Wom's Wondere Wereld

Het afgelopen jaar heb ik veel Android-games gespeeld, hieronder mijn top tien van 2011. Laat in de reacties maar weten hoe jullie top 10 eruit zou zien.

Where's My Water?
Ontwikkelaar: Disney | Prijs: €0,76

Deze puzzelgame is één van de meest verrassende titels van 2011. Veel leuke en uitdagende puzzelelementen in een zeer sterk uitgewerkte game. Where’s My Water heeft eigenlijk alles wat een mobiele game moet hebben. De updates met nieuwe levels zullen er voor zorgen dat je deze titel ook in 2012 veel zal spelen.

Battleheart
Ontwikkelaar: Mika Mobile | Prijs: €2,12

Een visuele stijl om van te smullen en een gameplay die je uitdaagt deze game uit te spelen. Absoluut één van de beste releases van het afgelopen jaar komt op naam van Mika Mobile. De eenvoudige besturing staat een steeds hoger wordende moeilijkheidsgraad niet in de weg, waardoor je jezelf kunt blijven verbazen over de vloeiende animaties en de fraaie effecten.

Grand Prix Story
Ontwikkelaar: Kairosoft | Prijs: €3,49

Er hadden makkelijk meerdere games van Kairosoft in deze lijst kunnen staan, maar we hebben bewust gekozen voor Grand Prix Story. Het ontwikkeling van je eigen raceteam bleek namelijk wel erg veel voldoening te geven. De uitdaging om steeds snellere rondetijden te zetten, met daarbij veel verschillende mogelijkheden voor upgrades en configuraties, zorgen ervoor dat dit de meest gespeelde Kairosoft titel van allemaal bleek in 2011.

Orbital
Ontwikkelaar: Bitforge | Prijs: €3,00

De ideale game om even snel te spelen wanneer je op de bus zit te wachten of op het wc wat afleiding zoekt. In een zeer fraaie retro/neon look biedt Orbital een puzzelervaring die uniek te noemen is. Zeker niet makkelijk, maar je zult nieuwe tactieken blijven verzinnen om toch een hogere highscore te halen.

Meganoid
Ontwikkelaar: Orange Pixel | Prijs: €1,99 of gratis

Een retro-platformgame die 300 levels biedt van Nederlandse bodem, die ook nog eens gratis te downloaden is? Inderdaad, dit zijn de soort titels waar je terug naar blijft grijpen. Platformactie zoals in de hoogtijdagen van de 16-bit consoles, inclusief de pixel-art en chiptunemuziek die de sfeer helemaal passend maken.

Cut The Rope
Ontwikkelaar: Zeptolab | Prijs: €0,68

Deze game is onbedoeld de inspiratiebron geweest voor vele soortgelijke games. Maar dankzij de regelmatige updates en de ijzersterke basisgameplay blijft Cut The Rope één van de titels die je blijft spelen. Je moet en zal nu eenmaal drie sterren halen bij alle levels, daar kom je niet aan onderuit.

Great Little War Game
Ontwikkelaar: Rubicon | €2,16

Turb-based strategy game in een fraai jasje. De cartoonachtige uitwerking staat een zeer diepe gameplay niet in de weg. Hier komt absoluut wat strategie bij kijken. De leuke voice-acting brengt net dat beetje extra aan het al zeer fraai uitziende Great Little War Game.

Real Racing 2
Ontwikkelaar: Firemint | Prijs: €6,53 (gratis download)

Indrukwekkende graphics en zeer solide rijgedrag in een racegame met een paar van de meest brute wagens van dit moment. Elke gamer die van racegames houdt moet Real Racing 2 zeker eens proberen, veel beter dan dit wordt het niet op dit moment. Gran Turismo voor je smartphone!

World of Goo
Ontwikkelaar: 2D Boy | Prijs: €3,99

Mocht je World of Goo nog nooit gespeeld hebben, dan is de Android-versie misschien wel de juiste voor jou. Deze slimme puzzelgame kenmerkt zich door een unieke presentatie en uitdagende puzzels. World of Goo is inmiddels al een aantal jaar oud, maar staat nog steeds als een huis overeind. De pasgeleden verschenen Android-versie bewijst dat maar weer.

Shadowgun
Ontwikkelaar: Madfinger | Prijs: €3,99

Nadat de eerste beelden van deze 3rd person shooter verschenen was iedereen benieuwd naar deze game, ook wel omschreven als “Gears of War voor je mobiel”. Shadowgun brengt consolekwaliteit naar je smartphone, zeker niet alleen grafisch. Grote eindbazen en serieuze vuurgevechten doen je deze titel in één ruk uitspelen.

Deze top tien is eerder verschenen op AndroidGaming.nl

Kwart voor vijf op een vrijdagmiddag. Het weekend staat voor de deur en je bent met je gedachten al aan het bedenken wat je route naar het café wordt wanneer je opeens aandrang krijgt. Yup, het is tijd om die 's middags geconsumeerde bruine boterhammen om te zetten in een eveneens bruine trui.

Je werkt de laatste emails weg en sluit alles in kantoor af waarna je op je gemak richting het toilet loopt om je laatste wapenfeit van de dag tot uitvoer te brengen. Gezien het tijdstip is het niet druk op kantoor wat je de gelegenheid geeft een waar kunststuk van die bruine trui te maken.

Net wanneer je jezelf comfortabel geinstalleerd hebt en merkt dat het niet lang meer gaat duren todat je een halve kilo lichter gaat zijn hoor je de deur van de toiletruimte opengaan. "Hopelijk moet hij alleen even plassen, dan ga ik daarna mijn gang wel." denk je nog.

Maar nee, de deur naast je gaat open en een duidelijk geluid afkomstig van een opengaande rits laat zich horen. Shit, daar zit je dan met een buurman die ook zijn werkweek nog even goed wil afsluiten. Het feit dat beide toiletten aan de bovenkant open zijn betekend dat elk geluid door beide mannen gehoord kan worden. Daar wordt je je op zo'n moment heel erg bewust van.

Er zit niks anders op om maar zo normaal mogelijk je behoefte te doen. Je besluit niet te wachten totdat de ander klaar is en je zet even aan.

Prrt.

"Hnnng"

Prrrrt.

"Hnnnng"

*Plons*

"Pfff"

Prrt.

Even is het totaal stil alsof je buurman vol aandacht zit te luisteren wat je aan het doen bent. Je besluit papier te pakken om het zitgedeelte weer toonbaar te maken. Elke scheur van de wc-rol klinkt als een fanfare die in dezelfde toiletruimte staat zo lijkt het. Je probeert zo snel mogelijk alles op te ruimen om in ieder geval niet herkend te worden.

Na twee velletjes papier vakkundig te hebben voorzien van een zomers kleurtje merk je dat je buurman ook zijn lading gelost heeft. Met iets meer haast pak je de volgende serie wc-papier.

Ellende dat je juist deze keer de nog zachte kleivariant had, waarschijnlijk toch teveel koffie gedronken die middag. Je opruimactiviteiten duren langer als gehoopt. Na een laaste inspectie ben je tevreden met het resultaat en spoel je snel door.

Het geluid van vallend water geeft een mooie buffer om snel je broek aan te doen en te zorgen dat je riem doet waar hij goed in is, je broek ophouden. Je controleert even snel of de situatie toonbaar is voor de volgende klant en je haast je naar de wasbak.

Je hoort afsluitende geluiden bij de man waar je een aantal seconden daarvoor nog gescheiden door een aantal stenen en tegels buurman tegen mocht zeggen, teken dat je snel moet zijn met je handen droog te maken.

En jawel, net voordat de deur van je voormalig buurman opengaat heb je het geflikt, je bent op tijd uit de toiletruimte kunnen glippen. Dat scheelde niet veel, maar je hebt er voor kunnen zorgen dat je elkaar niet gezien hebt. Trots kun je het weekend in.

Open toiletten, het kan meer stress opleveren dan gedacht.

Het behalen van mijn rijbewijs ging me redelijk soepel af, met zestien lessen en één keer opgaan werd ik doorverwezen naar het gemeentehuis om daar mijn roze papiertje op te halen. Tegenwoordig is dat een hip en trendy creditcard-achtig kaartje maar ik ben nog van de generatie die geacht werd met een oversized portemonnée rond te lopen om z'n rijbewijs kwijt te kunnen.

Hoewel ik er zelf maar kort van heb mogen genieten heb ik toch een soort van band opgebouw met rijschoolhouders. Niet dat ik het type ben wat iedere blauwe L begroet met uitbundige begroeting maar op de een of andere manier pas ik mijn rijgedrag toch altijd aan.

Mensen die rijles krijgen rijden uiteraard volgens de regels en de bestuurders willen alles zo netjes mogelijk oplossen. De perfecte zit, beide handen op het stuur en alle spiegels gericht waar ze op gericht moeten zijn. Met uiteraard daarnaast de alwetende rijschoolhouder die braaf hetzelfde traject voor de 1432ste keer aflegt.

Wanneer ik een lesauto tegenkom is mijn reactie elke keer weer anders. De ene keer probeer ik zo netjes mogelijk afstand te houden en braaf ruimte voor fouten van de cursist in acht te houden. Maar soms krijgt een andere wat meer donkere kant van mij de overhand en wil ik er in volle vaart voorbij vliegen, wetende dat de lesauto dit sowieso nooit zal doen.

Je hebt echter uitzonderingen op deze regel zo heb ik geleerd. Een donkere Toyota Avensis met de bekende L en een jongeman van rond de 18 jaar aan het stuur staan naast mij te wachten totdat het licht groen wordt. Sportieve rijder als ik ben verwacht ik als eerste weg te zijn maar een blik opzij leert me dat dit niet het geval is.

"Whut.. wat gaan we nu krijgen?". Macho als ik ben laat ik dit niet over me heen gaan en trap mijn gaspedaal in tot de kickdown, automatisch een tweetal versnellingen terugschakelende. "Wroaaaaap" zegt mijn uitlaat en ik vlieg er redelijk vlot voorbij.

Waar normaal de Toyota kleiner in mijn spiegel zou moeten worden blijft deze echter op mijn kont zitten en maakt aanstalte om mij in te halen. Ingehaald worden door een lesauto, dit gaat een nieuwe ervaring voor mij worden. Verbaasd over het feit dat een lesauto dergelijk gedrag laat zien houd ik me braaf aan maximum snelheid en zie de Toyota aan de horizon verdwijnen.

Maar ik had toch duidelijk de blauw L gezien? En er zat duidelijk een ouder iemand naast, dus wat is er hier in godesnaam net gebeurd? Autorijschool de Dolle Dwaas? Was dit een lesauto van een rijschool die je opleidt tot snelheidsmaniak? Toen viel het kwartje, de Belgische platen.

In België kun je als 18-jarige namelijk les krijgen van je ouders, je mag dan in hun auto doordeweeks en overdag onder supervisie leren autorijden. Niks rijschool en braaf rijgedrag naast een instructeur. Nee, een pa die ook van doortrappen houdt en niet graag ingehaald wordt staat garant voor weer een dwaze bestuurder op de weg erbij.

Sinds die keer kijk ik toch weer heel anders tegen de brave Nederlandse jongeren aan die aan het leren lessen zijn en houd ik nog wat extra afstand. Ik raad je aan hetzelfde te doen.

Iedereen die werkt heeft hem vast wel eens gehad, de eerste werkdag. Nu heb je verschillende eerste werkdagen waarvan de meest erge misschien nog wel de écht allereerste werkdag is. Want hoewel je er anders nooit bij nadenkt maakt het opeens uit wat je gaat dragen, of je wel een boterhamdoos gaat meenemen (zal iedereen in de bedrijfskantine gaan eten...?) en ook de precieze tijd van aanvang maakt opeens een verschil. Laatste wat je wil op je eerste dag is als eerste aanwezig zijn natuurlijk.

Als je op vakantie bent geweest heb je echter ook een eerste werkdag. Een hele tijd werk je naar je vakantie toe, met man en macht probeer je alles voor je vakantie in kannen en kruiken te hebben zodat je met een gerust hart op vakantie kan. Betekend in mijn geval vaak dat ik de laatste dag voor de vakantie nog véél te veel moet doen, maar dat is inherent aan mijn fantastische planningskills.. ahum.. kuch...

Die drie weken vakantie die je dan hebt kom je dan ook echt tot rust. In mijn geval in Bulgarije mezelf elke dag dronken voeren met cocktails, zes keer per dag verkondigen dat dit toch het echte leven is en als gevolg van die cocktails stiekem in de zee gaan pissen. Helemaal tot rust komen dus. Dan kom je thuis waarop Nederland je met gepaste wijze ontvangt waardoor je vakantiegevoel al gelijk heel wat minder is.

Hoewel het wederzien van je vriendin (die je stiekem meer gemist hebt als je uiteraard als stoere zelfstandige vent wilt toegeven) de pijn zeer zeker verzacht ben je toch al aan het toeleven naar dat ene moment: de eerste werkdag na je vakantie. Je troost jezelf met de gedachte dat je nog flink wat dagen voor de boeg hebt, maar door vreemde omstandigheden lijken die dagen letterlijk voorbij te vliegen.

Dan komt dus het moment dat je op zondagavond in je bed ligt, wetende dat je er nu écht op een bepaald tijdstip uitmoet. Langzaam zie je een beeld voor je van wat je allemaal moet gaan doen. Want dankzij eerdere eerste dagen kun je prima daar een beeld bij schetsen (ik zeg schetsen, want dan valt het niet op dat ik buiten de lijntjes kleur).En dat alles helpt natuurlijk niet met de motivatie om de volgende ochtend de lokroep van de wekker te waarderen.

Trrr/Prrrr/Twieeet/Wom, opschieten luie aap/Pwaaaap*
* haal door wat niet van toepassing is

Wakker. Maandag. Eerste werkdag. Yuk. Je probeert nog excuses te zoeken waardoor je echt niet naar kantoor kan komen maar je fantasie rijkt niet verder dan dat je huiswerk opgegeten is door je hond. Dat je de pijlen moest volgen op de rotonde wordt ook niet gewaardeerd en je collectie smoesjes over kapotte auto's is ook al uitgeput. Nee, je tilt jezelf uit bed en na een ochtendritueel (krauwen aan je odel, krauwen aan je kont en de uitvinder van de ochtend vervloeken) kruip je uiteindelijk je auto in.

Op drie weken tijd lijkt er tijdens de rit helemaal niks veranderd. Nog steeds dezelfde bomen, huizen, lantaarnpalen, rotondes en weet ik wat nog meer. Aangekomen op je werk staat het kantoor er ook nog steeds. Geen woeste brand of ontploffing die hier verandering in gebracht heeft. Tja, dan maar vol in de ellende ook.

Gelukkig heb je toffe collega's dus kun je eerst je verhaal over je vakantie nog even kwijt. Ze kennen je een beetje dus veel verder als het drankgebruik gaat het ook niet, maar je kunt voor je gevoel het echte werk nog even uitstellen. Als dan uiteindelijk echt iedereen op zijn werkplek zit open je de laptop zelf ook maar.

Hopla, even een paar honderd emails binnenhalen. Mensen die je out of office message niet snappen, mensen die hem wel snappen maar denken dat je op vakantie evengoed email checked, mensen die je nodig hebben en niet snappen dat je juist nu op vakantie bent, mensen die zich afvragen wanneer je terug bent terwijl het in je OoO bericht staat. Email heeft toch enige vooruitgang gebracht, want nog nooit waren zoveel mensen op de hoogte dat ik op vakantie was. Het directe voordeel ontgaat mij ook inderdaad...

Je sleept jezelf door de dag, probeert de berg email de baas te blijven en vraagt je af hoe je bepaalde dingen in godesnaam hebt kunnen vergeten voor je vakantie. Oftewel, je bent weer aan het werk. De eerste werkdag. Dag vakantiegevoel... ik ben er nu weer al aan toe!

Veel mensen zullen ze wel kennen, die siliconen steunen voor je polsen. Als je ze ziet moet je er even aanzitten omdat het op een vreemde manier wel lekker aanvoelt. Elke man of vrouw welke siliconenborsten (aka neptieten) heeft mogen aanraken kent misschien wel de fascinatie. Op een onnatuurljke manier voelt het natuurlijk aan.

Dit product is bedoeld ter bevordering van onze gezondheid. Ik durf echter te beweren uit eigen ervaring dat dit materiaal ook gevaren met zich meebrengt. Het brengt enige nieuwsgierigheid met zich mee. En dat kan dus leidden tot het uittesten van eigenschappen van het materiaal.

Het is zacht, het komt terug in zijn originele vorm en je kunt het niet direct met iets vergelijken. Ook heeft het een grote mate van rekbaarheid. En als daar dan de levensgevaarlijke combinatie van kantooromgeving en pauze bij komt kijken dan heb je al de ingredienten voor een blogposting als deze.

Samen met een collega leek het wel een goed idee om eens te kijken hoever we zo'n polssteun konden uitrekken. Ieder aan een kant en zo ver mogelijk van elkaar proberen te geraken. Zoals wel vaker weegde de laatste loodjes het zwaarst maar uiteindelijk hadden we wel de grens bereikt van het maximaal toelaatbare. Volkomen nutteloos maar we wisten nu wel dat we een standaard polssteun tot zo'n 7 meter konden uitrekken. Een split-second ging ook door mij hoofd hoe dat zou zijn bij siloconenborsten maar de daarop volgende ideën heb ik toch maar in de koelkast gezet.

Maar in plaats van braaf terug naar elkaar toe te lopen en elkaar te feliciteren met het feit dat we weer 5 minuten van onze tijd gedood hadden besloten we iets anders af te spreken. Aftellen tot drie en dan tegelijkertijd loslaten. U begrijpt lieve lezer, hier wordt het gevaarlijk. Aangezien ik in al mijn naïeviteit nog geloof in de mensheid was ik dan ook in de volle overtuiging dat beide hoofdrolspelers op 3 inderdaad zouden loslaten.

Helaas was één hoofdrolspeler iets meer hoofd en vond het risico te groot. Wanneer je beide de maximale rekbaarheid van een polssteun hebt ontdekt schept dat schijnbaar geen grote band. Terwijl ik nog vol aan het bedenken was wat er na twee komt was het andere eind al losgelaten.

Vanaf toen ging alles in slowmotion. De geteisterde polssteun ging zijn eigenschap van terug in originele vorm te raken op hoge snelheid uitvoeren. Uit reactie liet ik mijn kant ook los. Deze fractie van een seconde die ik later was bleek deze al gevaarlijke situatie levensgevaarlijk te maken.

Natuurkundig niet te verklaren maar ergens rond het midden bleef de polssteun even zweven toen beide delen elkaar ontmoette. In dat moment besloot de polssteun ook dat ik de hoofdschuldige was en bedacht een gepastte straf. Als een dragracer schoot de steun mijn kant op.

Het hele kantoor aan het lachen en ik vind mezelf terug op de grond in de foetushouding. Van alle plaatsen op mijn lichaam waar de steun mij kon raken besloot hij me vol in de ballen te raken. Iemand die ooit eens siliconenborsten heeft aangeraakt zonder toestemming kan misschien een soortgelijke ervaring hebben gehad. Pijn. Heel veel pijn. Een kwartier laten kon ik terug rechtstaan en enigsinds terug normaal ademen. Toen wist ik het wel zeker, die polssteunen zijn levensgevaarlijk!