliteit was, dan had ik waarschijnlijk beter voor een andere sport gegaan. Welke durf ik dan nog niet direct te zeggen, aangezien ik wat kort van stuk ben voor basketbal (1.76m) en bij honkbal ik de knuppel waarschijnlijk zou upgraden naar moordwapen.

Toch werd het plan vorige zomer opgevat om op de voetbalvelden van de lokale V.V. een potje te gaan ballen op een mooie zomeravond. Koelbox met bier en een muziekje er bij, prima setting voor wat vermaak. Mijn vriendengroep weet dat mijn talenten niet direct op het veld liggen, maar mijn ingooi stond hun nog echter helder voor de geest. Omdat ik echter al een kleine tien jaar niet meer gevoetbald had, was de kwaliteit van mijn ingooi dankzij allerlei wilde verhalen echter tot bijna mythische proporties gegroeid. Het scheelde niet veel of ik kon met mijn ingooi vrouwen van afstand zwanger maken, dat niveau.

Vanzelfsprekend werd er dus reikhalzend uitgekeken naar het moment dat ik moest ingooien. Ik was me terdege bewust van de druk die op mijn ingooi was gelegd, want mijn ego had me weerhouden mijn maten tegen te spreken. Plus, zo slecht was mijn ingooi inderdaad ook niet. Vol zelfvertrouwen pakte ik dus de bal en nam een kleine aanloop om de bal ergens rond de penaltystip te gooien. Dat laatste mislukte echter.

Mijn super-hippe Asics waren prima om mijn maat 42 voetwerk te beschermen, maar niet om grip te krijgen op een grasveld. Vol overgave probeerde ik de bal te gooien, niet wetende dat mijn lichaam al op het toppen van zijn kunnen aan het presteren was. Met een sierlijke zwiep gleed ik door op mijn standbeen, belandde half in een split en viel achterover op mijn hoofd. Dit vergezeld van een erg mannelijk “oeoeoeoeoaoahaha”.

Resultaat was een verrekte bovenbeenspier, een lies waar teveel speling op zat en een ego wat onherstelbaar in diggelen lag. Met mijn demonstratie van onkunde was het laatste stukje voetbalkunde wat ik dacht te hebben genadeloos neergeslagen. Toen mijn maten uitgelachen waren en me op vakkundige wijze aan de zijkant van het veld hadden neergelegd kon het spel weer hervat worden. Wel zonder mij uiteraard. Zodoende zat ik de rest van de avond naast de koelbox, de meest veilige plaats voor mij en misschien nog wel het dichts bij mijn talent ook. Toekijken.