Over hoe je soms beter kan doorlopen.

Door Wom op dinsdag 29 december 2009 10:58 - Reacties (16)
Categorie: Ervaringen, Views: 5.368

De afgelopen paar dagen heb ik in Düsseldorf doorgebracht. Gezellig met wat vrienden de stad verkennen en 's avonds op stap. Er zijn vervelendere bezigheden zeg maar. Naast de te verwachten halve liters moet er natuurlijk ook gegeten worden. Juist dan is het leuk om een zijstraatje in te gaan op zoek naar van die tentjes waar je normaal gezien voorbij loopt.

Goed, het plan opgevat om ook willekeurig zo'n straatje in te lopen en te zien waar het schip zou stranden. Het duurde al niet lang of we werden aangesproken of we opzoek waren naar een eetgelegenheid. Scherp opgemerkt als je met een paar man een menu staat uit te pluizen. Die persoon hoorde bij een Argentijns restaurant en aangezien we allemaal vleeseters zijn lieten we ons overhalen om te kijken of we het hongergevoel hier kwijt konden.

Van buitenaf leek het nog een redelijk grote zaak, maar eenmaal binnen bleek dat achter de voordeur een smalle gang richting de keuken liep met halverwege een kleine doorgang richting de eet"zaal". Dat zaal staat onder quotes inderdaad, want het gedeelte waar je kon zitten was net zo groot als de gemiddelde huiskamer van een naoorlogs rijtjeshuis. Voor een paar personen is dat niet erg, maar als je daar het meubilair voor ongeveer 20 tot 25 man in kwijt wilt wordt het al snel vrij knus.

Al snel kwam de ober om onze bestellingen op te nemen, so far so good. Als eerste kregen we een klein glaasje met daarin een alcholische versnapering. Uit het het antwoord op mijn vraag wat het was kon ik niet direct iets van herkenning halen dus ik besloot de gok maar te wagen. De eerste smaak leek wat op witte wijn, maar eenmaal richting maag en lever begon het steeds meer op brandspiritus te lijken. Smaken verschillen nu eenmaal, maar het feit dat ook op andere tafels je dat glaasje nog minimaal halfvol zag staan gaf wel enige verdere indicatie. Een andere verklaring kan natuurlijk zijn dat de overige gasten lid van de AA zijn, maar dat vind ik wel heel sterk.

Hierna kregen we stokbrood met kruidenboter. Dat kan eigenlijk niet misgaan. Op het eerste gezicht leek dit ook geen probleem te worden totdat je het stokbrood omdraaide. Waarschijnlijk puur toevallig was de bovenkant van het stokbrood goed maar had de onderkant verschijnselen van de zwarte pest. Zelfs verbrand was nog een te lichte classificatie voor wat dit stokbrood had moeten doorgaan. De ober braaf gevraagd of dit zo bedoeld was, waarna hij na enig aandringen een tweede poging deed om wel goed gebakken stokbrood neer te zetten.

Graag had ik willen vertellen dat het deze maal wel goed gelukt was, maar het mandje met stokbrood stond nog niet op tafel of ons voorgerecht kwam al aanrukken. Aangezien ik carpaccio had besteld (de veilige keuze dacht ik) liet ik het stokbrood voor wat het was. Nu weet ik dat carpaccio van verschillende vleessoorten gemaakt kan worden. Wat ik echter niet wist was dat rubber ook een vleessoort was. Ik heb sterk het vermoeden dat de kok een uitvinding had gedaan die zijn weerga niet kent. Hij kon namelijk van natuurlijk product iets syntetisch maken. Normaal juich ik innovatie zeker toe, maar in dit geval was ik te druk met het testen van de rekbaarheid van mijn voorgerecht.

Dit beloofde weinig goeds voor mijn hoofdgerecht, nadat eerder de twijfel al ruimschoots was toegeslagen. En jawel, alsof ik het voelde aankomen, mijn vrees bleek niet ongegrond toen ik het hoofdgerecht aangeschouwde. Dit hoofdgerecht kwam overigens al toen iedereen nog volop bezig was met zijn voorgerecht. De entrecôte (welke ik lekker standaard medium gevraagd had) was volgens mij nog half in leven. Vies van bloed ben ik niet, maar bij medium doorbakken versta ik toch iets anders als het net eventjes dichtschroeien van beide kanten en dit dan op een bord neer te plempen.

Na dit duidelijk gemaakt te hebben dat ik toch echt iets anders onder medium verstond kwam de ober de tweede maal terug met een ditmaal op het oog beter verzorgde medium doorbakken entrecôte. Op het oog inderdaad, want met de mond ging de verschrikking gewoon verder. Ook deze entrecôte was slachtoffer van dezelfde expirimenten als mijn voorgerecht waardoor ik een op leven en dood gevecht moest leveren om überhaupt een stuk eraf te kunnen snijden. De meegeleverde gepofte aardappel probeerde de taaiheid van het vlees te compenseren door een enorme hoeveelheid vet in het aluminiumfolie te houden. Dit viel gelukkig niet al te sterk op omdat de aardappel zelf gewoon glazig was. Het leek erop dat de meegeleverde voor groente doorgaande drap dit allemaal ook in de gaten had want deze leek te vluchten van mijn bord. Mede mogelijk gemaakt door de overmatige hoeveelheid dressing die waarschijnlijk gebruikt werd om de niet bestaande versheid te compenseren.

De extra gevraagde portie pommes frites bleek ook nog nooit iets van vet gezien te hebben, de taaiheid verraadde de aanwezigheid van een magnetron te sterk hiervoor.

Toen de ober kwam afruimen kwam dan ook de langverwachte vraag of het gesmaakt had. De daaropvolgende opsomming van feiten liet de brave man de moed in de schoenen zakken. Hoewel hij zelf niet direct schuldig was (alhoewel het best zou kunnen dat hij kok en ober tegelijk was bedenk ik me nu...) was het goed te merken dat hij ook wel in de gaten had dat hij niet direct werkzaam was in een tent waar je echt smakelijk kon eten. Het vermoeden bestaat dat de ober familie is van de eigenaar en waarschijnlijk onder lichte druk toch maar braaf komt werken om de familiebanden in ere te houden.

Eenmaal afgerekend (fooi praat ik niet over) stonden we dan eindelijk buiten. En we waren het er met zijn allen wel over eens. Soms moet je gewoon doorlopen.

De terugkeer van een held.

Door Wom op woensdag 23 december 2009 14:38 - Reacties (17)
Categorie: Actualiteit, Views: 4.902

Het kan soms raar lopen. Jarenlang volgde ik de Formule 1 op de voet, elk detail wilde ik weten en zat altijd braaf op zondag klaar voor de race. Dit nadat ik uiteraard de vrije trainingen en de kwalificatiesessies ook al had gekeken.

Hoe het precies gekomen is weet ik niet direct, maar eigenlijk al vanaf het begin dat ik Formule 1 begon te volgen (1994 als ik het goed voor heb) had ik sympathie voor een bepaalde coureur. In mijn ogen was er maar één coureur die mijn volledige aandacht waard was en dat was Michael Schumacher.

Jarenlang volgde ik zijn verrichtingen, waaronder ook het bezoeken van races in Duitsland en België. En aangezien Michael Schumacher nu niet bepaald door iedereen geliefd was mondde dit ook uit tot flink wat discussies op diverse fora (voornamelijk op het inmiddels ter ziele gegane f1forum.nl). Je mag gerust zeggen dat ik een redelijke fanboy was. Ik wist altijd wel een manier om iets negatiefs in iets positiefs te laten klinken.

Toen het moment kwam dat Michael zijn afscheid aankondigde wist ik het stiekem al en het daaropvolgende seizoen bleek het wel; ik was meer een fan van Schumacher als van de sport zelf.

De eerste paar races volgde ik nog wel, maar al gauw merkte ik dat ik iets mistte en de races me niet meer zo konden boeien als voorheen. De reden was al snel duidelijk uiteraard. Je probeert je toch altijd met iemand te identificeren en dat kon ik niet direct meer met het toenmalige veld aan coureurs.

De afgelopen paar seizoenen keek ik enkel nog maar naar de uitslag zelf en zelfs dat was af en toe al teveel moeite. Interesses veranderen dus ik had daar verder ook niet zoveel problemen mee.

Toen vorig jaar de eerste geruchten daar waren over een (tijdelijke) terugkeer was ik net op vakantie in Spanje. Hoewel mijn medereisgenoten het niet zoveel kon schelen begon ik al gelijk te speculeren over wat er nog mogelijk zou zijn. Misschien wel een vervolg aan zijn racecarriére?

Beter had ik toen de voorgestelde weddenschappen afgesloten want zoals iedereen wel al gehoord heeft in de media: Schumacher komt terug! Als je ziet hoe breed dit uitgemeten wordt ben ik denk ik niet de enige die hier toch wel een beetje blij van word. Tuurlijk wordt het afwachten wat hij nog kan brengen en uiteraard zal alles wat hij doet onder een vergrootglas worden geplaatst.

Maar wat zal ik blij zijn als de eerste race in maart daar is. Ik weet in ieder geval zeker dat bij de start ik op mijn oude vertrouwde plek zal zitten, met dezelfde zenuwen als dat ik deze altijd had bij de start.

Formule 1, je hebt er weer een kijker bij!

Tevens mijn eerste blogposting. Hoera, hoezee en yippie!