Het beheren van een kleinschalige website.

Door Wom op zondag 10 maart 2019 12:18 - Reacties (4)
Categorie: Anders, Views: 3.178

Het was ergens rond 2011 dat ik merkte dat bij het aanbieden van een advertentie op Marktplaats ik nogal wat zaken niet kon vinden. Bepaalde functies die ik nodig had bleken niet beschikbaar in de subcategorie waar ik wilde plaatsen en zo werd het idee geboren voor een eigen website. Daarin kon ik datgene wat ontbrak wel toevoegen.

In het verleden had ik met HTML en CSS beperkte websites gemaakt, maar echt een goede website maken kon ik niet zelf. Omdat ik wist dat mijn doelgroep redelijk beperkt zou zijn moest ik op zoek naar standaard oplossingen. Want waarom iets zelf doen als een ander dat al voor jou heeft gedaan? Na enig speurwerk bleek dat al best veel mensen een kloon van Marktplaats hadden proberen maken. Je kon zelfs kant en klare scripts kopen waarmee je direct aan de slag kon.

Begin 2012 was het zo ver: ik had een domein gekocht en had een verse Wordpress installatie voorzien van een thema genaamd Classipress. Omdat mijn website gebonden is aan het carnavalsseizoen was enige haast geboden, maar rond de carnavalperiode konden de eerste advertenties geplaatst worden.

Met gerichte reclame en het persoonlijk aanspreken van mensen druppelden de eerste advertenties binnen. De eerste vorm van succes om het zo maar te zeggen. Zo goed als alle gebruikers gebruikten een PC of laptop om de website te bezoeken, zodat de website vooral gericht was op resoluties van 1024 bij 768 pixels.

Gaandeweg de jaren werden de sociale kanalen belangrijker. Aanwezig zijn op Facebook was niet genoeg, er moest ook actief content geplaatst worden. Waar eerst zoekresultaten via Google belangrijk waren, bleek dat steeds meer bezoekers via Facebook de website bezochten. Zeker advertenties die veel gedeeld werden sprongen er in de statistieken uit.

In diezelfde periode groeide het aantal bezoekers dat via een mobiele telefoon of smartphone naar de website kwam. Aanpassingen in het ontwerp waren nodig zodat de gehele website 'responsive' werd. Gelukkig kon ik werderom beroep doen op het voorwerk door anderen, zodat ik niet zelf deze aanpassing moest doen. Daar heb ik simpelweg niet de kennis voor.

De bezoekersaantallen groeiden in de loop de jaren. Zodanig dat er verhuist moest worden naar een andere server om de website te hosten. Hier kwamen echter hogere kosten bij, dus kwamen er advertenties op basis van Google Adsense op de website. Een juiste mix hier in vinden tussen irritant en winstgevend is en blijft een lastige. Maar aangezien adverteren op de website gratis is wel een noodzakelijke stap.

De laatste twee jaar zie je dat de meerderheid van de bezoekers (laatste 3 maanden boven de 90%) via een smartphone de website bezoeken. Dit vraagt toch een iets andere benadering van hoe men een website gebruikt, zonder dat je de PC-gebruiker mag vergeten. Veel kijken hoe anderen dit doen is leerzaam. Tegelijkertijd neemt het gebruik van Facebook flink af. Berichten van je eigen pagina worden minder bekeken en minder mensen klikken de links aan.

Gek genoeg zie je die groei nog wel bij Instagram, waarbij je niet direct kunt linken naar eigen content. Maar de extra zichtbaarheid daar zorgt toch voor meer verkeer. Goed te merken dat het daar dus heel belangrijk is de juiste foto's te kiezen voor je berichten, zodat mensen doorklikken.

Zo merk je dat je ook met een kleine website als die van mij goed de grote golven van 'het internet' merkt. Zeker ook hoe je hier jezelf op moet aanpassen. Stilstand is achteruitgang en dat zorgt er wel voor dat je steeds nieuwe dingen op je pad krijgt. Komend uit een periode waarbij een foto van 1MB aan de grote kant was naar het uploaden van tien foto's via je smartphone.

Resumerend kun je stellen dat het beheren van een website als niet-webdeveloper leerzaam is. Zit je zelf met een idee maar durf je die stap niet te nemen? Gewoon proberen zou ik zeggen, je kennis kan er alleen maar van toenemen.

Tot hier gelezen en nu wel benieuwd welke website dit over gaat? Klik dan hier.

Waarom Schumacher bij Ferrari weg moest.

Door Wom op donderdag 3 januari 2019 11:06 - Reacties (9)
Categorie: Actualiteit, Views: 4.336

Vandaag wordt Michael Schumacher 50 jaar. Over zijn conditie is deze dagen genoeg geschreven, maar ik wil met jullie delen hoe het eigenlijk kwam dat Schumacher toentertijd zijn eerste vertrek uit de F1 aankondigde. Want Schumacher vertrok toen hij nog amper aan snelheid had ingeboet en had ogenschijnlijk nog veel plezier in datgene wat hij deed.

Wat ik in ieder geval je nu al kan meegeven: het was niet zo vrijwillig als dat in het begin werd aangenomen. Tuurlijk, Schumacher was de meest succesvolle coureur van dat moment en had inmiddels de leeftijd dat je aan een afscheid zou kunnen denken. Maar naast het sportieve vlak is de Formule 1 ook gekend om zijn politieke spelletjes. En het is dan ook die politiek die een (voorlopig) einde maakte aan F1-carriere van Schumacher.

Met vijf recente wereldkampioenschappen op zak, gewonnen met een coureur die inmiddels halverwege de dertig was, is het niet meer dan logisch dat Ferrari aan het nadenken was over de opvolging van Michael Schumacher. Geen gemakkelijke taak, want het zijn grote schoenen om te vullen. In de periode dat dit speelde (zo rond 2004-2005) waren het Kimi Raikonnen en Fernando Alonso die de meeste aanspraak maakten. De Fin was op jonge leeftijd als groot talent de Formule 1 ingekomen en was inmiddels bij (toenmalig topteam) McLaren sterk groeiende in aanzien en resultaten. Ook de Spanjaard Alonso wist samen met Renault zich steeds nadrukkelijker te melden aan de voorkant van de grid.

Je moet weten dat de successen van Schumacher en Ferrari het resultaat waren van een heel team aan mensen, die een heel sterke organisatie wisten neer te zetten. Namen als Ross Brawn, Jean Todt en Rory Byrne waren op technisch en organisatorisch vlak heel belangrijk voor de opmars van Ferrari sinds dat Schumacher in 1996 de overstap maakte vanaf Benneton. Het was Ferrari-baas Luca Di Montezemolo die al deze mensen aannam, in een poging het verliesmakende Ferrari er terug financieel en sportief bovenop te helpen.

Het gevoel in de paddock heerste dat Alonso de beste kansen had om door Ferrari aangetrokken te worden. Hier is Jean Todt echter persoonlijk voor gaan liggen. In de periode dat Alonso een reizende ster was bij de F3000 probeerde Jean Todt Alonso een voorcontract te laten tekenen bij Ferrari. Er was een mondeling akkoord maar het was uiteindelijk Flavio Briatore die een handtekening van Alonso op een contract wist te krijgen. Dit zorgde voor kwaad bloed bij de Fransman Todt, die dat halverwege de jaren 2000 nog niet vergeten was.

Jean Todt wilde eigenlijk door met Schumacher, waar hij al jarenlang goed mee samenwerkte en inmiddels een hechte vriendschap mee had ontwikkeld. Het was echter diezelfde hechte band waar Montezemolo moeite mee had. De Italiaan was bang dat de mensen rond Schumacher teveel macht hadden binnen Ferrari. Montezemolo wilde dus dat Schumacher vervangen zou worden. Nu dat Alonso uit beeld was bleef daar de andere meest logische optie over: Kimi Raikonnen.

Toenmalig McLaren-teambaas Ron Dennis wilde Raikonnen een contract voor het leven laten tekenen, maar de Fin weigerde dit pertinent. Ron Dennis en Kimi Raikonnen konden niet met elkaar door één deur en daarom zag Kimi het niet zitten om een dergelijk contract te tekenen. Dit feit kwam ook tot Luca Di Montezemolo, die zijn kans schoon zag om de concurrentie voor te zijn. Vrij brutaal (en zonder veel overleg met de dagelijkse leiding van het Ferrari F1 team) tekende hij Kimi Raikonnen in de zomer van 2005. Voor Raikonnen dé manier om weg te kunnen bij McLaren (en dus vooral Ron Dennis) en voor Di Montezemolo een sterke opvolger voor Schumacher.

Ferrari had in die tijd al een aantal coureurs aan zich gebonden waarin ze een toekomstig kampioen zagen. De Braziliaan Felipe Massa was er daar één van en werd op aanraden van Ferrari bij Sauber getekend zodat deze ervaring kon opdoen in de Formule 1. Al reeds in 2003 had Massa een langdurig contract met Ferrari getekend, zodat ook hij een racezitje bij de Italiaanse renstal zou krijgen.

Toen Schumacher dit kwam te weten waren de opties vrij beperkt en hield hij uiteindelijk de eer aan zichzelf. De Duitser zou bij Ferrari betrokken blijven als adviseur en als assistent van Jean Todt gaan werken. Maar in de praktijk is dat nooit tot wasdom gekomen. Schumacher was geen coureur meer en moest aan dit idee gaan wennen. Hiermee kwam er een einde aan één van de meest succesvolle samenwerkingen die de Formule 1 gezien had.

Later heeft Luca Di Montezemolo wel verklaard dat hij spijt had van zijn acties. Toen Massa in 2009 zwaar crashte en tijdelijk vervangen moest worden, is de Ferrari-baas samen met teambaas Domenicali naar Schumacher gegaan om hem persoonlijk te vragen terug te komen. Voorbereidingen hiervoor werden getroffen, maar door een eerder motorongeluk was Michael Schumacher langdurig geblesseerd aan zijn nek en werd hij uiteindelijk niet fit genoeg bevonden voor een terugkeer.

Later is hij wel terug ingestapt in de F1 bij Mercedes, maar dat is een verhaal voor een volgende keer.

Big Bang Theorie.

Door Wom op donderdag 13 december 2018 15:23 - Reacties (11)
Categorie: Ervaringen, Views: 4.458

Kauwgom kom je op de meest vreemde plaatsen tegen. Op scholen of bij bushaltes kun je dit taaie snoepgoed bij het standaardmeubilair rekenen, maar onder een tafel bij een vergaderzaal, voornamelijk gebruikt door duurbetaalde bestuurders, had ik dit niet direct verwacht. Toch staarde de kauwgom mij vol in het gezicht aan toen ik onder tafel moest duiken. Hoe ik daar terecht kwam? Een hopelijk verklarende uitleg volgt.

Tijdens mijn stage bij de lokale overheid was de millenniumbug een 'hot topic'. Toen ik bij de IT-afdeling terecht kwam, waren alle voorbereidingen voor 1 januari 2000 al vergevorderd. De benodigde aanpassingen zouden in een 'Big Bang' uitgevoerd gaan worden. Al het testwerk was gedaan, zodanig dat men vol vertrouwen het college van burgemeester en wethouders op de hoogte kon brengen van de plannen. Zij moesten immers hun goedkeuring geven voor al het geplande werk.

Chique meetingsroom, veel oud-burgemeesters in schilderij-vorm aan de muur en een mooie luchtfoto van de binnenstad achter de tafel waar het college zat. Daarvoor een IT-team met een braaf oplettende stagiair die misschien beter even voor de meeting naar het toilet was geweest. De beamer was de van veel te veel tekst voorziene Powerpoint aan het afvuren op het daarvoor bestemde doek. Alle ingrediënten aanwezig voor een positief resultaat dus.

Hoewel inmiddels al een flink eind richting de pensioengerechtigde leeftijd, was de IT-manager er van overtuigd dat hijzelf de presentatie moest uitvoeren. Niet tegengehouden door het feit dat hij geen letter aan het plan of de presentatie had bijgedragen. De directe aandacht van het voltallige college streelt het ego natuurlijk. Zeker de mogelijke complimenten achteraf moet je als IT-manager natuurlijk zelf in ontvangst nemen.

"Beste aanwezigen, graag vertel ik over onze plannen voor het voorkomen van enige problemen tijdens de jaarwisseling. De aanpak waar wij voor gekozen hebben is die van alles in één keer te doen: de zogenoemde gang-bang!".

Hoorde ik dat nu goed? Mijn ogen zochten de meetingsroom af naar de ogen van de andere leden van het IT-team. Ik zag geen merkbare verandering in hun gedrag. Ik moest het wel verkeerd verstaan hebben, toch?

Toch niet.

"Door het vele werk wat we vooraf kunnen doen, zal de gang-bang hopelijk soepel verlopen".

Weer zochten mijn ogen die van de andere teamleden. De blik van herkenning werd gevonden en toen was het hek van de dam. Met moeite zat bijna iedereen zijn lachen in te houden. Ikzelf ook nog mijn plas. Ik durfde niemand meer aan te kijken, bang om luid in het lachen uit te barsten. Na een paar proesten dook ik als een soort van laatste redmiddel onder tafel. Terwijl ik dit deed was het één van de wethouders die de IT-manager wist te corrigeren op zijn fout.

Het schaamrood stond deze man op de kaken, maar het schaamtegevoel maakte al snel plaats voor luidkeels lachen om de gehele situatie. De gespannen sfeer was totaal omgeslagen en nadat iedereen uitgelachen was kon de presentatie met succes worden afgerond. Het nieuwe jaar bracht amper tot geen problemen met zich mee en de presentaties die hier na plaatsvonden werden door de overige leden van het IT-team voor hun rekening genomen.

Wat blijft is de kleine glimlach op mijn gezicht als ik de woorden 'big bang' hoor. En dus ook de wetenschap dat je ook op onverwachte plaatsen kauwgom kunt tegenkomen.

Nat gaan op een examen.

Door Wom op vrijdag 23 juni 2017 11:54 - Reacties (10)
Categorie: Ervaringen, Views: 7.995

Misschien ken je wel iemand of heb je de tassen en vlaggen al zien hangen. De afgelopen tijd zijn er veel mensen die hun eindexamens hebben gehaald en daarmee hun middelbare school hebben afgerond. Het zien hangen van die boekentassen (wat is er gebeurd met de oldskool leren boekentas trouwens?) deed me terugdenken aan mijn eigen eindexamen op de middelbare school.

Elke schooldag fietste ik met dorpsgenoten richting de nabijgelegen middelbare school. Via een fraai fietspad door een ouderwetse Nederlandse polder trotseerde je daar weer en wind om je kennis te vergroten en jezelf voor te bereiden op toekomstige stappen. Of om een aantal jaar lang het mooiste meisje van de klas proberen te versieren, zoals in mijn geval. Nooit gelukt overigens.

Die eerder genoemde polder doorkruisen betekende het passeren van een aantal sloten. Sommige hiervan hadden een gemaal om zo de stand van het water te kunnen regelen. Op latere leeftijd bleek een dergelijke sloot ook goed te werken om dronken fietsers op te vangen, maar dat is kennis die ik tijdens mijn middelbare schoolperiode nog niet had opgedaan.

Eén van de zaken waar je als puberjongen veel tijd aan kwijt bent is het uitdagen van je vrienden tot acties die ze eigenlijk niet willen doen. Kijken wie er het hoogste in een boom durft te klimmen, zien ze er het snelste rond de boei op zee kan zwemmen en nog een heel aantal andere zaken die er eigenlijk niet toe doen. Maar die wel zeer belangrijk zijn voor jou en je vrienden.

Het grootste gemaal wat we elke dag passeerden was één van die onderwerpen die regelmatig terugkwam tijdens onze fietstocht naar school. Ondanks dat het best een brede sloot was, kon iedereen er met gemak over springen. Althans, met onze mond ging dat in ieder geval prima. Het risico van een nat pak durfde we gek genoeg dan toch niet aan, zodat de diverse claims nooit waargemaakt zijn.

Maar je voelt het al aan je water, dit veranderde tijdens de examenperiode. Op weg richting het examen Nederlands, besefte we dat dit wel eens één van de laatste keren zou zijn dat we in deze samenstelling voorbij het gemaal zouden fietsen. Hoe zonde zou het dan niet zijn dat we niet minimaal één keer de sloot over gesprongen zouden zijn. Dit was eigenlijk onze kans om onze grote mond dan toch maar eens te bewijzen ten opzichte van de andere vrienden. De druk was nog nooit zo hoog.

Het zal u niet verbazen dat we geen eindexamen voor het Gymnasium moesten doen, want hoewel er geen duidelijke noodzaak was besloten we op weg naar het examen de sloot te bedwingen. Het kaf zou van het koren gescheiden worden. Het zou nu eindelijk duidelijk worden wie de échte mannen waren. Groepsdruk in zijn meest pure vorm.

Lezers van dit blog weten dat ik niet de meest atletische van het stel ben. Maar zelfs ik had het idee dat me dit nog wel zou lukken. Fietsen dus aan de kant en wachten op de persoon die als eerste zou springen. Verrassend genoeg bleek dat eigenlijk iedereen de overkant haalde. Behalve ik dan uiteraard. Niet geholpen door mijn relatief korte benen kon ik de overkant nog wel met mijn tenen raken, maar viel uiteindelijk achterover in de sloot.

Volledig doorweekt werd ik de sloot uit gehesen. Dit duurde wel even, want al mijn mede-kompanen lagen uiteraard over de grond te rollen van het lachen. Op dat moment kwam bij mij ook het besef dat ik nog een examen voor de boeg had. Terug naar huis voor een omkleedsessie was tijdtechnisch niet mogelijk. Dan maar doorweekt richting school, weinig andere keuze.

Stilstaand water bij hoge temperaturen ruikt niet bepaald naar de nieuwste geur van Dior of Chanel. Het laat zich raden dat ik omgeven werd door een behoorlijke putlucht. De vragende gezichten op het schoolplein veranderde na uitleg naar een flinke dosis schaterlachen. In mijn eentje had ik de zenuwachtige sfeer in ieder geval kunnen laten omslaan.

Bij de leraren bleef het vooral bij onbegrip en plaatsvervangende schaamte. Een handdoek werd nog snel gevonden, maar de stank die ik meedroeg leek erger te worden met de minuut. Gelukkig bleek dat het niet nodig was om lekker fris te ruiken om je examen Nederlands te mogen doen. Wel werd er beslist dat ik helemaal aan de kant moest gaan zitten, omdat de geur die ik verspreidde wel eens mijn mede examenkandidaten zou kunnen afleiden.

Waar het examen precies over ging kan ik mij niet meer voor de geest halen. Wel weet ik dat ik uiteindelijk met een voldoende geslaagd was, ondanks nat te zijn gegaan tijdens het examen. Daar had ik de door mijn ouders uitgehangen zwembroek ipv. de traditionele schooltas dan ook nog wel voor over.

De foute kersttrui.

Door Wom op donderdag 15 december 2016 11:42 - Reacties (12)
Categorie: Ervaringen, Views: 7.310

Het fenomeen van de foute kersttrui is inmiddels bij iedereen wel bekend. In deze periode zo voor kerst wordt je hier meermaals per dag mee geconfronteerd. Is het niet een advertentie op je Facebook dan is het wel een collega die zijn enthousiasme voor zijn nieuwe trui met kerstmotief niet kan verbergen.

Ikzelf waag mij er echter niet aan. Niet omdat ik mijzelf zo serieus neem, maar meer omdat ik al een negatieve ervaring heb met foute kleding. Dit is de schuld van een oud-collega met een papegaaien-overhemd.

De kantooromgevingen waar ik tot op heden gewerkt heb laten zich typeren als zeer vrij in de omgang. Casual kleding en een klassiek 'open-deuren-beleid'. Niet dat iedereen in korte broek en wifebeater door het kantoor liep, maar een spijkerbroek met t-shirt was geen vreemde verschijning. Dat er echter grenzen zijn bleek wel toen een collega een overhemd aan had waarop twee papegaaien op waren afgebeeld. Niveau van de befaamde wolvenshirts en truien, maar dan nog wat fouter.

Dit leverde reacties op van de collega's met de mededeling dat 'dit wel het meest foute overhemd ooit moest zijn'. De persoon zelf zag nadien ook wel in dat dit niet zijn meest stijlvolle kledingstuk was, maar hij lag er gelukkig ook niet direct wakker van. Dit was echter wel de aanzet van een idee wat uiteindelijk ook tot uitvoer kwam: de foute overhemdendag.

De gehele afdeling sprak af om de week er op zijn meest foute overhemd aan te doen. En dan niet alleen om te laten zien, maar ook om echt de gehele dag te dragen. Enthousiasme en voorpret genoeg, zoals je misschien wel kunt voorstellen. Zo kun het dus gebeuren dat een week later een kleine tien man op kantoor kwam opdraven, waarbij met enige terughoudendheid de jassen werden opgehangen.

De befaamde papegaaien waren weer te zien. Maar ditmaal konden ook diverse hawaiprints, kinderdesigns en zelfs veel te kleine en strakke overhemden worden gespot op de afdeling. Met genoegen keken we al uit naar de lunch, waarbij we benieuwd waren naar de reacties van het overige personeel in de kantine.

Nu was onze afdeling een beetje een vreemde eend in de bijt. Maar weinig mensen kwamen daar binnen en omdat het werk wat we deden niet direct lokaal impact had was niet iedereen een bekend gezicht. De momenten dat er dan toch iemand een afspraak zou maken en op de afdeling moest zijn zouden dus wel bekend moeten zijn. Met nadruk op zouden zijn.

Nog vol in de bewondering van de diverse foute overhemden kwam daar plots de personeelsdirecteur binnen. We kregen binnen de firma namelijk een nieuwe medewerker verantwoordelijk voor de IT. En deze persoon wilde zichzelf dus even persoonlijk komen voorstellen. Het schaamrood sprong direct op een groot aantal kaken. Hoe kon het toch zijn dat we juist nu bezoek op de afdeling kregen?

Dit werd dus een zeer ongemakkelijk moment. Met een combinatie van lacherigheid en schaamte werd er kennis gemaakt. Sommige collega's durfden niet op te gaan staan om de hand te schudden. Een overhemd wat maar tot je navel komt ziet er toch raar uit. Het laat zich raden dat dit direct de laatste keer was dat deze HR persoon op onze afdeling is geweest.

Overigens is er later iemand nog wel gaan vertellen wat de reden was achter de ongemakkelijke sfeer. Maar het is mij inmiddels wel duidelijk: geen foute kleding meer voor mij.