Onder hoge druk worden diamanten gemaakt.

Door Wom op woensdag 10 december 2014 15:15 - Reacties (11)
Categorie: Ervaringen, Views: 4.964

Het staat al een kleine twee maanden in de agenda en dit weekend is het zo ver: surpriseavond met de vrienden. Traditiegetrouw in de weken tussen Sinterklaas en de Kerstman komen we met een groep samen. Naast een wat serieuzer cadeau wordt er van ieder ook drie kleinigheden verwacht voor een spel. Ingrediënten voor een leuke avond in ieder geval.

Zoals tegenwoordig voor elke scheet nodig is er een groepschat op Whatsapp aangemaakt om zo de voorpret wat aan te wakkeren. Naast de vriendinnen die inmiddels allemaal hun kerstboom hebben geshowd (blauw is écht dé kleur voor nieuwe ballen dit seizoen!) blijkt ook al snel dat eigenlijk iedereen zijn voorbereidingen al klaar heeft. Cadeaus zijn gekocht en de gedichten zijn in de finale status van aanbouw.

Behalve bij mij.

Ondanks voornemens het niet zo ver te laten komen is het me wederom gelukt tot het laatste moment te wachten. Als uitstellen een kunst zou zijn had ik tot een van de grote meesters behoord. Het laat in gang schieten is een kwaliteit waar ik al langere tijd over beschik. Op de basisschool kwam dat nog niet zo tot uiting, maar aangekomen op het middelbaar had ik deze beproefde techniek al snel onder de knie. Een dag van te voren leren werd een avond van te voren de boeken pakken. En de avond van te voren leren werd de wekker vroeger zetten op de dag zelf. Tot het moment dat de tien minuten pauze voor de les zelf al als voldoende werden beschouwd. U begrijpt dat ik niet het maximale uit mijn schoolcarrière heb gehaald.

Op mijn werk kan ik door een hoge mate van verantwoordelijkheidsgevoel deze kwaliteit redelijk onderdrukken. Strakke planningen en leuke projecten zorgen er voor dat ik normaal gezien niet de vertragende factor in het geheel ben. Toch komt het wel eens voor dat ik bepaalde change requests (yuck..) pas op het laatste moment aanlever. Het is dan dat ik waarschijnlijk op mijn best ben. Door de druk die er dan op ligt lijken de woorden vanzelf op het scherm te verschijnen en de telefoongesprekken verlopen vlotter dan normaal. Deze combinatie van adrenaline en verhoogde bloeddruk halen het beste in mij naar boven zo lijkt het.

Zelf houd ik mezelf maar voor dat diamanten ook onder hoge druk worden gevormd. De druk die mijn uitstellen veroorzaakt zal dus vast ook wel ergens goed voor zijn. En anders maak ik mezelf wel iets anders wijs.

Toch zal het er op neerkomen dat ik vlak voor sluitingstijd een warenhuis zal binnenvliegen om in allerijl de cadeaus bijeen te zoeken. Het gedicht zal waarschijnlijk tussen omkleden en vertrek snel worden uitgeprint, zodat ik net als vorig jaar weer een hoogstaand stukje proza kan produceren.

Beste Jeroen,

Je rijdt in een Ford, daarom is dit gedicht lekker kort.

Gr. Sint en Piet


U ziet: geen woord aan gelogen dat onder druk diamanten worden gemaakt.

Ban de boter!

Door Wom op vrijdag 28 november 2014 13:25 - Reacties (57)
Categorie: Anders, Views: 4.987

Dat het gezond kan zijn weet ik inmiddels. Dat veel mensen er geen probleem mee hebben is iets waar ik me ook bewust van ben. Maar toch is het iets wat ik zo veel mogelijk zal vermijden: boter.

Het bakken met boter of als ingrediënt in de bereiding zijn dingen waar ik geen moeite mee heb. Maar het smeren van boter op mijn brood of beschuit is iets wat je mij nooit zult zien doen. Het door mij zorgvuldig geselecteerde beleg zal body-to-body komen te liggen met mijn boterham. Zoals de fabrikant het in mijn ogen ook bedoeld heeft.

Het is de smaak van boter waar ik dus een probleem mee heb. In de spaarzame gevallen dat ik in het verleden een boterham met boter heb gegeten was het de overheersende smaak van deze tot boter opgeklopte room die mij deed stoppen met eten. De smaak van boter heeft niks te zoeken bij de smaak die ik verwacht van mijn beleg.

Dit zorgt uiteraard voor een aantal uitdagingen. Zo heeft het me wat training gekost om mijn beschuitje in de ochtend met hagelslag te verwennen. Nu weet ik al wat je denkt: “Dat gaat nooit zonder boter!”. Onwetendheid lieve lezers, pure onwetendheid. Dankzij inmiddels jarenlange training kan ik een beschuit met hagelslag eten zonder overmatig te knoeien. Het aantal stukjes hagelslag wat zijn weg niet direct naar mijn mond vind is bijna op een hand te tellen.

Ook op een boterham heb ik dankzij een speciale vingertechniek met mijn pinken amper verspilling van mijn geliefde beleg. En diegene die dan toch op mijn bord terug te vinden zijn, worden door een vakkundig natgemaakte vinger toch nog opgepikt en opgegeten. Bijkomend voordeel van deze techniek is dat ik een kick-ass uitvoering van ‘I Love You’ in gebarentaal heb. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Handalfabet)

Natuurlijk heeft het ook wel eens nadelen dat ik geen boter lust. Pasgeboren kinderen worden traditiegetrouw verwelkomd met een beschuit voorzien van gekleurde muisjes. Standaard worden die uiteraard voorzien van boter, zodat ik deze standaard altijd afsla. Ook bij meetings waarbij er broodjes voor bijvoorbeeld de lunch worden geserveerd moet ik altijd extra voorzichtig zijn.

Wanneer je vraagt of een bepaald item zonder boter kan worden geserveerd wordt je vreemd aangekeken. Het feit dat iemand geen boter lust roept schijnbaar dezelfde reactie op als tegen een gelovige vertellen dat je niet in God gelooft. Men zal je proberen te overtuigen van hun gelijk en dat je het anders moet doen. Tevergeefs, dat wel.

Veelgehoord argument is dat men het zonder boter wat droog vind. Waarom zie ik dan nog veel mensen ook boter gebruiken bij leverpastei of chocoladepasta? Los van het feit dat het esthetisch in mijn ogen vrij smerig wordt ontgaat mij het verdere nut.

Nu begrijp ik ook wel dat de meerderheid van boterham- en beschuitetend Nederland braaf boter zal blijven gebruiken. Uiteraard geen probleem. Maar probeer het eens zou ik willen zeggen. Ontdek de pure smaak van je beleg op een verse boterham! Wie weet roep je dan wel net als mij over een tijd: ban de boter!

Jezelf overgeven aan de liefde.

Door Wom op dinsdag 17 juni 2014 13:03 - Reacties (21)
Categorie: Ervaringen, Views: 5.831

Deze maand zijn mijn vriendin en ik zo'n vier jaar samen. Dit lijkt misschien heel vanzelfsprekend, maar er is een moment geweest waarop ik dacht dat ik haar waarschijnlijk nooit meer zou zien. Of dat ik in ieder geval mijn eigen ruiten had ingegooid. Dat we toch nog samen zijn ligt dan waarschijnlijk meer aan de vergevingsgezindheid van mijn vriendin dan aan mijn charmes.

Na een langdurige scharrelperiode (ik laat me niet zo maar vangen natuurlijk :+ ) werd het steeds serieuzer en werd er steeds regelmatiger afgesproken. Zoals bij waarschijnlijk alle nieuwe stelletjes was het vooral op het gebied van tongworstelen een ontdekkingstocht aangedreven door hormonen en pure opwinding. Mooie periode waarvan ik aanraad iedereen daar ten volste gebruik van te maken.

Ieder moment dat je kon afspreken werd dan ook benut. Zo was mijn vriendin op stap met vriendinnen en zat ik in haar toenmalige woonplaats in een café waar ik wel vaker kwam. De vrienden waar ik mee was zijn stevige drinkers, iets wat ik totaal niet ben. Ik probeer het wel, maar mijn grens is gewoon veel sneller bereikt. Ook het feit dat ik langzaam drink en daardoor veelal lauw bier naar binnen werk helpt natuurlijk niet.

Toen na een paar uur het ons wel een goed plan leek om op de sterkere drank over te gaan, wist ik eigenlijk al uit ervaring dat het foute boel was. Maar alcohol is nu eenmaal een slechte raadgever en dus gingen de wodka's over de toog. Toen kwam daar een sms'je binnen (Whatsapp speelde toen nog geen rol) met de vraag of we elkaar nog konden zien die nacht. Uiteraard een goed plan als je om drie uur 's nachts flink aangeschoten in een café zit. Elk voorstel wat dan gedaan wordt is het beste idee in de wereld opeens.

Enfin, een half uurtje later stond ik buiten op het boerenerf van mijn vriendin haar ouders te wachten tot ze thuis kwam. Op zich voelde ik me nog redelijk fit, dus dat verbaasde me eigenlijk wel. Na een vluchtig gesprekje namen de hormonen al snel de overhand. Flink zoenend gingen we zitten op een bankje vlak bij een grote loods.

Zoenen doe je met je ogen dicht. Althans, ik neem aan dat ik daar niet de enige in ben. Daar zat dan ook direct het probleem. Elke keer dat ik mijn ogen dicht deed werd ik erg misselijk. Flink lastig als je zo geil als een pony zin hebt in een flinke zoensessie. Tegen beter weten in bleef ik het proberen, tot een punt wat ik maar al te goed kende: ik moest overgeven. Gezien mijn niet geheel nuchtere status bleek logisch nadenken een te grote uitdaging en liep ik snel de loods in. In een vlaag van vluchtgedrag leek me dat de meest logische plek.

Iemand die mij ooit heeft horen overgeven weet dat het geluid wat ik produceer een kruising is tussen een klaarkomende brulaap en Gordon. Zeer luidruchtig en zeker geen prettig geluid. Bedenk je dan dit geluid in een grote loods midden in de nacht. U begrijpt dat mijn volumeproductie redelijk overheersend aanwezig was in de omgeving. Het feit dat mijn toen aanstaande schoonouders zo'n 20 meter van de loods sliepen sterkte mij in de gedachte dat dit wel eens mijn laatste keer kon zijn dat ik hier was. Had ik dan toch mooi een stukje van mezelf daar achter kunnen laten.

Maar zoals ik in het begin van dit verhaaltje al liet merken, we zijn nog steeds samen. Wonder boven wonder toonde mijn vriendin begrip en ruimde ze zelfs zo goed en zo kwaad als ze kon mijn mix van Jupiler en wodka op. In de kantine kon ik mezelf enigszins opfrissen, maar een afscheidszoen zat er uiteraard niet meer in.

Ondanks mijn schaamtevolle gedrag wilde ze de dag erop me nog steeds kennen en afspreken. Zo'n vier jaar verder kun je de conclusie dus wel trekken: soms moet je jezelf gewoon overgeven aan de liefde.

Feestje!

Door Wom op woensdag 17 juli 2013 13:49 - Reacties (7)
Categorie: -, Views: 3.249

Het was zo'n drie jaar geleden dat we moet onze vriendengroep kaarten hadden gekocht voor een groots opgezet festival hier in de regio. Helaas bleek dit alles niet door te gaan. Balen natuurlijk, want hadden die dag vrij gehouden.

Later bleek in de nasleep dat het terugkrijgen van ons geld ook in veel gevallen niet ging gebeuren.

Aangezien we die dag dus toch al hadden ingeblokt in onze agenda, besloten we in een een paar weken tijd ons eigen festival maar te organiseren. Een feest voor vrienden, door vrienden. Op een stuk gras achter een lokaal cafe werd met bouwstelling iets in elkaar gezet, en met geleend materiaal hadden we zo dus toch een geslaagde dag! Met ongeveer 125 bezoekers (vrienden en vrienden van vrienden) hadden we zo een leuk feestje kunnen organiseren.

Hoewel de bedoeling was dit eenmalig te organiseren, was er van de bezoekers de wens om er een vervolg aan te geven. Wederom werd in korte tijd wat in elkaar gezet. Zo kon het dus gebeuren dat vorig jaar de tweede editie op een andere locatie (het cafe was inmiddels gesloten) in een tent gehouden werd. Het was wat kouder (want later in het jaar ditmaal), maar moet ongeveer 150 bezoekers werd er wederom een mooi feestje van gemaakt.

Je zult het al raden inmiddels, want afgelopen weekend was het de derde editie van Cling-O-Clock. Geholpen door het mooie weer en een inmiddels vaste schare vrijwilligers en bezoekers werd er een topfeest van gemaakt. Het weiland was omgeturnt tot outdoor festival area, waar de verschillende DJ's de beste platen uit diverse stijlen lieten horen. Met minimale middelen werd zo de sfeer van de 'echte' festivals naar ons feest gebracht.

Zo zie je maar dat je met vereende krachten veel voor elkaar kunt krijgen. Uit de negatieve aanleiding is iets leuks ontstaan, wat hopelijk nog voor vele jaren leuke zomerse dagen kan zorgen!

Sfeerimpressie hier:

Liefdesverdriet.

Door Wom op vrijdag 14 juni 2013 11:59 - Reacties (17)
Categorie: Anders, Views: 12.577

Ik zie je liggen, in duizend stukken. Ik weet dat het mijn schuld is, want ik heb je laten vallen. Het was zeker niet mijn intentie, maar het gebeurde. En het klopt, het was niet de eerste keer. Maar toch wisten we altijd weer tot elkaar te komen. Al merkte ik de laatste tijd wel dat het steeds meer moeite van mijn kant kostte. Iets wat ik je ook niet kwalijk kan nemen eigenlijk.

Was het maar zo makkelijk dat ik je met een beetje tape weer terug heel kon maken, maar de schade die ik gemaakt heb is te groot. Als ik naar je kijk weet ik dat het over is. Nooit meer zal ik je zoeken als ik je nodig heb, nooit meer zal ik je betasten zoals ik alleen jou kan betasten. Wat heb ik je hard nodig en wat zal ik je missen.

Inderdaad, ik heb mijn afstandsbediening maar weer eens laten vallen.