Levensgevaarlijk: siliconen polssteunen.

Door Wom op donderdag 17 juni 2010 16:25 - Reacties (19)
Categorie: Ervaringen, Views: 6.353

Veel mensen zullen ze wel kennen, die siliconen steunen voor je polsen. Als je ze ziet moet je er even aanzitten omdat het op een vreemde manier wel lekker aanvoelt. Elke man of vrouw welke siliconenborsten (aka neptieten) heeft mogen aanraken kent misschien wel de fascinatie. Op een onnatuurljke manier voelt het natuurlijk aan.

Dit product is bedoeld ter bevordering van onze gezondheid. Ik durf echter te beweren uit eigen ervaring dat dit materiaal ook gevaren met zich meebrengt. Het brengt enige nieuwsgierigheid met zich mee. En dat kan dus leidden tot het uittesten van eigenschappen van het materiaal.

Het is zacht, het komt terug in zijn originele vorm en je kunt het niet direct met iets vergelijken. Ook heeft het een grote mate van rekbaarheid. En als daar dan de levensgevaarlijke combinatie van kantooromgeving en pauze bij komt kijken dan heb je al de ingredienten voor een blogposting als deze.

Samen met een collega leek het wel een goed idee om eens te kijken hoever we zo'n polssteun konden uitrekken. Ieder aan een kant en zo ver mogelijk van elkaar proberen te geraken. Zoals wel vaker weegde de laatste loodjes het zwaarst maar uiteindelijk hadden we wel de grens bereikt van het maximaal toelaatbare. Volkomen nutteloos maar we wisten nu wel dat we een standaard polssteun tot zo'n 7 meter konden uitrekken. Een split-second ging ook door mij hoofd hoe dat zou zijn bij siloconenborsten maar de daarop volgende ideŽn heb ik toch maar in de koelkast gezet.

Maar in plaats van braaf terug naar elkaar toe te lopen en elkaar te feliciteren met het feit dat we weer 5 minuten van onze tijd gedood hadden besloten we iets anders af te spreken. Aftellen tot drie en dan tegelijkertijd loslaten. U begrijpt lieve lezer, hier wordt het gevaarlijk. Aangezien ik in al mijn naÔeviteit nog geloof in de mensheid was ik dan ook in de volle overtuiging dat beide hoofdrolspelers op 3 inderdaad zouden loslaten.

Helaas was ťťn hoofdrolspeler iets meer hoofd en vond het risico te groot. Wanneer je beide de maximale rekbaarheid van een polssteun hebt ontdekt schept dat schijnbaar geen grote band. Terwijl ik nog vol aan het bedenken was wat er na twee komt was het andere eind al losgelaten.

Vanaf toen ging alles in slowmotion. De geteisterde polssteun ging zijn eigenschap van terug in originele vorm te raken op hoge snelheid uitvoeren. Uit reactie liet ik mijn kant ook los. Deze fractie van een seconde die ik later was bleek deze al gevaarlijke situatie levensgevaarlijk te maken.

Natuurkundig niet te verklaren maar ergens rond het midden bleef de polssteun even zweven toen beide delen elkaar ontmoette. In dat moment besloot de polssteun ook dat ik de hoofdschuldige was en bedacht een gepastte straf. Als een dragracer schoot de steun mijn kant op.

Het hele kantoor aan het lachen en ik vind mezelf terug op de grond in de foetushouding. Van alle plaatsen op mijn lichaam waar de steun mij kon raken besloot hij me vol in de ballen te raken. Iemand die ooit eens siliconenborsten heeft aangeraakt zonder toestemming kan misschien een soortgelijke ervaring hebben gehad. Pijn. Heel veel pijn. Een kwartier laten kon ik terug rechtstaan en enigsinds terug normaal ademen. Toen wist ik het wel zeker, die polssteunen zijn levensgevaarlijk!