Ik verlies melanine!

Door Wom op dinsdag 23 februari 2010 14:13 - Reacties (20)
Categorie: Ervaringen, Views: 7.564

Zoals misschien niet iedereen weet zorgt melanine ervoor dat haar kleur krijgt. En schijnbaar heb ik iets gedaan wat dit goedje niet bevalt want het is in rap tempo afscheid van me aan het nemen! Oftewel, ik word grijs!

Haar met karakter valt liever uit dan dat het grijs wordt is een veel gehoord gezegde, maar ik vermoed dat grijs haar dan haar is met recalcitrant gedrag. Zeker dankzij mijn van nature donker haar vallen deze tegenstanders van mijn jeudig uiterlijk extra op.

En blijkbaar zijn grijze haren ook nét iets trotser dan zijn wel van pigment voorziene broertjes want ze lijken overal wel bovenuit te komen. Nét iets stugger, nét iets opvallender en nét iets minder gewenst. Het zou over mijn jongste zusje kunnen gaan...

Hoewel je vaak zelf dergelijke dingen als eerste opmerkt krijg ik ook steeds meer uit mijn omgeving commentaar. Al sinds mijn 20ste heb ik zo af en toe last van een grijze haar hier en daar maar de laatste tijd is het meer hier dan daar. Uittrekken ben ik dan ook al maar mee gestopt, ook omdat hier ook altijd gekleurde strijders bij sneuvelden. Mijn kapster hield waarschijnlijk uit beleefdheid haar mond nog lange tijd, maar ook de laatste paar keer kwamen de opmerkingen boven tafel tussen de koetjes en de kalfjes.

Zelf zit ik er niet direct mee, maar het is mijn omgeving die er schijnbaar voldoening uithaalt om te laten weten dat ik grijs word.

"Hey Wom, last van stress kerel?"
- Uhm, neuh. Niet direct, hoezo?
"Nou, je wordt anders al flink grijs voor je leeftijd!"
- Wil je nu zeggen dat ik oud aan het worden ben?
"Nee, nee, maar het begint op te vallen."

Juist. En bedankt. En zo zijn er dus nog tig voorbeelden over hoe mensen schijnbaar denken dat een spiegel niet tot mijn bezit hoort. Goed, het hoort erbij moet ik maar denken. Kleurspoelingen, haarverf en weet ik wat voor trucen nog meer ben ik niet echt een voorstander van dus zal ze maar met trots gaan dragen. Was tot mijn vierde jaar blond, werd toen met het jaar donkerder totdat ik pikzwart was en nu word ik langzaam weer terug lichter. Dus ergens maak ik de cirkel wel weer rond he :)

Kauwgom.

Door Wom op donderdag 18 februari 2010 17:04 - Reacties (22)
Categorie: Ervaringen, Views: 5.049

Toch een mooi iets. Ooit moet er iemand geweest zijn die dacht dat het constant kauwen op iets een gat in de markt moest zijn. Waar die inspiratie vandaan komt durf ik niet direct te zeggen, maar zoals met veel uitvindingen gok ik op de vrije natuur.

Als je namelijk door het landschap fietst (in de auto zie je minder en ga je te snel) zul je al snel zien dat kauwgom zijn oorsprong in de natuur vind. Passeer een koe en hij staat met zijn onderkaak te knauwen. Kom een schaap tegen en de kans is groot dat deze hetzelfde gedrag laat zien.

In de eerste plaats doen dergelijke beesten dit uiteraard voor het fijnmalen van hun voedsel, maar ik denk dat ze er ook plezier uit halen! Want veel dingen die je eigenlijk moet doen zijn ergens ook wel lekker. Denk maar aan poepen, stel je eens voor dat dit pijn deed elke keer als je dit moest doen. Of een nog beter voorbeeld: klaarkomen.

Wat nu als elke keer als je klaar kwam dit vergezeld ging door helse pijnen? Dan durf ik te wedden dat er veel minder babies geboren zouden worden en dat mensen ook veel minder plezier aan seks zouden beleven.

Er is dus voor gezorgd dat op een dergelijke manier kauwen als prettig ervaren wordt. En de uitvinder van de kauwgom kwam waarschijnlijk tot dezelfde conclusie als dat ik kwam. Om mensen extra over te halen om kauwgom te kopen moest men natuurlijk nog een extra feature hebben.

Ze brachten er een smaakje bij en claimde dat het voor frisse adem zou zorgen. Maar de achterliggende gedachte was gewoon om mensen dat fijne gevoel te geven. En gezien dat men nog steeds kauwgom gebruikt blijkt wel dat het heeft aangeslagen!

En weet je wat nu het mooie is? Je kunt zelfs voor dubbel zoveel genot zorgen. Ga eens flink poepen terwijl je kauwgom knauwt, of geef je vriendin een flinke beurt terwijl je loopt te sjieken. Ik durf te wedden dat je dan dubbel plezier ervan hebt!

Goed, ik hoor jullie ervaringen wel. Knauw ze!

Weddenschappen.

Door Wom op dinsdag 9 februari 2010 16:34 - Reacties (6)
Categorie: Anders, Views: 4.375

Een verslaving is misschien een groot woord, maar ik zal er niet snel eentje afslaan: een weddenschap. Daar ik gezegend ben met vrienden die dit ook weten komt al snel de zin 'wedje leggen' om de hoek kijken. En geen idee waarom, maar in het merendeel van de gevallen zal ik die accepteren ook.

Nu is het zo dat ik het niet van een vreemde heb, mijn vader is van het zelfde soort. Kan me nog herinneren dat ik samen met mijn vader langs een Opeldealer reed en ik commentaar had op de Astra F Cabrio. In de splitseconde dat we er langs reden en deze in beeld was dacht mijn vader er van overtuigt te zijn geraakt dat het een Kadett was. Een weddenschap was geboren.

Ook gebeurde het dat ik braaf met mijn vrienden op de fiets richting de middelbare school een bepaalde sloot tegenkwam met een kleine dam. Uiteraard werd ik uitgedaagd om te zien of ik daar overheen kon springen. Na enige tegenstrubbeling (er zijn roestige hekken met meer flexibiliteit...) liet ik me voor een bepaald geldbedrag dan toch overhalen. Dit met uiteraard een nat pak, een kwade moeder en de gedachte dat ik dit beter op de terugweg had gedaan als resultaat.

Maar ook als er een paar dagen vorst was kon je mij wel uitdagen om als eerst te testen of het ijs wel sterk genoeg was om er op te staan. Hoewel ik vermoed dat mijn vrienden ook dachten dat als ik erop kon staan het ook veilig was voor hun. Mijn lichaam heeft de eigenschap zichzelf op natuurlijke wijze wat beter in te pakken. Ben gewoon iets kostbaarder dan een ander vermoed ik ;)

Dan zul je denken dat met ouder worden je wel verstandiger wordt, maar nee. Het enige wat veranderde was de geldbedragen die ermee gemoeit waren. Op dit moment heb ik een weddenschap lopen dat Hoffenheim kampioen van Duitsland wordt. Een korte blik op de stand laat zien dat dit me de ingezette 50 euro gaat kosten. Leergeld zou je zeggen, ware het niet dat ik vorig jaar exact dezelfde weddenschap heb afgesloten met zo goed als zeker hetzelfde resultaat. Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen maar een Wom zeer zeker wel schijnbaar.

Gelukkig heeft zich dit niet direct vertaald in het gokken. Hoewel familie van elkaar zie ik in een weddenschap nog iets meer een uitdaging. Gokken is iets meer gebaseerd op kans, een weddenschap ik sommige gevallen op kunde. Of in mijn geval van onkunde.

Maar ik ben van plan mijn leven te gaan beteren. Het moet maar eens afgelopen zijn en ik wil me ook niet meer laten uitdagen. Vanaf nu zal ik niet meer reageren als er zich weer een mogelijkheid voordoet. Die vijf ad fundums achter elkaar zonder over te geven kan ik ook wel zonder weddenschap, wedden?

Vallen en weer opstaan.

Door Wom op vrijdag 5 februari 2010 13:58 - Reacties (10)
Categorie: Ervaringen, Views: 5.175

Afgelopen zondag ben ik terug in Nederland gearriveerd na mijn eerste keer wintersport. Dit is me absoluut heel goed bevallen en is ook zeker voor herhaling vatbaar. Veel gelachen, veel gefeest en veel mensen leren kennen. Kortom een zeer geslaagde vakantie. Echter wil ik wel een gebeurtenis even uitlichten en met jullie delen.

Aangezien het mijn eerste keer was is alles natuurlijk een beetje onwennig, maar al snel was ik vertrouwd met het hele systeem van skipassen, liften en aprés-skiën (dat laatste ging heel soepel zelfs). Als je eenmaal geinstalleerd bent in zo'n lift is het natuurlijk een kwestie van wachten totdat je boven bent. Het afspringen kan op een snowboard soms best een kleine uitdaging zijn, maar met de nodige acrobatische oefeningen blijf je vaak wel overeind.

Goed,' what goes up must come down' is een gezegde wat in dit geval zeker op zijn plaats was. Aangezien ik natuurlijk een beginner in het hele snowboardgebeuren was (en ben) leek het me (en mijn medekompanen) verstandig om ons eerst te focussen op de groene en blauwe pistes .Uiteraard vantevoren al even gekeken waar de verschillende liften naartoe gaan zodat we niet voor verrassingen kwamen te staan. Ons zullen ze niet hebben!

Al snel bleek dat we de groene pistes vrij snel onder de knie hadden, de snelheid werd steeds wat meer opgevoerd en na verschillende groene pistes gingen de meesten dan ook over op de blauwe soort. Verstandig als ik ben dacht ik nog even een groene piste te doen zodat ik alle groene gehad had. De rest van de groep geloofde het wel dus we spraken af dat we elkaar in het dal wel zouden opzoeken.

Goed, ik dus braaf even alleen op pad. Hoewel je vaak binnen een groep elkaar toch wat meer opjut had ik alleen er ook al flink de snelheid in (voor zover mogelijk op een groene piste natuurlijk). Geval met deze piste was dat het een zeer smalle was welke de berg als een slang naar beneden volgde. Continue had je een afgrond naast je in beeld welke je er aan deed herinneren dat CTRL+Z in een dergelijke situatie niet zou werken.

Maar het ging de hele dag al goed, dus waarom zou je nu wat minder snel gaan? In volle vaart die piste af om zo als eerste een halve liter bier achterover te kunnen slaan!

Het had niet veel gescheeld of dat had wel eens mijn laatste gedachte kunnen zijn. Hoewel onbekend met de piste maakte ik enige vaart en kwam op een bocht af. Dus even op de hielen leunen, dan weer terug op de tippen van mijn voet en draaien maar. Echter had deze bocht de fijne eigenschap steeds meer te knijpen. Remmen dus. En nog meer remmen. En nog meer.

""G*********E!!"

*rammel*bots*flikflak*ram*kedeng*salto*whaaaaa*

*.... stilte.....*

En daar vond ik mezelf opeens terug zo'n 25 meter lager op de berg in een flinke berg sneeuw tussen de bomen. Een snelle check vertelde me dat alle functionaliteiten van mijn lichaam het nog deden en dat de pijn die ik voelde nog te verdragen was.

Tijdens het remmen toe-side kruiste een stukje ijs mijn pad. Dit zorgde ervoor dat ik onderuit vloog en gezien het gebrek aan breedte van de piste had ik niet op tijd het besef mijn board in de sneeuw te rammen met de zijkant.

En daar vloog ik dus de berg af.

Als een volleerd stuntman vloog ik kop over kloten door de dikke sneeuw tussen de bomen door. De sneeuw die zijn toevlucht zocht in mijn mond zorgde ervoor dat mijn vloeken alleen binnensmonds te horen waren. Mocht ik in een oorlogsgebied terecht zijn gekomen was ik perfect gecamoufleerd geweest voor de vijand. Ik was één met de sneeuw. Nadat iemand die me had zien vallen vroeg of alles in orde was en ik daar positief op geantwoord had begon de misschien wel grootste uitdaging.

Een vrij steile berg gecombineerd met sneeuw waar je tot over je knieën in doorzakt is niet de meest eenvoudige route tot de bewoonde wereld. Of de piste in dit geval. Niet tegengehouden door enige kennis van bergbeklimmen uiteindelijk toch terug boven geraakt om zo mijn weg naar beneden terug te kunnen vervolgen. Het hoeft denk ik geen uitleg dat ik er iets voorzichtiger afging als eventjes daarvoor.

Blij dat ik het leven had beneden aangekomen zie ik daar al wat zwaaiende handen. Mijn vrienden zaten al aan de halve liters. Eenmaal aangekomen bij hun was het eerste wat ik hoorde: "Zeg Wom, we hebben wel heel erg lang moeten wachten voordat je beneden was hoor. Beter oefen je nog maar wat op die kinderpiste."

Terwijl ik voor mezelf ook een halve liter bestelde dacht ik: "Kinderpiste... juist."