Vrijheid.

Door Wom op woensdag 14 januari 2015 13:37 - Reacties (15)
Categorie: Ervaringen, Views: 2.151

Normaal gezien zou je verwachten dat een Peugeot 205 geschikt zou zijn voor maximaal vijf personen. Een aanname gebaseerd op het formaat en het aantal stoelen wat beschikbaar is in een dergelijke auto. Toch kan ik uit eigen ervaring vertellen dat wanneer de nood hoog is, men erg creatief wordt.

Als arme student is het budget voor een vervoersmiddel niet zo groot. Een gekregen Peugeot 205 is dan een waar godsgeschenk als een auto het enige middel blijkt te zijn tot totale vrijheid. Althans, in de regio waar ik woon is het openbaar vervoer van een dergelijk niveau dat reizen per bus net zo makkelijk is als een vrouw buitenspel bij voetbal uitleggen. Of het discusseren met een vrouw die deze regel wel kent en zich dus aangevallen voelt na het lezen van de vorige zin.

Tel daarbij op dat de enige trein die in de regio rijdt wordt gebruikt voor goederenvervoer en je zult begrijpen dat een auto pure noodzaak is mocht je de regio willen ontvluchten. Hoewel voorheen de scooter ook zeer geschikt was om grotere afstanden te overbruggen, blijft het dragen van een helm een redelijk dilemma. De met grote precisie gestileerde kapsels vol met gel moesten natuurlijk in de zo perfect mogelijke conditie de uitgaansgelegenheid bereiken. Aangezien de helmplicht nog niet de automobilist heeft bereikt was de auto dus hét perfecte vervoersmiddel om uit te gaan.

Het enige wat je feitelijk nodig had was een persoon die wilde rijden en een auto. Kwam het dus goed van pas dat een goede vriend het eerder genoemde godsgeschenk had gekregen. Omdat zijn trots groter was dan zijn dorst was hij bereidt ons te vervoeren. Het feit dat hij als enige een rijbewijs had maakte het ook eenvoudig om hem als chauffeur te promoveren overigens.

Op mijn oh-zo-stoere Nokia verschenen diverse SMS-berichten (we situeren ons een kleine 14 jaar geleden) van vrienden die de planning van de zaterdagavond vormden. De eerder genoemde
vriend zou na zijn bijbaantje ons allen oppikken in een café waar we zouden verzamelen. De opmaat voor een prima avond met vrienden. Al snel stroomden de bekende gezichten het café
binnen, waar we een bestelling plaatste voor zes bier. Basisschoolniveau rekenen leert ons dat we met een probleem zaten. Doordat er geen echt overzicht was van wie er mee ging bleek dat we met teveel waren om in een auto te passen. Met de chauffeur er bij zouden we op zeven man zitten. De oplossing voor dit probleem was het bestellen van nog een rondje bier. Zoals je weet is alcohol een goede raadgever, dus de logische oplossing zou ons vanzelf wel te binnen schieten.

Na enige biertjes verscheen daar de chauffeur, enigszins verrast door het aantal aangeschoten vrienden welke hij aantrof aan de bar. Als u zich de eerste alinea van deze blog nog kan herinneren begrijpt u waar dit naartoe gaat. Na veel discussie werd er besloten om niemand achter te laten en het er op te wagen. Het vooruitzicht van luide muziek, onbekend vrouwelijk schoon en nog meer alcoholische versnaperingen kon simpelweg niet worden onthouden aan iemand.

Drie man op de achterbank en twee man op de bijrijdersstoel zorgde dat de chauffeur al
aardig knus in zijn 205 kwam te zitten. Echter was het onmogelijk om de laatste persoon nog in de auto te krijgen. Hoe clowns het toch doen zal voor ons altijd wel een raadsel blijven. Ingegeven door de raadgever alcohol werd besloten dat de kofferbak een prima ruimte was voor vriend nummer zeven. Bij geluk ook de kleinste van stuk, dus eigenlijk was het een match made in heaven.

Het meest verstandige in deze situatie zou zijn om vooral rustig te rijden en niet teveel op te vallen in het verkeer. Dat is echter buiten een 18-jarige gerekend die er van overtuigd is dat Michael Schumacher nog wel wat van hem kon leren. Na een paar minuten kruiste een politieauto ons op de weg die direct er na keerde en in de achtervolging ging op de Peugeot 205 die bijna door zijn assen zakte. Geholpen door de zeer krachtige 1.1L motor met vier kreupele paarden en een verdwaalde ezel (of zeven ezels zoals u wilt) had de politie geen moeite om ons aan te kant te zetten.

Ik heb geen idee wat de term sterker dan uitzinnig of furieus is, maar zelden heb ik een agent zo kwaad gezien als toen. Zes geschrokken knaapjes met hun haar strak in de gel stonden schuldbewust naar de grond te kijken terwijl de agent een busje regelde om ons naar het bureau te vervoeren. Hoe we het in godesnaam in ons hoofd konden krijgen dit te bedenken.

*TOK TOK*
"Heej jongens..." kwam er vertwijfelend uit de kofferbak.

Vriend nummer zeven liet een teken van leven horen. Terwijl de agent de zin "Het zal toch niet waar zijn!" uitsprak gooide hij de achterklep open. Opgevouwen en weggedoken sinds de aanhouding lag daar de meest magere van het stel.

"Hoi".

De woorden die toen door de agent werden gebruikt zal ik niet herhalen hier, maar de strekking van de woorden laat zich wel raden denk ik zo. Na opgepikt te worden door de ingeschakelde ouders bij het bureau konden we naar huis voorzien van dikke boetes, een afspraak bij bureau HALT en een ingetrokken rijbewijs. Dit los van de straffen die door de ouders bedacht werden. Laat ik het zo stellen: na een tijd was een ritje op de fiets naar een café in de regio opeens weer een groot gevoel van vrijheid.

Te oud geworden.

Door Wom op donderdag 08 januari 2015 12:23 - Reacties (31)
Categorie: Ervaringen, Views: 6.401

Opeens was het moment daar. Als aangevallen door een ninja in de nacht werd ik overvallen door het gevoel dat mijn leven hier op aarde niet oneindig is. Hoewel ik zeker van duidelijkheid hou, was het met de neus op de feiten gedrukt worden iets waar ik nog niet klaar voor was. Ik ben te oud geworden voor iets.

Nu is dat geen vreemd gegeven natuurlijk. Maar ik ben te oud geworden voor iets wat ik nog steeds leuk vind om te doen. Het mooie aan dit gegeven blijkt dat deze beslissing voor jou gemaakt wordt en niet door jezelf.

Waren het vroeger mijn ouders die me wat stuurden (Als 12-jarige in de draaimolen is ook wat vreemd natuurlijk) is het op latere leeftijd meer de sociale druk van vrienden en vriendinnen die op subtiele wijze laten merken dat volwassen worden er bij hoort. Nu ben ik redelijk goed in het weinig aantrekken van andermans mening, maar soms voel je diep van binnen dat er ergens wel een kern van waarheid in zit. En dat is in mijn geval het gevoel dat ik te oud ben geworden voor iets.

Het aantal mensen wat jonger dan mij is wanneer ik op stap ga groeit gestaag en ook de dunner en grijzer wordende haardos verraden mijn begin jaren '80 bouwjaar. Het feit dat ik inmiddels samenwoon in een grotendeels zelfgebouwd huis draagt ook bij aan het imago van een verstandige volwassene. Echter wel eentje met de geest die qua gesteldheid nog amper aan de alcohol zou mogen.

Mede daardoor komt het dan ook dat ik verzeild ben geraakt in een grote oorlog tussen twee clans, waarbij mijn aanval allesbeslissend zou zijn voor de eindoverwinning. De voorbereiding had me uren gekost en alle details waren goed uitgedacht. Met een uitgekiende strategie zou ik de eindoverwinning binnen slepen en zo eeuwige roem vergaren voor de eerstvolgende 10 minuten.

Echter had ik geen rekening genomen met de factor vriendin. Dergelijke oorlogen kijken niet naar gunstige timing of makkelijke werkuren. De strijd op leven en dood houdt rekening met niks. Het was bekend dat na het vernederen van de tegenstander ik richting de schoonouders moest vertrekken. De ene grote uitdaging na de andere dient zich aan in mijn leven zoals je merkt. Echter bleek dat ik eerder moest vertrekken dan verwacht, iets wat mijn strijdplan in de war gooide.

"Eerst even deze oorlog winnen en we kunnen door"
- " We zijn al te laat, je gaat dus niet eerst op je gsm zitten pielen"
"Op die paar minuten steekt het nu ook niet he, ik heb nog maar vijf minuten voor deze aanval"
-"Ben je nu serieus?"

Dat is het moment dat het gevaarlijk wordt. Woorden moeten goed gekozen worden en gezichtsuitdrukkingen mogen in deze fase geen tegenstrijdigheid veroorzaken.

"Euhm.. jah."

Zoals je leest, ik ben een tovenaar met woorden.

-"Ben je niet te oud voor zulke spelletjes inmiddels?"

Daar kwam de aap uit de mouw. Voor een schoolgaand persoon is het spelen van een spelletje op de mobiel geaccepteerd, maar zogauw je een hypotheek hebt en je zorgen maakt over haaruitval past dit niet meer in het sociaal geaccepteerde beeld. Ergens wist ik dat ze gelijk had. Was dat spelletje dan echt zo belangrijk dat ik haar daar best wel even voor wilde laten wachten? Had ze stiekem niet gewoon gelijk? Het besef over mijn leeftijd en de gevolgen daarvan sijpelde langzaam door. Wat kon ik dan het beste doen?

Lang verhaal in het kort: dankzij mijn gewonnen aanval van drie sterren wist mijn clan de overwinning binnen te slepen. Bam! Ik mag dan wel te oud worden bevonden voor het spelen van spelletjes, ik ben ook oud genoeg om te weten dat wanneer ik haar gelijk had gegeven ik dit nog lang had moeten aanhoren. Wijsheid komt met de jaren zeggen ze wel eens.

Onder hoge druk worden diamanten gemaakt.

Door Wom op woensdag 10 december 2014 15:15 - Reacties (11)
Categorie: Ervaringen, Views: 5.340

Het staat al een kleine twee maanden in de agenda en dit weekend is het zo ver: surpriseavond met de vrienden. Traditiegetrouw in de weken tussen Sinterklaas en de Kerstman komen we met een groep samen. Naast een wat serieuzer cadeau wordt er van ieder ook drie kleinigheden verwacht voor een spel. Ingrediënten voor een leuke avond in ieder geval.

Zoals tegenwoordig voor elke scheet nodig is er een groepschat op Whatsapp aangemaakt om zo de voorpret wat aan te wakkeren. Naast de vriendinnen die inmiddels allemaal hun kerstboom hebben geshowd (blauw is écht dé kleur voor nieuwe ballen dit seizoen!) blijkt ook al snel dat eigenlijk iedereen zijn voorbereidingen al klaar heeft. Cadeaus zijn gekocht en de gedichten zijn in de finale status van aanbouw.

Behalve bij mij.

Ondanks voornemens het niet zo ver te laten komen is het me wederom gelukt tot het laatste moment te wachten. Als uitstellen een kunst zou zijn had ik tot een van de grote meesters behoord. Het laat in gang schieten is een kwaliteit waar ik al langere tijd over beschik. Op de basisschool kwam dat nog niet zo tot uiting, maar aangekomen op het middelbaar had ik deze beproefde techniek al snel onder de knie. Een dag van te voren leren werd een avond van te voren de boeken pakken. En de avond van te voren leren werd de wekker vroeger zetten op de dag zelf. Tot het moment dat de tien minuten pauze voor de les zelf al als voldoende werden beschouwd. U begrijpt dat ik niet het maximale uit mijn schoolcarrière heb gehaald.

Op mijn werk kan ik door een hoge mate van verantwoordelijkheidsgevoel deze kwaliteit redelijk onderdrukken. Strakke planningen en leuke projecten zorgen er voor dat ik normaal gezien niet de vertragende factor in het geheel ben. Toch komt het wel eens voor dat ik bepaalde change requests (yuck..) pas op het laatste moment aanlever. Het is dan dat ik waarschijnlijk op mijn best ben. Door de druk die er dan op ligt lijken de woorden vanzelf op het scherm te verschijnen en de telefoongesprekken verlopen vlotter dan normaal. Deze combinatie van adrenaline en verhoogde bloeddruk halen het beste in mij naar boven zo lijkt het.

Zelf houd ik mezelf maar voor dat diamanten ook onder hoge druk worden gevormd. De druk die mijn uitstellen veroorzaakt zal dus vast ook wel ergens goed voor zijn. En anders maak ik mezelf wel iets anders wijs.

Toch zal het er op neerkomen dat ik vlak voor sluitingstijd een warenhuis zal binnenvliegen om in allerijl de cadeaus bijeen te zoeken. Het gedicht zal waarschijnlijk tussen omkleden en vertrek snel worden uitgeprint, zodat ik net als vorig jaar weer een hoogstaand stukje proza kan produceren.

Beste Jeroen,

Je rijdt in een Ford, daarom is dit gedicht lekker kort.

Gr. Sint en Piet


U ziet: geen woord aan gelogen dat onder druk diamanten worden gemaakt.

Ban de boter!

Door Wom op vrijdag 28 november 2014 13:25 - Reacties (57)
Categorie: Anders, Views: 5.308

Dat het gezond kan zijn weet ik inmiddels. Dat veel mensen er geen probleem mee hebben is iets waar ik me ook bewust van ben. Maar toch is het iets wat ik zo veel mogelijk zal vermijden: boter.

Het bakken met boter of als ingrediënt in de bereiding zijn dingen waar ik geen moeite mee heb. Maar het smeren van boter op mijn brood of beschuit is iets wat je mij nooit zult zien doen. Het door mij zorgvuldig geselecteerde beleg zal body-to-body komen te liggen met mijn boterham. Zoals de fabrikant het in mijn ogen ook bedoeld heeft.

Het is de smaak van boter waar ik dus een probleem mee heb. In de spaarzame gevallen dat ik in het verleden een boterham met boter heb gegeten was het de overheersende smaak van deze tot boter opgeklopte room die mij deed stoppen met eten. De smaak van boter heeft niks te zoeken bij de smaak die ik verwacht van mijn beleg.

Dit zorgt uiteraard voor een aantal uitdagingen. Zo heeft het me wat training gekost om mijn beschuitje in de ochtend met hagelslag te verwennen. Nu weet ik al wat je denkt: “Dat gaat nooit zonder boter!”. Onwetendheid lieve lezers, pure onwetendheid. Dankzij inmiddels jarenlange training kan ik een beschuit met hagelslag eten zonder overmatig te knoeien. Het aantal stukjes hagelslag wat zijn weg niet direct naar mijn mond vind is bijna op een hand te tellen.

Ook op een boterham heb ik dankzij een speciale vingertechniek met mijn pinken amper verspilling van mijn geliefde beleg. En diegene die dan toch op mijn bord terug te vinden zijn, worden door een vakkundig natgemaakte vinger toch nog opgepikt en opgegeten. Bijkomend voordeel van deze techniek is dat ik een kick-ass uitvoering van ‘I Love You’ in gebarentaal heb. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Handalfabet)

Natuurlijk heeft het ook wel eens nadelen dat ik geen boter lust. Pasgeboren kinderen worden traditiegetrouw verwelkomd met een beschuit voorzien van gekleurde muisjes. Standaard worden die uiteraard voorzien van boter, zodat ik deze standaard altijd afsla. Ook bij meetings waarbij er broodjes voor bijvoorbeeld de lunch worden geserveerd moet ik altijd extra voorzichtig zijn.

Wanneer je vraagt of een bepaald item zonder boter kan worden geserveerd wordt je vreemd aangekeken. Het feit dat iemand geen boter lust roept schijnbaar dezelfde reactie op als tegen een gelovige vertellen dat je niet in God gelooft. Men zal je proberen te overtuigen van hun gelijk en dat je het anders moet doen. Tevergeefs, dat wel.

Veelgehoord argument is dat men het zonder boter wat droog vind. Waarom zie ik dan nog veel mensen ook boter gebruiken bij leverpastei of chocoladepasta? Los van het feit dat het esthetisch in mijn ogen vrij smerig wordt ontgaat mij het verdere nut.

Nu begrijp ik ook wel dat de meerderheid van boterham- en beschuitetend Nederland braaf boter zal blijven gebruiken. Uiteraard geen probleem. Maar probeer het eens zou ik willen zeggen. Ontdek de pure smaak van je beleg op een verse boterham! Wie weet roep je dan wel net als mij over een tijd: ban de boter!

Jezelf overgeven aan de liefde.

Door Wom op dinsdag 17 juni 2014 13:03 - Reacties (21)
Categorie: Ervaringen, Views: 6.087

Deze maand zijn mijn vriendin en ik zo'n vier jaar samen. Dit lijkt misschien heel vanzelfsprekend, maar er is een moment geweest waarop ik dacht dat ik haar waarschijnlijk nooit meer zou zien. Of dat ik in ieder geval mijn eigen ruiten had ingegooid. Dat we toch nog samen zijn ligt dan waarschijnlijk meer aan de vergevingsgezindheid van mijn vriendin dan aan mijn charmes.

Na een langdurige scharrelperiode (ik laat me niet zo maar vangen natuurlijk :+ ) werd het steeds serieuzer en werd er steeds regelmatiger afgesproken. Zoals bij waarschijnlijk alle nieuwe stelletjes was het vooral op het gebied van tongworstelen een ontdekkingstocht aangedreven door hormonen en pure opwinding. Mooie periode waarvan ik aanraad iedereen daar ten volste gebruik van te maken.

Ieder moment dat je kon afspreken werd dan ook benut. Zo was mijn vriendin op stap met vriendinnen en zat ik in haar toenmalige woonplaats in een café waar ik wel vaker kwam. De vrienden waar ik mee was zijn stevige drinkers, iets wat ik totaal niet ben. Ik probeer het wel, maar mijn grens is gewoon veel sneller bereikt. Ook het feit dat ik langzaam drink en daardoor veelal lauw bier naar binnen werk helpt natuurlijk niet.

Toen na een paar uur het ons wel een goed plan leek om op de sterkere drank over te gaan, wist ik eigenlijk al uit ervaring dat het foute boel was. Maar alcohol is nu eenmaal een slechte raadgever en dus gingen de wodka's over de toog. Toen kwam daar een sms'je binnen (Whatsapp speelde toen nog geen rol) met de vraag of we elkaar nog konden zien die nacht. Uiteraard een goed plan als je om drie uur 's nachts flink aangeschoten in een café zit. Elk voorstel wat dan gedaan wordt is het beste idee in de wereld opeens.

Enfin, een half uurtje later stond ik buiten op het boerenerf van mijn vriendin haar ouders te wachten tot ze thuis kwam. Op zich voelde ik me nog redelijk fit, dus dat verbaasde me eigenlijk wel. Na een vluchtig gesprekje namen de hormonen al snel de overhand. Flink zoenend gingen we zitten op een bankje vlak bij een grote loods.

Zoenen doe je met je ogen dicht. Althans, ik neem aan dat ik daar niet de enige in ben. Daar zat dan ook direct het probleem. Elke keer dat ik mijn ogen dicht deed werd ik erg misselijk. Flink lastig als je zo geil als een pony zin hebt in een flinke zoensessie. Tegen beter weten in bleef ik het proberen, tot een punt wat ik maar al te goed kende: ik moest overgeven. Gezien mijn niet geheel nuchtere status bleek logisch nadenken een te grote uitdaging en liep ik snel de loods in. In een vlaag van vluchtgedrag leek me dat de meest logische plek.

Iemand die mij ooit heeft horen overgeven weet dat het geluid wat ik produceer een kruising is tussen een klaarkomende brulaap en Gordon. Zeer luidruchtig en zeker geen prettig geluid. Bedenk je dan dit geluid in een grote loods midden in de nacht. U begrijpt dat mijn volumeproductie redelijk overheersend aanwezig was in de omgeving. Het feit dat mijn toen aanstaande schoonouders zo'n 20 meter van de loods sliepen sterkte mij in de gedachte dat dit wel eens mijn laatste keer kon zijn dat ik hier was. Had ik dan toch mooi een stukje van mezelf daar achter kunnen laten.

Maar zoals ik in het begin van dit verhaaltje al liet merken, we zijn nog steeds samen. Wonder boven wonder toonde mijn vriendin begrip en ruimde ze zelfs zo goed en zo kwaad als ze kon mijn mix van Jupiler en wodka op. In de kantine kon ik mezelf enigszins opfrissen, maar een afscheidszoen zat er uiteraard niet meer in.

Ondanks mijn schaamtevolle gedrag wilde ze de dag erop me nog steeds kennen en afspreken. Zo'n vier jaar verder kun je de conclusie dus wel trekken: soms moet je jezelf gewoon overgeven aan de liefde.