Een brug te ver.

Door Wom op vrijdag 21 mei 2010 11:03 - Reacties (15)
Categorie: Ervaringen, Views: 4.315

Vlakbij waar ik werk bevind zich een brug. Eentje van het type draaibrug. Al vaak heb ik het hele schouwspel mogen volgen van hoe deze brug zich openstelt voor vaarverkeer. Het kanaal waar deze brug overheen ligt gaat richting de haven van Gent, dus regelmatig komen er flinke schepen voorbij drijven. Allemaal redelijk standaard zoals je mag verwachten.

Echter, als je een paar jaar met dezelfde brug te maken hebt dan begin je hem een beetje te kennen. Je weet wat ongeveer de uren zijn dat hij open is en ook hoelang het ongeveer duurt voordat je er overheen kan. Helaas is deze brug nog niet van het moderne type waarop je ergens kan zien hoelang het collectief wachten op die slagbomen nog duurt.

Ook krijg ik het idee dat een brug na verloop van tijd de mensen die eroverheen gaan begint te kennen. Want hoe kan het anders zijn dat op de momenten dat je haast hebt (in mijn geval standaard dat ik te laat dreig te komen) dat hij besluit om toch zijn dansje te maken. Vaak heb ik de sierlijke piroutte al van dichtbij mogen meemaken.

Vroeger op de basisschool moesten we altijd braaf in de rij staan als de bel ging. Zo ging elke klas dan één voor één naar binnen onder begeleiding van de leraar. Als de brug open staat krijg ik altijd een beetje datzelfde gevoel. Met zijn allen wachten op wat komen gaat totdat de brugmeester (hij zal vast een mooiere titel hebben) besluit dat we de andere kant van het kanaal mogen betreden.

Maar ik had laatst een ervaring dat we niet achter een leraar aanliepen. Nee, in dit geval was het eerder een vrijgelaten TBS'er die zijn nieuw verworven vrijheid wilde gebruiken om hele groepen kinderen een verschrikkelijk eng bos mee in te sleuren om daar aan hun oren te trekken. Dat idee.

Op die bewuste dag kwam ik namelijk aanrijden en zag dat de slagbomen al naar hun horizontale positie aan het bewegen waren. Geen probleem, dan wacht ik braaf 20 minuutjes, had toch tijd zat om op mijn afspraak te komen. In de verte zie ik een soort van zeilboot aankomen waarvan de mast als een soort nieuwsgierig buurjongetje nét over het wegdek van de brug heenkeek. Jammer dat ze die brug niet nét iets hoger gemaakt hadden dacht ik.

In mijn spiegels zie ik de rij met auto's en fietsers steeds langer worden. Als het braafste jongejte van de klas stond ik vooraan te wachten op het sein van de meester. Maar dat sein bleef uit. De brug draaide netjes dicht maar de slagbomen bleven dicht. Op de basisschool betekende dit dat nog niet iedereen in de rij stond, maar mijn spiegels lieten toch echt wat anders zien.

Na een paar minuten te hebben staan wachten gebeurde er het volgende: niks.

Probleem is dat je niet weet waar je aan toe bent op dat moment. Dus besluit je maar iets minder braaf verder te wachten. Zo wordt het natuurlijk wel erg krap om op tijd te gaan komen, maar lang kan het vast niet duren.

Die gedachten waren nog niet uit mijn hoofd verdwenen of daar kwam een enorme kolos aan vergezeld door een sleepboot of drie. Als een soort moedergans met drie kuikens moest die dus ook voorbij de brug. En jawel, daar ging de brug weer terug open. Dat betekende dus weer twintig minuten wachten. Voorzichtig zag ik al de eerste mensen zich omkeren om een brug verder hun heil te zoeken.

Vol vertrouwen bleef ik echter wachten. Als deze kolos erdoorheen was kon het niet lang duren of ik kon de sprong naar de overkant maken. Maar zoals het een goede brug betaamt kwam er in de verte zelfs een derde boot aan.

Crap.

Dat ging ik dus niet meer halen als ik bleef wachten. Dus ook ik besloot om te keren en een paar kilometer verder een andere brug te proberen. Eenmaal daar aangekomen zag ik echter een zelfde tafereel. Ook daar was het zeilbootje met zijn nét te hoge mast voorbij gekomen en zag ik de mensen die eerst achter mij stonden te wachten voor me. De voorstekers.

Gelukkig was er nog een alternatief. Een eind verder ligt een snelweg welke onder het kanaal heen gaat door middel van een tunnel. Prachtig concept, moeten ze vaker gebruiken. Op dit moment was ik echter wel al aan de late kant. Maar het voordeel van een snelweg is dat je daar in gevallen van nood wat tijd kan goedmaken normaal gezien. Eénieder met een volle blaas op weg naar huis weet wat ik bedoel.

Eenmaal op de snelweg aangekomen maakte ik al snel tijd goed. Het kanaal had ik al ver achter me gelaten en in vlot tempo vervolgde ik mijn weg naar mijn bestemming. Het zou erop uitdraaien dat ik maar een paar minuten te laat ging zijn met een beetje geluk.

Nog een paar kilometer tot mijn afslag en mijn bestemming kwam in zicht. Maar helaas kunnen mensen die schijnbaar niet opzij kunnen kijken ook rijbewijzen. Wat nog misschien erger is dat ze deze ook gebruiken. Met als meest erge dat ze een ongeluk veroorzaken óp de afslag die ik moet hebben. Nee, niet ervoor, niet erna, nee precies op de plaats waar ik eraf moet zijn een Citroën Saxo en een Peugeot 307 aan het kijken of French kissing ook met auto's kan (voor de dames: het was een witte en een rode auto).

Gelukkig was het nog maar net gebeurd en leken de bestuurders ook gewoon in orde. Behalve het feit dat ze hun hoofd niet konden draaien om opzij te kijken uiteraard. Dus snel door naar de volgende afrit een 10 kilometer verder op. Die paar minuten te laat gingen wel meer als 10 minuten worden maar dat viel nog onder de noemer acceptabel.

De afslag was drukker als normaal en dat was te merken op deze enkelbaans weg. De maximum toegestane snelheid werd niet gehaal en mijn maximum toegestane verkeersfrustatie was al 20 km terug bereikt. Maar als mozes die het water de hoek in stuurt had ik opeens vrij baan. En dus ging mijn rechtervoet iets dieper. Mijn verkeersfrustratie daalde iets, maar mijn snelheid ging evenredig omhoog.

Hmm, wat staat die Volkswagen Polo raar geparkeerd? (voor de dames; een zwarte). Ow wacht, dat zou wel eens een *FLITS*

1 seconde stilte. VERDAMMT!

Juist geflitst. Een snelle blik op mijn kilometerteller leerde me dat ik toch al snel een 15 kilometer per uur teveel zou afleggen. Maarja, het zat toch al tegen dus dit kon er dan ook nog wel bij.

Uiteindelijk kom je dan aan bij het adres waar je een 20 minuten eerder moest zijn. Braaf meld je jezelf aan de balie. De dame achter de balie verteld met zachte stem dat ze gaat kijken of ze mijn contactpersoon kan bereiken. Bereiken kan ze hem zeker. Op zijn vakantieadres in Frankrijk...

Bleek dat ik een week mis was. Donderdag week 17 is niet hetzelfde als donderdag week 18 schijnbaar. Volgende keer blijf ik lekker wachten bij die brug, al duurt het drie uur!


ps. ja, eigen schuld, dikke bult, ik weet het...

Kunst van het spammen.

Door Wom op maandag 10 mei 2010 15:13 - Reacties (17)
Categorie: Anders, Views: 4.163

[spem]
(Engels)
de -woord (mannelijk)
samentrekking van spiced ham , gekruide ham in blik


Hoewel er vast kunstvormen zijn die met het bovenstaande product prima uit de voeten kunnen wil ik het echter hebben over een andere kunst.

Het lijkt erop dat iedereen die nog maar een klein beetje zijn emailadres actief gebruikt er automatisch mee te maken krijg, ongewenste post. Daarin zie ik enige gelijkenis met een bepaalde club uit Leeuwarden. Eén keer in de zoveel tijd krijg ik daar ook een acceptgiro van te zien, maar het maandblad vergeten ze volgens mij op te sturen. En dat zonder me ook maar ergens voor op te geven, maar eens kijken op hun website hoe ik mijn abonnement kan opzeggen.

Maargoed, de kunst van het spammen dus. Zonder je ook maar ergens voor op te geven ben je automatisch deel gaan uitmaken van een bepaalde club. En dankzij dat lidmaatschap krijg je allerlei zeer voordelige aanbiedingen welke geheel (op het oog) kostenloos je inbox binnenkomen. Uiteraard heb je tegenwoordig allerlei filters en blacklists waardoor al je spammailtjes automagisch richting een speciale map van je emailprogramma gaan. Als een soort van roedel zoeken ze elkaar daar op zou je kunnen zeggen.

Zo af en toe waag ik eens een kijkje te nemen in die folder en laatst merkte ik iets op wat ik wel sterk vond. Er zit namelijk een kunst in verborgen! Niet direct het soort kunst wat je aan een muur wilt hangen of wat je op het eerste oog kan toeschrijven aan dat net wat minder begaafde neefje. Nee, daar heeft het weinig mee van doen.

Het eerste mailtje waar mijn oog op valt (figuurlijk gesproken gelukkig) is dat van een tandenbleekset. Nu nog wittere tanden voor een nóg lagere prijs! Ideaal natuurlijk, want wil wil er nu niet de glimlach van een filmster. Uiteraard goed voor je zelfvertrouwen. Een mailtje verder kom ik een middel tegen wat goed zou werken tegen kaalheid. Naast witte tanden kan ik mijn volle haardos behouden. Weer een boost voor het zelfvertrouwen.

Vanaf hier wordt het echter interessant, want het mailtje erop is voor een datingsite. Met mijn nieuw gewonnen zelfvertrouwen kan ik me dus laten inschrijven voor de virtuele vleeskeuring waar ik anders niet genoeg zelfvertrouwen voor had. Wat goed een goede timing! Enthousiast schrijf je jezelf natuurlijk in waarna het niet lang duurt voordat je een eerste date hebt. Niet gek met die witte tanden en volle haardos.

Het herwonnen zelfvertrouwen zorgt er voor dat er na de eerste date een tweede date volgt. Helaas kosten zulke dingen geld. Wat een geluk heb ik dan ook dat er een vriendelijke Nigeriaan is die mij geld wil geven zodat hij aan zijn eigen geld kan komen. Zoveel geluk in één inbox, wie kan het geloven!

Dankzij dit geld komen er vervolgdates. Als gevolg dat je ook steeds wat intiemer wordt en op een gegeven moment seks in beeld komt. Jammer dat geld en zelfvertrouwen er niet voor zorgen dat je meest waardevolle lichaamsdeel (zonder ben je niks meer waard volgens velen) fier en strijdlustig ten strijde kan gaan zonder problemen. Maar dat is uiteraard zonder je spamfolder gerekend. Want jawel, de Viagrapillen zijn juist deze week in de aanbieding. Het is dan ook een kwestie van tijd voordat je zenuwachtig rond je zit te kijken omdat je die blauwe rakker al iets te vroeg genomen hebt.

Succes gegarandeerd zou je zeggen. Je hebt zelfvertrouwen, je bent voorzien van vrouw en een stijve piemel én je hebt genoeg geld om leuke dingen te doen. Helaas kun je uit je spamfolder niet direct iets vinden om leuk te blijven dus na een aantal jaar komt de sleet er een beetje in. Met als gevolg dat je uit elkaar gaat. Gelukkig kun je via je spamcontacten aan een goedkope advocaat komen die speciaal voor scheidingen is opgeleidt. Wederom helpt je verzameling spam je uit de brand.

Voor je gevoel ben je dan dus eigenlijk weer terug bij af. Maar ditmaal wel met een volle haardos, prachtig wegenverfwit gebit. En zelfs dan komt je spamfolder nog ten goede. Want als een reiger die je veel te dure koikarper in het zicht heeft valt je oog (wederom figuurlijk) op het volgende mailtje. Een lidmaatschap voor meer dan 25 pornosites. Komt die stijve piemel ook gelijk van pas.