Té nuchter.

Door Wom op maandag 8 maart 2010 20:38 - Reacties (18)
Categorie: Ervaringen, Views: 6.689

Afgelopen weekend werden mijn gedachten teruggeworpen naar de maand oktober van het afgelopen jaar. Het was in die maand dat ik omwille van een weddenschap geen alcohol dronk. Niet dat ik een of ander hopeloos geval was, maar was en ben wel een regelmatige gebruiker. Behalve die maand oktober dan.

Om het makkelijk te maken kun je natuurlijk die gehele maand thuiszitten, maar sociaal bewogen als ik ben ging ik gewoon stappen. Laat zich raden dat ik dan ook in veel gevallen de BOB was.

Zo gingen we dan in die maand stappen in Breda. Leuke stad met veel leuke cafés waar het altijd wel goed toeven is. De bierdrinkers zetten het tempo er gelijk aardig in, maar ik haakte rustig aan (met Spa Blauw uiteraard!). Was even een klein uurtje van die mannen en dames weg om iemand gedag te zeggen en toen ik terugkwam was de alcohol al aardig te merken bij mijn kompanen.

Nu is dat geen probleem, dat overleef ik wel. En dááraan merkte ik ook niet dat ik te nuchter was. Wel aan het volgende.

Stel je voor: Vrouw, 35-40 jaar, kilo of 15 overgewicht, kapsel van een Oost-Duits kampioen kogelstoten en een paar alcoholische versnaperingen teveel op. Daarnaast met een schijnbaar niet te weerhouden interesse in jongere mannen.

Voeg hierbij een aangeschoten vriend welke de eerder genoemde vrouw nog wat opnaait en je snapt dat dit een leuke situatie kan opleveren.

Kán opleveren ja. Niet als je broodnuchter half bereden en afgelikt wordt door diezelfde vrouw terwijl je aan de Spa Blauw zit. Geloof me, voor zulke situaties heb je gewoon alcohol nodig om dat te overleven... :|

Dus een leermomentje, je kunt ook té nuchter zijn!

Pikzwart.

Door Wom op donderdag 4 maart 2010 18:56 - Reacties (11)
Categorie: Anders, Views: 5.615

"Heb je die kleine van Karel al gezien?"
- Jaja, die is al flink groot voor 2 maand.
"En wat te denken van die volle kop met haar al!"
- Sow, inderdaad. Flinke bos met pikzwart haar staat daar op.

Pikzwart. Gras is groen, de lucht is blauw. Teletubbies, kom maar g...
Deze logica volgende zou het mannelijk geslachtsdeel dus zwart moeten zijn. Is dit overschatting dat deze altijd zo groot is dat al de rest in zijn schaduw moet staan? Of spelen er toch andere motieven?

Zwart is niet bepaald iets wat vaak in positieve zin gebruikt wordt. De pest werd ook wel de zwarte dood genoemd en was niet bepaald een hit. Zwartwerk is zelfs strafbaar. Waarom moet dan voor de versterking van de kleur zwart er een piemel aan te pas komen?

Is dit dan iets negatiefs? Verzonnen door iemand met zelf een van grootte klein stuk gereedschap? Wie kan het me uitleggen?

Ik zou me als piemel aardig op mijn pik getrapt voelen!

Help, ik ben een beelddenker!

Door Wom op dinsdag 2 maart 2010 11:48 - Reacties (30)
Categorie: Anders, Views: 6.603

Het kan niet anders, ik ben gehandicapt. Anders kan ik het niet omschrijven vrees ik. Mensen die er ook last van hebben zullen snel instemmend knikken vermoed ik. Als een alcoholist op een AA-meeting kom ik uit de kast: ik ben een beelddenker.

Voor de mensen die nu niet instemmend zitten te knikken zal ik even uit de doeken doen wat dit kan betekenen voor iemand. Het is namelijk zo dat bij alles wat je verteld wordt je een plaatje in je hoofd maakt. Visualiseren van datgene wat je verteld wordt zeg maar.

Een ruime fantasie is een leuk iets. Het helpt bij het bedenken van oplossingen maar ook voor het aangenaam maken van situaties waar je jezelf niet in wilt bevinden kan het uitkomst bieden. Verhaaltjes verzinnen kost weinig moeite en je kan goed dingen voor de geest halen.

Maar dat laatste kan dus ook een kwelling zijn. Dingen die indruk maken zullen de meeste wel voor zich kunnen halen. Denk aan Goatse, Tubgirl en al die andere juwelen van het internet. Als je dit eenmaal gezien hebt dan kun je voor de rest van je leven dit beeld wel naar voren halen. Mocht je het niet kennen kan ik je Google van harte afraden (lastig he, nieuwsgierigheid ;) ).

Maar trek die lijn eens door. We kennen allemaal wel die collega/vriend/familieleden welke een gave heeft/hebben om verhalen te vertellen die een ander nét iets te ranzig vind. Voorwerpen in gaten waar ze niet thuishoren, uitwerpselen waar het werp gedeelte iets te letterlijk wordt genomen of andere gevolgen van de twee grote uitgangen van het menselijk lichaam. Vaak vallen die verhalen in één van die catagorieën.

Mocht je die verhalen gewoon plat aanhoren dan geloof je het allemaal wel en heb je er verder weinig last van. Ben je net als mij gehandicapt met het beelddenksyndroom dan heeft je geest de uitermate gezellige gave om alles te visualiseren. Inleven in iemands verhaal wordt erg makkelijk zo, in sommige gevallen lijkt het alsof je eerste rang zit.

En dat wil je niet. Je wilt helemaal die dingen niet voor je zien. En tóch gebeurd het. Oncontroleerbaar schieten de beelden door je hoofd waarbij vaak een slaak van afgrijzen wordt geuit. Je gezicht betrekt en samen met andere beelddenkers bedank je de verteller voor wederom een nieuwe ervaring welke je niet wilde meemaken.

Het mooie is, het is ook nog eens besmettelijk. Denk even terug aan bepaalde passages van deze tekst. 9 op 10 dat je ook opeens bepaalde beelden door je hoofd had schieten waar je niet op zat te wachten. En geloof me, dat is het begin van het einde. Je leven zal vanaf nu niet meer hetzelfde zijn. Wen er maar aan, ook jij bent gehandicapt nu.

Tegen de tijd dat er een belangengroep is voor mensen met onze condities laat ik het weten. Want beelddenkers, samen staan we sterk!