Grassprietjes.

Door Wom op woensdag 20 januari 2010 21:53 - Reacties (21)
Categorie: Anders, Views: 5.570

Het zal je maar gebeuren dat je als grassprietje ter wereld komt. Ten eerste ben je totaal niet uniek te noemen en er wordt nog redelijk onzorgvuldig met je omgesprongen ook! Je wordt daar maar van een einde op de grond gedonderd en verder kun je het eigenlijk wel uitzoeken.

Mocht je dan alle moed verzameld hebben om eens je kop boven te steken blijkt dat je helemaal niet alleen bent. Enige manier om jezelf te onderscheiden is er amper. Het enige wat je eigenlijk kunt doen is groeien. Een groentje zul je altijd blijven dus je kunt je ook alleen daar maar op richten.

Uiteraard krijg je hulp. Sowieso sta je door weer en wind maar wat met de wind mee te wapperen. Maar zo af en toe wordt je dus helemaal natgespoten. Zoveel dat je bijna verzuipt en eigenlijk een hele tijd met je voeten in het water staat. Gezond kan het nooit zijn. Tot overmaat van ramp is het zelfs zo dat als je niet hard genoeg groeit je gewoon stront naar je toegeworpen krijgt. Stront!

Stel je voor dat iemand je wil aanmoedigen om je best te doen. Dit kan met complimentjes, schouderklopjes of gewoon een duim omhoog. Nee, als grassprietje wordt je met stront bekogeld.

Zul je zien, na al die inspanningen ben je dan eindelijk de grootste in de hele omgeving. Het moment dat je boven eenieder uittorent en als trotse koploper staat mee te zwiepen in de wind. Beter dan dit wordt het niet zeg maar.

En wat gebeurt er dan? *Zjoeeeeeeng*: een mes over je kop waardoor iedereen opeens gelijk is en het hele verhaal weer van voren af aan begint.

Nee, ik wil nooit een grassprietje worden...

Scheer je weg!

Door Wom op maandag 18 januari 2010 23:15 - Reacties (26)
Categorie: Ervaringen, Views: 6.735

Hoewel ik mezelf als een redelijk meegaand en makkelijk persoon beschouw zijn er een paar dingen waar ik een hekel aan heb. Eén daarvan is boter, want de functie daarvan ontgaat me totaal. Maar de andere waar ik het over wil hebben is scheren.

Iedere jongen die op een gegeven moment de puberteit bereikt krijgt er mee te maken. Haargroei op de bovenlip. Althans, het begint voorzichtig met wat donshaartjes. Die zijn nog zacht en niet zo donker en vormen zodoende meer de inleiding voor wat later volgt. Want op een gegeven moment is niet alleen de bovenlip voorzien van beharing. Nee, ook de kin, kaken, wangen en nek worden vroeg of laat veroverd door deze stuiptrekking van de evolutie.

Zeker als je net begint met scheren vind je dat heel wat en merk je al snel op dat sommige vriendjes dit wel en andere nog niet doen. Uiteraard ben je vele malen stoerder als je wel scheert en dat laat je dan te pas en te onpas weten. En het eerste jaar vind je het dan ook helemaal niet vervelend om te scheren.

Maar het mooie van die haren is dat ze blijven groeien. Je scheert ze af en na verloop van tijd zijn ze daar weer terug. Als een buurjongetje wat elke dag aan je deur staat om te voetballen kun je elke keer weer je best doen om ze weg te sturen. Tevergeefs natuurlijk. Ook de volgende dag dat je wakker wordt lijkt het alsof het haar weer uit je lichaam wil vluchten via allerlei wegen.

Dankzij mijn onhandigheid is een scheermes de kortste route naar een slagaderlijke bloeding voor mij, dus ben ik aangewezen op het elektrisch scheren. En hoewel ik ondertussen al wat apparaten verder ben kan ik er nog steeds geen plezier uit halen. Van poepen of plassen krijg je een fijn opgelucht gevoel, scheren laat irritatie en extra onderhoud aan je huid achter.

Alternatief is natuurlijk om je niet te scheren. Maar nee, dankzij een uitgekiend systeem is de plaatsing van mijn gezichtsbeharing zo verdeeld dat het meer lijkt op het schoolplein van de middelbare school. Allerlei groepjes die elkaar opzoeken en vooral niks met een ander groepje te maken willen hebben. Echter, één regio kan het wel heel goed met elkaar vinden en dat is mijn nek. Het is daar schijnbaar gezellig want daar is het altijd het meest druk...

Als ik me dus een paar dagen niet geschoren heb (ik rek het echt tot het uiterste) dan lijkt het net alsof ik op de wachtlijst sta voor een facelift. Want mocht ik mijn gezichtsbeharing in zijn geheel kunnen liften zou ik het effect hebben van een volle baard. Echter is die mogelijkheid er niet waardoor het vooral lijkt alsof ik een natuurlijke sjaal wil laten groeien.

En hoe vaak je jezelf ook scheert, elke keer is de conclusie hetzelfde: Ik ben der niet knapper van geworden. Mocht het nu zo zijn dat ik versgeschoren een betere indruk zou maken zou het nog enig voordeel hebben, maar niks van dat alles valt mij ten deel. Zowel ongeschoren als de twaalfjarige versie van mijn hoofd, het blijft ploeteren.

Nu is het tegenwoordig natuurlijk mode om ook andere onderdelen van het lichaam te scheren. Vroeger kwam je overal mee weg als man zijnde, maar tegenwoordig is het schoonheidsideaal nog gladder als de ergste gladjanus die je kent. Nu zal ik verder niet uitweiden over mijn haarhuishouding op andere delen van mijn lichaam, maar neem maar van mij aan dat ik het een hele opgave vind!

Goed. Tot zover mijn frustatie over scheren. Mocht je een van de weinige gelukkigen zijn die zich helemaal niet vaak hoeft te scheren of er domweg plezier uit haalt. Prijs jezelf gelukkig!

De eerste keer.

Door Wom op maandag 11 januari 2010 13:38 - Reacties (16)
Categorie: Ervaringen, Views: 5.862

Het gaat dan toch gebeuren, ik ga voor de eerste keer op wintersport! Vaak is het zo dat je als kind met je ouders meegaat en zo het virus te pakken krijgt. Mijn ouders waren echter altijd te druk met carnaval en de voorbereidingen daarvan dat de eerste vakantie van het jaar altijd al bezet was voor het leutfeest. Zodoende rol je daar zelf ook in en was je dus in de periode dat men op wintersport ging steevast al drukbezet met het bouwen van de wagen en alles wat daar verder bij komt kijken.

Ook in mijn directe omgeving waren er maar weinig mensen die op wintersport gingen. Nu kwam daar de laatste jaren wat meer verandering in, waardoor ik al eens gevraagd werd of ik toevallig geen zin had om mee te gaan. En eind vorig jaar heb ik dan ook besloten om het er eens op te wagen en gewoon mee te gaan. Na 22 jaar optochten lopen had ik dat ook wel weer gezien, dus tijd voor iets anders!

Maar dan begint het hele festijn pas natuurlijk. Kleding moet worden gekocht en uiteraard moeten er ook lessen genomen worden. Al vrij snel werd duidelijk dat de overgrote meerderheid van de groep waar ik met mee ga (8 personen) de voorkeur voor snowboarden hadden. Mijn keuze was dus ook al snel gemaakt.

De afgelopen paar weken dan ook al flink gelest. Aangezien ik zelf zo lenig als een roestig hek ben kostte het me uiteraard wat doorzettingsvermogen. Maar zelfs mijn onhandigheid stond niet in de weg dat ik langzaamaan de kneepjes wat meer onder de knie kreeg. Uiteraard is het in een skihal volledig anders als het echte werk, maar wat betreft voorbereiding kun je weinig anders doen natuurlijk.

Op mijn werk hebben de collega's iets minder vertrouwen in mij, die verwachten dat ik met een gipsvlucht terug naar Nederland mag. Deze mate van vertrouwen in mij doet me veel, van je collega's moet je het maar hebben. Wel voor de zekerheid polsbeschermers aangeschaft aangezien dat nogal een risicoonderdeel van je lichaam is bij het snowboarden. En in de IT heb je zo af en en toe je polsen wel nodig natuurlijk ;)

22 januari vertrek ik naar Risoul, alwaar ik de 31ste weer vertrek. En hopelijk nog met alle botten op de posities zoals ik Nederland verliet. En wie weet bevalt het wel zo goed dat ik dit de komende jaren wel als ultieme besteding van deze tijd van het jaar ga zien!

Sommige dingen zullen nooit veranderen.

Door Wom op maandag 4 januari 2010 19:55 - Reacties (6)
Categorieën: Actualiteit, Ervaringen, Views: 4.256

Maf hoe soms een gebeurtenis van lang geleden opeens weer boven komt drijven door een bepaalde recente gebeurtenis. Deze ochtend kwam de nieuwe single van mijn oude jeugdhelden 2 Unlimited voorbij bij Radio 538. Mensen die zo half de twintig zijn moeten haast wel een paar nummers van deze act kennen.

Zo was ik zelf een jaar of 13 toen daar opeens een nummer van 2 Unlimited in de hitlijsten boven kwam drijven. Daarvoor hadden ze al wat nummers uitgebracht die het vooral goed in de tipparade en bepaalde verzamelalbums deden. Maar kan me nog goed herinneren dat ik voor het eerst de clip van "No Limit" zag. Eerlijk moet ik toegeven dat ik eerst nogal gefixeerd was op de boezem van Anita (daar ben je 13 voor he) maar later kon zeker het nummer zelf me ook bekoren.

Het bleek wel dat ik niet de enige was die daar zo over dacht. Alle jongens waren verliefd op Anita en ook ik vroeg of ik mijn haar niet net zoals Ray kon doen. In al haar wijsheid zei mijn moeder dat dit me niet zou staan en als 13-jarige knulletje nam je dat dan ook maar braaf aan.

De weken gingen voorbij en het nummer bleef maar populair. Inmiddels was het dan ook al op de nummer 1 positie van de Mega Top 50 én de Top 40 (jaja, vroeger waren er twee hitlijsten die er toe deden) terecht gekomen. Nog nooit had ik het idee gehad een singeltje te kopen, maar nu moest het er maar van komen. Zakgeld kreeg ik al, maar moest toentertijd toch altijd nog even goedkeuring krijgen van moeders voordat ik tot de aanschaf van iets overging. En zo geschiedde.

We zaten in de auto op weg naar oma toen mijn moeder voorstelde om na de cola met lange vingers (ik ben er groot mee geworden) richting het centrum te rijden naar een heuse platenzaak. Dat vond ik uiteraard een goed idee, maar wel op één voorwaarde: ze moesten nog op nummer 1 staan in de Top 40. Geen idee waarom ik dat precies verlangde maar dat was mijn eis anders zou ik de single niet kopen.

Eenmaal in de platenzaak aangekomen bleek dat No Limit nog steeds op de eerste plaatst stond. Dit kon je snel zien omdat in die tijd alle singeltjes nog aan de muur waren opgesteld op basis van hitnotering. Blij als een kind (wat ik dan ook nog was) sprintte ik naar de balie en wat onhandigheid met kleingeld later was ik de trotse eigenaar van mijn allereerste singletje!

In de auto van mijn moeder was de autoradio nog niet voorzien van een CD-speler, wat ervoor zorgde dat het één van de langst durende ritten uit mijn leven was. Maar toen ik eenmaal thuiskwam was de vreugde dan ook dubbel zo groot! Eindelijk kon ik zelf beslissen wanneer ik No Limit kon horen. En dat voorrecht buitte ik ook tot op het bot uit. Hoewel het niet mogelijk was deed ik toch echt een poging om de CD al op een week tijd te laten verslijten. Mijn CD-speler (met Bass-boost, jawel) moest overuren draaien om aan mijn No Limit verslaving te voldoen.

Normaal gezien zou je bij een dergelijke overkill het nummer al 3 keer beu geweest moeten zijn, maar puur alleen de romantiek over het feit dat het mijn eerste singeltje was liet mij "No no, Nooonenoonooo!" meebléren met Ray.

Zelfs nu staat op mijn iPod No Limit in de playlist en komt geregeld voorbij. En ook deze maal weer gewoon meebléren alsof ik weer terug 13 ben. En ja, elke keer als ik Anita zie op tv of in een tijdschrift word ik nog steeds een beetje warm van binnen. En nu ze weer opnieuw muziek uitbrengen weet ik het wel zeker, sommige dingen zullen wel nooit veranderen.