Auto's zijn beter dan helikopters.

Door Wom op donderdag 04 juni 2015 14:08 - Reacties (20)
Categorie: Ervaringen, Views: 4.471

De firma Nikko heeft in het verleden veel geld aan mij en mijn ouders verdiend met zijn radiografisch bestuurbare auto's. Ladingen met accu's en banden zijn er doorheen gegaan tijdens mijn jaren op de basisschool. Geholpen door een nabij gelegen (inmiddels ter ziele gegane) speciaalzaak waren speciale snelladers en grotere accu's binnen handbereik. De koning van het schoolplein was ik als het ware met mijn buggy, wat het snelste model van Nikko toentertijd op de markt was.

Dat mannen diep van binnen kinderen blijven is stiekem bij veel mensen wel bekend. Dat bleek ook wel toen ik op een kantoor kwam te werken waar de pauze vooral bestond om met kleine bestuurbare auto's een parcours door het kantoor af te leggen. De mannelijke collega's hadden ieder hun eigen autootje die zelfs in sommige gevallen gepimpd werden met stickers of andere tandwielen.

Toch bleek het inzetten van geld op de uitkomst niet zo verslavend dat we dit jaren aan een stuk konden volhouden. Vernieuwing is op zijn tijd nodig, waarna een advertentieblad uitkomst verschafte. Helikopters. Op afstand bestuurbare helikopters. Voorzien van een 'wapenfunctie' zodat je elkaar uit de lucht kon schieten. Meerdere jongensdromen konden met deze set vervuld worden.

Het duurde dan ook niet lang of er stond een man of tien rond een kartonnen doos verzameld. Teleurstelling was dan ook groot dat de helikopters eerst een half uur opgeladen moesten worden voordat ze de lucht in konden. Alsof je in volle staat van opwinding dat lekkere ding van inkoop eerst nog moet voorzien van 30 minuten voorspel. Geen man die daar zin in heeft.

De opwinding was dan ook groot toen de lampjes op de laders groen gingen branden. Dit ten teken dat de helikopters vliegklaar waren. Blij als een kind was ik dan ook dat een van de afstandsbedieningen in mijn bezit was, zodat ik een van de eerste was die de helikopter kon besturen. Net als bij dat lekkere ding van inkoop is als eerste mogen toch altijd fijner.

Met mijn vele ervaringen in mijn jeugd met de firma Nikko zouden deze helikopters toch ook geen probleem mogen zijn. En na een korte gewenningsperiode kon ik zowaar de helikopter in de lucht houden. Al snel ontstonden de eerste gevechten tussen de drie helikopters waarbij de spelregels 'on the fly' werden verzonnen en aangepast.

Toen kwam de vraag of de helikopters het buiten ook zouden doen. Overmoedig door mijn premature succes gooide ik een van de ramen open en stuurde de helikopter naar buiten. Dit is dan ook het laatste wat ik van de helikopter heb gezien.

De wind blies mijn kleine vliegende vriend zodra hij aan het kozijn kwam naar boven, direct het dak opwaaiende. Wat ik ook probeerde, dit onheil kon ik niet meer terugdraaien. Uiteraard heb ik nog geprobeerd het dak op te geraken om te zoeken, maar een combinatie van hangsloten, schaamte en dieptevrees zorgde er voor dat ik mijn verlies moest erkennen. Wetende dat mijn helikopter daar de rest van zijn tijd op het dak zou moeten doorbrengen.

Uiteraard werd dit incident met veel gelach ontvangen door de overige collega's. Uit eigen zak heb ik een vervanger gekocht die ik met geen vinger meer heb aangeraakt. In plaats van koning op het schoolplein was ik nu de pispaal op kantoor. Vandaar de eenvoudige conclusie: auto's zijn beter dan helikopters.

Hoe mannen mannen ontmoeten.

Door Wom op woensdag 06 mei 2015 21:10 - Reacties (10)
Categorie: Ervaringen, Views: 5.151

Hier in de buurt waar ik woon zijn er geen paden of wegen die ik niet ken. Al als klein ventje verkende ik de buurt, iets wat later handig bleek om op een stil plekje te zoenen met je vriendinnetje van dat moment. Met een gerust hart durf ik wel te stellen dat ik voor het eerst een vrouwenborst(je) in mijn hand heb gehad in de open lucht. Enorm stoer en opwindend als je veertien bent, maar ook vooral handig omdat het op de bank naast je ouders een wat vreemde reactie teweeg brengt.

Waarschijnlijk is dat voor veel jongens die op jongens vallen ook het geval. Alhoewel het aandeel vrouwenborsten waarschijnlijk lager is, zullen veel van de eerste ervaringen in de open lucht zijn gebeurd. Maar waar ik uiteindelijk toch het comfort van een woning op zocht, zijn er blijkbaar mensen die het buiten toch net wat spannender vinden.

Nu ben ik nogal ruimdenkend en vind ik vooral dat iedereen moet doen waar hij zich goed bij voelt. Maar al fietsende kwam ik er achter dat bij een directe confrontatie jezelf een houding geven toch wat lastig is. Nu is het feit dat ik fiets al redelijk bijzonder. Het eerste wat ik deed bij het behalen van mijn rijbewijs was het verkopen van mijn enorm stoere Giant mountainbike met zeer gevaarlijk uitziende bul-bars. Want met een rijbewijs wordt een fiets direct overbodig natuurlijk. Luiheid in optima forma.

Toch kon het gebeuren dat ik op de fiets zat. Mijn auto had een onderhoudsbeurt nodig en met een geleende fiets van de garage kon ik toch op mijn werk geraken. Gelukkig was de te fietsen afstand zeer respectabel, dus ik zou niet al te veel inspanning moeten leveren. Het zijn de kleine dingen in het leven nietwaar?

Na een dag gewerkt te hebben fietste ik terug naar de garage, matig onthoudend hoe ik precies terug moest fietsen. De omgeving was voor mij onbekend terrein, maar met enige Google Maps-skills kon ik wel een route terug vinden.

Vol goede moed volgde ik de aanwijzingen van mijn smartphone, die mij op een steeds smaller wordend paadje had gestuurd. Redelijk diep in de bossen fietste ik daar ogenschijnlijk alleen tot het moment dat ik plots een man iets verder in de bosjes zag staan. Ik schrok er enigszins van, maar fietste stug door. Tot het moment dat ik niet één maar twee mannen zag. En een eindje verder nog een groepje. Verbaast remde ik en merkte ik zeker een man of tien in mijn nabijheid op.

Het duurde even tot het kwartje viel. Waarschijnlijk omdat ik alleen eurocenten op zak had, maar toen dit stukje nostalgie ingezakt was besefte ik mij opeens de situatie waar ik mijzelf in bevond. Ik stond op een homo-ontmoetingsplaats midden in het bos.

Geschrokken liet ik alle ruimdenkendheid varen en kon ik niks anders bedenken dan als een malle terug te fietsen naar waar ik vandaan kwam. Maar half begrijpend wat er gebeurd was kon ik alleen maar de verbaasde blikken van die mannen in de bosjes mijzelf voor de geest halen.

Uiteindelijk bij de garage aangekomen deelde ik mijn zojuist gebeurde avontuur, waarbij zowel de receptioniste als de monteur in de lach schoten. Feit was dat dit in de buurt een zeer bekende plek was voor mannen die mannen willen ontmoeten. En hoe het toch kon dat ik dit niet wist.

Op weg naar huis passeerden alle gebeurtenissen nog eens. Het gevoel van ongemak was niet te beschrijven en kon me ook niet indenken hoe ik anders had moeten reageren. Ook hoe het op die mannen moest zijn overgekomen gaf mij een enigszins bevreemd gevoel.

Volgende week heeft de plaatselijke toerclub een fietsroute door het bos. U raadt het al: ik fiets niet mee.

De kunst van op een knopje drukken.

Door Wom op dinsdag 21 april 2015 15:38 - Reacties (12)
Categorie: Ervaringen, Views: 4.038

In een regio wonen waar geen treinen te vinden zijn zorgt er voor dat je op jonge leeftijd al snel onder de indruk bent van een trein. Voor veel mensen is het een alledaags vervoersmiddel die weinig opbeurende gevoelens opwekt. Maar de eerste keer de trein zien als een jong knaapje is toch een hele belevenis.

Geholpen door het feit dat mijn eerste keer in de trein een dagje weg naar Madurodam betekende, zorgde voor romantische gevoelens bij het zien van een trein. Samen met oma eerst de bus in die ons na een half uur aan het veerplein afzette. Daar wachten tot een van de veerboten aanmeerde om zo richting het dichtstbijzijnde treinstation te komen. Spanning en sensatie alom zoals u merkt, mede geholpen door het voorspel van een dik uur natuurlijk.

Maar kleine bebrilde jongetjes uit een grensdorpje worden iets minder kleine bebrilde pubers met puistjes en een vlassig snorretje. Na een periode van leren omgaan met haargroei en hormonen komt de tijd dat er gestudeerd moet gaan worden. Dit betekende dus richting de bewoonde wereld om iets te gaan leren over de wereld van computers.

Normaal gezien was het de befaamde bus die voor het vervoer zorgde. Simpel mechanisme. Je zorgt dat je op een bepaalde tijd bij de halte bent, zwaait vriendelijke naar de chauffeur, waarna de deur opengaat en je kunt instappen. Het voelde altijd een beetje alsof je door de magische deur bij Henny Huisman stapte dankzij alle bijbehorende geluiden.

Toch gebeurd het wel eens dat je een bus mist. Ondanks dat je vriendelijk zwaait doet de chauffeur alsof zijn neus bloedt en gaat je halte voorbij. Klagen op Twitter kon in die tijd nog niet, dus was het al snel zoeken naar alternatieven. Toen viel mijn oog (gelukkig niet letterlijk) op het treinstation. Geholpen door een vriendelijke conductrice was mijn alternatieve reisplan in no-time in orde. Van dorpsjongen naar stadsjongen in vijf minuten.

Vol goede moed stap je in de al wachtende trein. Geholpen door het zojuist gevonden zelfvertrouwen weet je te herinneren dat je in de trein niet op een stopknop moet drukken wanneer je er uit wilt. Deze trein zal automagisch stoppen op de plek waar jij de met nostalgische gevoelens geladen veerboot kunt opstappen. Dergelijke gelukzalige momenten moet je koesteren.

Hoewel ik mijn pas gekochte LG 32MB MP3-speler op standje instant-doof had staan drong de muziek niet echt tot me door. Gespannen leefde ik toe naar het moment dat mijn station er aan kwam. Ruim op tijd wrong ik mij langs de smalle glazen deur naar beneden toe en wachtte tot de trein tot stilstand kwam. Wachtende tot de deur open zou gaan en ik me weer voelde als een deelnemer aan de Playbackshow.

Maar de deur bleef dicht. Verbaasd zag ik mensen uit andere deuren uitstappen en voorbij lopen maar mijn deur bleef dicht. Dichtbij de deur gaan staan hielp ook niet zo bleek. Verbaasd keek ik rond mij, maar tegen de tijd dat ik moet had verzameld iemand aan te spreken om wat te vragen reed de trein verder.

Mijn pas ontdekte zelfvertrouwen was gedaald tot een minimum. Op de eerste plaats had ik geen idee waar ik precies bij de volgende halte terecht zou komen. Ten tweede had ik geen idee waarom mijn deur niet open ging. Een soort van paniek ontfermt je op zo'n moment over je. Net op tijd kreeg ik het heldere moment om samen met andere mensen mee te lopen naar de deur bij de volgende halte. En daar bleek uiteraard van zelf wat ik fout deed.

Er hangt een stom en lullig knopje naast de deur. Druk daar op en de deur zal bij de halte opengaan. Het meest simpele principe wat je kunt bedenken was te ingewikkeld geweest voor mij. Alsof je bij een trimsalon voor honden denkt aan een indoor loopband. Dat niveau.

De pech die ik had was dat er niemand via mijn deur naar binnen wilde en dat ik in het verleden me drukker maakte of ik een pannenkoek of hamburger ging eten, zodat ik niet opmerkte dat mijn oma er (waarschijnlijk) op gedrukt had.

Op de vraag waarom je te laat thuis kwam was de waarheid vertellen het meest pijnlijke wat je kon doen, dus vertelde ik maar dat ik mijzelf overslapen had. Terwijl ik het knopje van mijn wekker juist altijd prima weet te vinden. U ziet, het meest simpele kan soms nog lastig genoeg zijn.

Vrijheid.

Door Wom op woensdag 14 januari 2015 13:37 - Reacties (15)
Categorie: Ervaringen, Views: 2.665

Normaal gezien zou je verwachten dat een Peugeot 205 geschikt zou zijn voor maximaal vijf personen. Een aanname gebaseerd op het formaat en het aantal stoelen wat beschikbaar is in een dergelijke auto. Toch kan ik uit eigen ervaring vertellen dat wanneer de nood hoog is, men erg creatief wordt.

Als arme student is het budget voor een vervoersmiddel niet zo groot. Een gekregen Peugeot 205 is dan een waar godsgeschenk als een auto het enige middel blijkt te zijn tot totale vrijheid. Althans, in de regio waar ik woon is het openbaar vervoer van een dergelijk niveau dat reizen per bus net zo makkelijk is als een vrouw buitenspel bij voetbal uitleggen. Of het discusseren met een vrouw die deze regel wel kent en zich dus aangevallen voelt na het lezen van de vorige zin.

Tel daarbij op dat de enige trein die in de regio rijdt wordt gebruikt voor goederenvervoer en je zult begrijpen dat een auto pure noodzaak is mocht je de regio willen ontvluchten. Hoewel voorheen de scooter ook zeer geschikt was om grotere afstanden te overbruggen, blijft het dragen van een helm een redelijk dilemma. De met grote precisie gestileerde kapsels vol met gel moesten natuurlijk in de zo perfect mogelijke conditie de uitgaansgelegenheid bereiken. Aangezien de helmplicht nog niet de automobilist heeft bereikt was de auto dus hét perfecte vervoersmiddel om uit te gaan.

Het enige wat je feitelijk nodig had was een persoon die wilde rijden en een auto. Kwam het dus goed van pas dat een goede vriend het eerder genoemde godsgeschenk had gekregen. Omdat zijn trots groter was dan zijn dorst was hij bereidt ons te vervoeren. Het feit dat hij als enige een rijbewijs had maakte het ook eenvoudig om hem als chauffeur te promoveren overigens.

Op mijn oh-zo-stoere Nokia verschenen diverse SMS-berichten (we situeren ons een kleine 14 jaar geleden) van vrienden die de planning van de zaterdagavond vormden. De eerder genoemde
vriend zou na zijn bijbaantje ons allen oppikken in een café waar we zouden verzamelen. De opmaat voor een prima avond met vrienden. Al snel stroomden de bekende gezichten het café
binnen, waar we een bestelling plaatste voor zes bier. Basisschoolniveau rekenen leert ons dat we met een probleem zaten. Doordat er geen echt overzicht was van wie er mee ging bleek dat we met teveel waren om in een auto te passen. Met de chauffeur er bij zouden we op zeven man zitten. De oplossing voor dit probleem was het bestellen van nog een rondje bier. Zoals je weet is alcohol een goede raadgever, dus de logische oplossing zou ons vanzelf wel te binnen schieten.

Na enige biertjes verscheen daar de chauffeur, enigszins verrast door het aantal aangeschoten vrienden welke hij aantrof aan de bar. Als u zich de eerste alinea van deze blog nog kan herinneren begrijpt u waar dit naartoe gaat. Na veel discussie werd er besloten om niemand achter te laten en het er op te wagen. Het vooruitzicht van luide muziek, onbekend vrouwelijk schoon en nog meer alcoholische versnaperingen kon simpelweg niet worden onthouden aan iemand.

Drie man op de achterbank en twee man op de bijrijdersstoel zorgde dat de chauffeur al
aardig knus in zijn 205 kwam te zitten. Echter was het onmogelijk om de laatste persoon nog in de auto te krijgen. Hoe clowns het toch doen zal voor ons altijd wel een raadsel blijven. Ingegeven door de raadgever alcohol werd besloten dat de kofferbak een prima ruimte was voor vriend nummer zeven. Bij geluk ook de kleinste van stuk, dus eigenlijk was het een match made in heaven.

Het meest verstandige in deze situatie zou zijn om vooral rustig te rijden en niet teveel op te vallen in het verkeer. Dat is echter buiten een 18-jarige gerekend die er van overtuigd is dat Michael Schumacher nog wel wat van hem kon leren. Na een paar minuten kruiste een politieauto ons op de weg die direct er na keerde en in de achtervolging ging op de Peugeot 205 die bijna door zijn assen zakte. Geholpen door de zeer krachtige 1.1L motor met vier kreupele paarden en een verdwaalde ezel (of zeven ezels zoals u wilt) had de politie geen moeite om ons aan te kant te zetten.

Ik heb geen idee wat de term sterker dan uitzinnig of furieus is, maar zelden heb ik een agent zo kwaad gezien als toen. Zes geschrokken knaapjes met hun haar strak in de gel stonden schuldbewust naar de grond te kijken terwijl de agent een busje regelde om ons naar het bureau te vervoeren. Hoe we het in godesnaam in ons hoofd konden krijgen dit te bedenken.

*TOK TOK*
"Heej jongens..." kwam er vertwijfelend uit de kofferbak.

Vriend nummer zeven liet een teken van leven horen. Terwijl de agent de zin "Het zal toch niet waar zijn!" uitsprak gooide hij de achterklep open. Opgevouwen en weggedoken sinds de aanhouding lag daar de meest magere van het stel.

"Hoi".

De woorden die toen door de agent werden gebruikt zal ik niet herhalen hier, maar de strekking van de woorden laat zich wel raden denk ik zo. Na opgepikt te worden door de ingeschakelde ouders bij het bureau konden we naar huis voorzien van dikke boetes, een afspraak bij bureau HALT en een ingetrokken rijbewijs. Dit los van de straffen die door de ouders bedacht werden. Laat ik het zo stellen: na een tijd was een ritje op de fiets naar een café in de regio opeens weer een groot gevoel van vrijheid.

Te oud geworden.

Door Wom op donderdag 08 januari 2015 12:23 - Reacties (31)
Categorie: Ervaringen, Views: 6.884

Opeens was het moment daar. Als aangevallen door een ninja in de nacht werd ik overvallen door het gevoel dat mijn leven hier op aarde niet oneindig is. Hoewel ik zeker van duidelijkheid hou, was het met de neus op de feiten gedrukt worden iets waar ik nog niet klaar voor was. Ik ben te oud geworden voor iets.

Nu is dat geen vreemd gegeven natuurlijk. Maar ik ben te oud geworden voor iets wat ik nog steeds leuk vind om te doen. Het mooie aan dit gegeven blijkt dat deze beslissing voor jou gemaakt wordt en niet door jezelf.

Waren het vroeger mijn ouders die me wat stuurden (Als 12-jarige in de draaimolen is ook wat vreemd natuurlijk) is het op latere leeftijd meer de sociale druk van vrienden en vriendinnen die op subtiele wijze laten merken dat volwassen worden er bij hoort. Nu ben ik redelijk goed in het weinig aantrekken van andermans mening, maar soms voel je diep van binnen dat er ergens wel een kern van waarheid in zit. En dat is in mijn geval het gevoel dat ik te oud ben geworden voor iets.

Het aantal mensen wat jonger dan mij is wanneer ik op stap ga groeit gestaag en ook de dunner en grijzer wordende haardos verraden mijn begin jaren '80 bouwjaar. Het feit dat ik inmiddels samenwoon in een grotendeels zelfgebouwd huis draagt ook bij aan het imago van een verstandige volwassene. Echter wel eentje met de geest die qua gesteldheid nog amper aan de alcohol zou mogen.

Mede daardoor komt het dan ook dat ik verzeild ben geraakt in een grote oorlog tussen twee clans, waarbij mijn aanval allesbeslissend zou zijn voor de eindoverwinning. De voorbereiding had me uren gekost en alle details waren goed uitgedacht. Met een uitgekiende strategie zou ik de eindoverwinning binnen slepen en zo eeuwige roem vergaren voor de eerstvolgende 10 minuten.

Echter had ik geen rekening genomen met de factor vriendin. Dergelijke oorlogen kijken niet naar gunstige timing of makkelijke werkuren. De strijd op leven en dood houdt rekening met niks. Het was bekend dat na het vernederen van de tegenstander ik richting de schoonouders moest vertrekken. De ene grote uitdaging na de andere dient zich aan in mijn leven zoals je merkt. Echter bleek dat ik eerder moest vertrekken dan verwacht, iets wat mijn strijdplan in de war gooide.

"Eerst even deze oorlog winnen en we kunnen door"
- " We zijn al te laat, je gaat dus niet eerst op je gsm zitten pielen"
"Op die paar minuten steekt het nu ook niet he, ik heb nog maar vijf minuten voor deze aanval"
-"Ben je nu serieus?"

Dat is het moment dat het gevaarlijk wordt. Woorden moeten goed gekozen worden en gezichtsuitdrukkingen mogen in deze fase geen tegenstrijdigheid veroorzaken.

"Euhm.. jah."

Zoals je leest, ik ben een tovenaar met woorden.

-"Ben je niet te oud voor zulke spelletjes inmiddels?"

Daar kwam de aap uit de mouw. Voor een schoolgaand persoon is het spelen van een spelletje op de mobiel geaccepteerd, maar zogauw je een hypotheek hebt en je zorgen maakt over haaruitval past dit niet meer in het sociaal geaccepteerde beeld. Ergens wist ik dat ze gelijk had. Was dat spelletje dan echt zo belangrijk dat ik haar daar best wel even voor wilde laten wachten? Had ze stiekem niet gewoon gelijk? Het besef over mijn leeftijd en de gevolgen daarvan sijpelde langzaam door. Wat kon ik dan het beste doen?

Lang verhaal in het kort: dankzij mijn gewonnen aanval van drie sterren wist mijn clan de overwinning binnen te slepen. Bam! Ik mag dan wel te oud worden bevonden voor het spelen van spelletjes, ik ben ook oud genoeg om te weten dat wanneer ik haar gelijk had gegeven ik dit nog lang had moeten aanhoren. Wijsheid komt met de jaren zeggen ze wel eens.